vrijdag 21 september 2012

De Efteling!

De Efteling

Er is alweer een mijlpaal bereikt, belangrijker nog dan de meeste verjaardagen, belangrijker dan de eerste schooldag. We zijn naar de Efteling geweest! Met de kinderen! De cirkel van het leven is rond, niet alleen ben ik vroeger als kind in de Efteling geweest, ik ben er nu ook met mijn eigen kinderen geweest. En ik kan alleen maar hopen dat over een jaar of dertig mijn kinderen met hun kinderen naar de Efteling gaan. 

Via de personeelsvereniging van Sander's werk konden we goedkoop aan kaartjes komen. Dus uiteraard hebben we van die mogelijkheid gebruik gemaakt, aangezien de prijzen van de Efteling tegenwoordig redelijk onbetaalbaar zijn. We hebben goede herinneringen aan de Efteling. Als kinderen zijn we natuurlijk zelf eens geweest met onze eigen ouders en later zijn we een paar keer geweest met vrienden, toen we woeste attracties als de Python iets meer wisten te waarderen.

Sander in 2005 bij zijn favoriete attractie.

De dag begon al vroeg, het is voor ons ongeveer een uur rijden naar de Efteling. Dus we stonden vroeg op, ontbeten stevig en vulden een tas met broodjes, drinken en een foto-toestel. We waren keurig op tijd bij de kassa en konden meteen door naar een restaurant, waar alle collega's van Sander zich verzamelden voor heerlijke taart met koffie. De kids keken onderweg hun ogen uit naar de verschillende attracties. 

Van te voren, iedereen is nog fris

Omdat we een beetje vroeg waren, besloten we om meteen een eerste attractie mee te pakken, Monsieur Cannibale, waarin je ronddraait in grote kookpotten, van een zeer politiek incorrecte Afrikaanse man. Het ging nog best snel en we waren een beetje bang dat het te hard zou gaan voor Elvira, maar ze vond het fantastisch. En daarna naar naar Carnaval Festival, ook een heel geschikte attractie voor de allerkleinsten. Daarna door naar een kinderdoolhof waar de kids zich nog uitstekend vermaakt hebben.   

In Monsieur Cannibale

En toen het eerste dat echt spannend was, de Pagode. We hadden hem al boven het park zien hangen en toen vonden de kids het eigenlijk iets te hoog. Maar de Pagode stijgt zo langzaam op, dat je er weinig van merkt, totdat je je realiseert dat de bomen ineens wel erg laag en klein zijn. 

Het was echt wel hoog in de Pagode. 


De toegang tot het sprookjesbos. 

We zijn ook nog uitgebreid wezen wandelen in het Sprookjesbos, waar Sander en ik natuurlijk ook de beste herinneringen aan hebben. Langs Doornroosje en de snurkende koks, de kaboutertjes in hun paddestoelen, de zeemeermin en natuurlijk de draak met de schat, die brullend en rook blazend naar beneden duikt wanneer je het waagt de kroon te pakken. Francis was dapper genoeg om een greep naar de kroon te doen, maar Elvira durfde het nog niet aan.  

De slapende wachter bij Doornroosje.

De enge draak

De kinderen kennen al flink wat van de sprookjes, van verschillende DVDs en verhalen CDs die we op vakantie hebben geluisterd. Ze vinden het allemaal enig, ik zal ze vaker voorlezen van de bekendere sprookjes. De gruwelijke details censureer ik er dan wel uit. 

De zingende zwammen. 

De kabouterhuisjes in hun paddestoelen

De zeemeermin was ook in 2012 nog populair.

Een klasgenoot van Francis was onlangs ook naar de Efteling geweest en hij had verteld over een nieuwe attractie, Joris en de Draak. Dus Francis moest en zou ook in Joris en de Draak. Dit is een houten achtbaan met twee trajecten, waarbij twee series karretjes tegen elkaar racen. Francis was er maat net groot genoeg voor en samen met zijn vader is hij geweest. Het was eigenlijk iets te spannend voor hem, maar hij heeft het dapper volgehouden, hoewel hij behoorlijk bleek zag toen hij er weer uit kwam. 

De elfjes


We hebben nog een hoop van de andere klassiekers gedaan, zoals Droomvlucht en Fata Morgana. Droomvlucht met het mooie muziekje en de lieve elfjes was fantastisch voor de kids. Maar Fata Morgana, in het donker, met onweer en enge tijgers, was toch een beetje te spannend voor de kinderen. 

 
Fata Morgana

 De personeelsvereniging van Sander had flink uitgepakt. We hadden niet zomaar kaartjes gekregen, maar ook nog kaartjes die toegang gaven tot een nieuw onderdeel van de Efteling, Ravelijn. Een toneelstuk met mensen, dieren, mechanische monsters en heel veel vuur. Aan het einde van de dag hebben we de laatste voorstelling meegepakt en het was hardstikke mooi. Een spannend verhaal over een stad die zucht onder wrede tirannie, en een stel dappere ruiters die de wrede tiran omver werpen. Maar eerst nog een strijd met de mechanische monsters van de tiran. Het verhaal was een tikje verwarrend, maar wel mooi. 


