zaterdag 19 november 2016

De intocht van Sinterklaas

De Sint arriveert in Malden, met zijn boot de Poolster

Het is weer zover, de dagen worden korter, de Zwarte Pieten discussie neemt weer in hevigheid toe. Sint Nicolaas komt naar Nederland! Op zaterdag keken de kinderen naar de intocht van Sinterklaas in Maassluis op TV. Maar zondag was het echt feest, want toen kwam Sinterklaas naar Malden. En dat was natuurlijk niet de enige reden om feest te vieren. Vrienden +Stijn en +Jelka kwamen ook langs met hun kinderen F. en K. We hadden vooral Jelka al veel te lang niet gezien. Ik in elk geval niet meer sinds we een tijdje geleden bij hen op bezoek waren in Rheden. Toen was K. nog niet eens geboren!

Vivian neemt het allemaal heel serieus.

Hoog tijd om dat goed te maken natuurlijk. Het gezinnetje kwam in de late morgen aan en na een kopje koffie schoven we met ons allen aan bij een lekkere lunch. En daarna gingen we op pad naar Het Stenen Hoofd in Malden, waar in Malden altijd Sinterklaas aankomt. In voorgaande jaren ben ik altijd alleen gegaan met de kinderen, Sander liep meestal de zevenheuvelenloop, maar dit keer kon Sander ook mee.

Een hele stoere piet op een soort waterkannon. 


Francis is inmiddels al zo groot, hij verdwijnt met zijn vrienden in de grote groep toeschouwers, om zoveel mogelijk snoep binnen te harken. Met hem hadden we de afspraak dat we hem na afloop weer zouden zien bij de vlaggenmast. Elvira vindt het nog steeds wel een beetje spannend en blijft in de buurt. En voor het eerst dit jaar beseft Vivian zich wat er gaande is en dat het misschien wel spannend is, al dat gedoe met de Sint.

Dan is hij er ook daadwerkelijk. 

En toen moesten we wachten op de komst. Ondertussen werden we vermaakt met een stel pietjes die op waterscooters de mooiste capriolen uithaalden in het water. En er was zelfs een piet, die staand op een soort omgekeerd waterkanon de hoogte in ging. Hij zweefde door de lucht op een pilaar van water en de kinderen waren diep onder de indruk.
Uiteindelijk arriveerde de boot, kwam de Sint aan wal, werden er pepernoten uitgedeeld en konden we weer terug.
Thuis hebben we nog even nagepraat met thee en wat extra pepernoten (je kan ze ook gewoon in de winkel krijgen). En toen de kinderen moe werden, was het weer tijd voor Stijn en Jelka om te vertrekken. Een heel gezellig dagje en ik hoop dat we niet weer anderhalf jaar wachten voor we elkaar zien.

zondag 6 november 2016

Van Minnen naar Brimnes

+Sander en ik zijn enorme fans van IKEA. In de loop der jaren zijn we daar vaak geweest om ons huis in te richten en meubeltjes voor onze kids te kopen. We kochten er een kinderstoel voor Francis toen hij aan het vaste voedsel ging (een Antilop). Toen hij twee werd, klom hij uit zijn Sniglar ledikantje en moest er een Minnen bedje komen. Toen we verhuisden naar Malden, hebben we ook veel IKEA spullen gekocht. Na verloop van tijd werd Elvira ook groter en was het Sniglar bedje, dat eerst van Francis was, ook niet genoeg meer voor haar en kreeg zij ook haar eigen Minnen. En soms geven we de oude meubeltjes van IKEA nog een opknapbeurt, waardoor ze weer een ronde meekunnen.

De sniglar waar het bijna 10 jaar geleden allemaal mee begon.
Het beddengoed is ook nog uit die tijd. 