Een mechanische, vijfkoppige draak, die Francis meteen identificeerde als een Hydra.

En nog een kleinere mechanische vogel

Toen we alles hadden gehad, bleek dat het park langer openbleef, om nog een laatste show met fontijnen weg te kunnen geven, Aquanura. Ik was een beetje te moe om het allemaal op waarde te kunnen schatten, maar Francis en Sander vonden het fantastisch. 
Eenmaal thuis hebben we twee slapende kindertjes zo uit de auto op bed kunnen leggen en de laatste dagen worden alle Efteling ervaringen druk in een spel verwerkt. 





zondag 2 september 2012

Maisdoolhof, alweer

Francis probeert te verdwalen

Sinds we in Malden wonen gaan we eens per jaar naar het Maisdoolhof, dat hier in de buurt is. Het is niet duur en de kids vinden het enig. Gisteren zijn we voor de derde keer gegaan, dus inmiddels mogen we wel spreken van een traditie.
Het was weer enig. Eerst hebben we door het doolhof gedwaald. Dit jaar traden we iets sturender op en vonden we dan ook daadwerkelijk de uitgang in een respectabele tijd. Door de belabberde lente was het mais nog niet zo hoog als in voorgaande jaren, dus hier en daar hadden we toch niet de claustrofobische 'help in ben ingesloten' ervaring van voorgaande jaren.

Een maisdoolhof moet toch hoger zijn, vind ik.

Daarna hebben we uiteraard veel gespeeld op het springkussen. Francis is in de afgelopen jaren flink gegroeid en hij wordt echt zwaarder, dus hij kan flink hoog springen en allerlei gekke truukjes uithalen terwijl hij in de lucht hangt. Ook de ballenbak, gevuld met mais was weer een groot succes.


                             
Elvira wordt ook groter nu, en had ook veel meer lol op het springkussen. Maar de grootste hit was toch wel een soort hobbelpaardjes die vooruit gingen, wanneer je er op de juiste manier op heen en weer hobbelde. Ze vond het enig en was er niet vanaf te slaan.


De paardenfase is definitief begonnen.

We hebben afgesloten met een ijsje en later weer en Mojito met munt, toen we weer thuis waren.

Na afloop was iedereen heel erg moe.

Oh, en het maisdoolhof heeft gelukkig helemaal niets te maken met het korte verhaal van Stephen King, Children of the Corn. 

zondag 19 augustus 2012

Elvira wordt een grote meid

Vorige week vrijdag was het zover. Elvira is drie geworden. Ik heb het eerder gezegd, en ik zeg het gewoon weer. De tijd flitst voorbij. Het lijkt nog niet zolang geleden dat zij geboren is en ze een klein hulpeloos wurmpje was. En nu is ze een grote meid die al flink speelt met andere kinderen, ze heeft een loopfietsje en zou maar wat graag ook de grote fiets van Francis inpikken.

Terwijl ik de avond ervoor naar Abraham Lincoln Vampire Hunter was, bakte Sander een grote hoeveelheidk cupcakejes, waarmee Elvira kon trakteren bij de Drakesteyn. Op vrijdag werken wij beiden en moest Elvira gewoon naar het kinderdagverblijf. Maar voor het ontbijt heb ik haar stoel versierd met slingers, hebben we liedjes gezongen en kreeg ze een mooi cadeau. Jaren geleden toen Elvira werd geboren (3 jaar om precies te zijn) kreeg Francis een mooie krokodille-tas van Samsonite, die hij nu nog elke dag gebruikt voor zijn schoolspulletje. Elvira zit al zeker een half jaar jaloers naar die tas te loeren, dus het leek ons een goed idee, om haar een eigen tas te geven. We hebben haar een Vlinder-tas uit dezelfde serie gegeven. Ze ging helemaal uit haar dak toen ze het pakpapier eindelijk open had. Dus dat cadeau was wel geslaagd.



De tas moest uiteraard mee naar het kinderdagverblijf en het is nog steeds een grote hit.

Bij het kinderdagverblijf werden er ook liedjes voor Elvira gezongen, kreeg ze een mooie muts en mocht ze de cupcakejes uitdelen. Dus daar werd ook uitgebreid stil gestaan bij deze belangrijke dag.


De volgende dag kwamen de ouders van Sander langs, samen met onze schoonzus A en haar kinderen I. en R. I. heeft de hele middag met Francis gespeeld, R. de hele middag met Elvira. Dus de grote mensen konden wat tijd aan elkaar besteden. We hebben genoten van een heerlijke taart met fruit (en kaarsjes). Het was heerlijk weer, dus later hebben wij ook nog buiten kunnen eten, terwijl de kids met pannekoeken achter de TV. zaten. Heel veel beter dan dat wordt het leven niet.

De taart

Op zondag kwamen mijn ouders en zus ook nog even op bezoek. En ook zij hadden prachtige cadeautjes voor Elvira bij zich. Dus Elvira is flink verwend in dat weekeinde. En ze was heel blij met de cadeautjes, waaronder allemaal meisjes dingen, als poppen, mooie kleertjes en haarborstel met spiegel.