En nu staat ons weer een verandering te wachten. Vivian sliep in de oude Sniglar, die eerst van Francis en Elvira is geweest. Toen ze erin ging slapen was het ledikantje al 7 jaar oud. Inmiddels is Vivian ook al weer dik twee en wordt ze te groot voor de Sniglar en probeert ze er uit te klimmen (niet zo handig als Francis indertijd). En Francis wordt ook een grote jongen en heeft steeds minder zin om met zijn zus Elvira op een kamer te slapen.
Dus we gaan weer wat verschuiven. Vivian krijgt de oude Minnen van Francis. Die zetten we dan eerst op de kleine peuter stand, en zullen we dan over een tijdje uitrekken naar de volwassen stand.Francis krijgt voor nu een nieuw bed, een Brimnes. Dit leek me handig, want er zit een schuifgedeelte onder, waardoor het een tweepersoonsbed kan worden. Bovendien zitten er ook lades in verwerkt, waar we weer meer spullen in kwijt kunnen.

Vivian hoeft niet te wennen.

Wanneer Vivian een beetje gewend is aan het nieuwe bed, zullen we waarschijnlijk in de kerstvakantie Francis verhuizen naar de kamer van Vivian en daar een echte tiener-jongens kamer van maken (hij wordt in januari alweer 10!). En Vivian kan dan bij haar zus op de kamer. En over een paar jaar zal er waarschijnlijk een kind naar zolder verhuizen. Deze hebben we met dat idee voor ogen een paar jaar geleden ook flink verbouwd.

En hier slaapt Francis tegenwoordig. 

Gisteren werd de Brimnes afgeleverd. En de kinderen hebben flink geholpen met het in elkaar zetten van het nieuwe bed. Vivian hielp met het timmeren van de plugjes en het aandraaien van boutjes. En Elvira heeft Vivian leuk beziggehouden, wanneer de grote mensen even het zware werk moesten doen.
En toen het allemaal af was, was iedereen enorm in zijn of haar nopjes met het nieuwe bed. Vivian heeft er ook nog een leuke dekbedhoes bij gekregen en is helemaal blij met haar nieuwe, grote bed.

En als geinig uitje voor de trouwe lezers van mijn blog. Weten jullie wanneer het IKEA of Death Metal is? Ik meestal wel, check het HIER.

donderdag 27 oktober 2016

Herfstvakantie in de apenkooi

Elvira en Vivian samen van de glijbaan

Het is weer herfstvakantie hier in Zuid Nederland en dat betekent dat ik met de kinderen naar een indoor-speeltuin ga. We zijn in het verleden al verschillende keren naar de Pret Inn in Malden geweest en ook naar de Monkey Town in Wijchen en eigenlijk raken de grote kinderen op beiden een beetje uitgekeken. Maar toen werd mij verteld dat er in Oosterhout ook een indoor speeltuin is, de Chimpie Champ. Daar waren we nog nooit geweest.

Vivian heeft mij niet meer nodig. 
Een plan was geboren. We ontbeten snel, pakten wat spulletjes in en vertrokken met de auto naar Oosterhout. Daar was inderdaad een indoor-speeltuin. Wat groter dan we gewend waren, met wat meer uitdaging voor Francis en Elvira. Er kon geklommen worden en gegleden van hele hoge en gladde glijbanen. De kinderen vonden het heerlijk. 
Voor Vivian was er ook een mooi, overzichtelijk pleintje ingericht voor de kleinste kinderen. In het begin wilde ze nog dat ik meeging, maar na een tijdje had ze me niet meer nodig en speelde ze heel wild zelf. 
Verder waren er ook nog mooie trampolines en twee springkussens, dus de kinderen gingen helemaal los. 

Met een drankje

Na verloop van tijd regelden we een hapje eten en een kan limonade. De kinderen kikkerden daar aardig van op. Maar de meeste fut was er toch wel uit. Toen Elvira en Vivian deden alsof ze sliepen (zeggen ze) op een speelkussen, besloot ik dat het tijd was om te gaan.