Anderhalf jaar geleden viel het me op dat hij op zijn rechtervoetje een snelgroeiende moedervlek had. In januari hebben we het laten zien aan het consultatiebureau. Zij vertrouwden het niet en stuurden ons door naar de huisarts, die ons doorstuurde naar de dermatoloog, die ons doorstuurde naar een huidchirurg van het Canisius Wilhelmina Ziekenhuis. Inmiddels was het al juni in die periode van 5 maanden hebben we de vlek toch met een milimeter of zo groter zien worden, dus ook wij maakten ons nu wel zorgen.
De chirurg was vrij negatief over de vlek, hij dacht dat een vlek als deze vrijwel zeker op termijn tot problemen zou leiden en verwijderd zou moeten worden. Dan zou het makkelijker zijn om de vlek in een zo vroeg mogelijk stadium te verwijderen. Hoe langer we zouden wachten, hoe groter de vlek, hoe groter de ingreep en hoe groter het litteken. Het zou zelfs kunnen dat er vel van een andere plek getransplanteerd zou moeten worden om de wond te dichten. Dit zou ook betekenen dat ons klein menneke onder narcose zou moeten. Daar zagen we allebei wel tegenop, omdat een narcose toch wel ingrijpend is, en ons menneke is nog maar twee en een half.
Uiteindelijk ging Francis dan op 9 juli onder het mes. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik heel tevreden ben over de kinderdagbehandeling van het CWZ. Hij werd opgevangen door twee hele lieve verpleegkundigen. Eentje nam uitgebreid de tijd om ons en Francis voor te bereiden op de ingreep. Samen met Francis deed zij voor op zijn favoriete knuffel hoe alles met hem zou gebeuren. Uitkleden, operatiejurkje aan, detectortjes op het lijfje plaatsen, draadjes aankoppelen, narcosemiddel via een gasmaskertje toegediend krijgen. Francis vond het allemaal maar wat mooi.
Toen Francis met Sander naar de operatiezaal werd gereden was hij dan ook helemaal niet bang. Even was er een huilmomentje toen het gasmaskertje op hem afkwam, maar door het narcose middel was hij met 20 seconden weg. En een halfuurtje later werd hij al weer wakker op de uitslaapkamer, waar hij al snel door zijn vader werd opgehaald.
Na afloop van de operatie was hij een beetje suf en stil, wat al snel overging in een enorme huilbui. Die was gelukkig snel verholpen door Francis wat water te geven. het was inmiddels al een uur of 11:00 in de morgen en de arme knul had sinds de avond ervoor niet gegeten of gedronken. Met kleine beetjes tegelijk hebben we hem toen water, thee, soepstengel, vruchtentaart en banaan gevoerd.
Eenmaal thuis was er al snel niets meer te merken van enig ongemak of pijn. Helemaal opgepept van alle spannende dingen kon meneer geen middagslaapje doen of op tijd naar bed gaan. Hij wilde maar wakker blijven en spelen. De volgende morgen heeft hij lekker uitgeslapen en ging hij gewoon weer naar het kinderdagverblijf.
Ook in de dagen erna hebben we niet kunnen merken dat hij ook maar enige nare herinnering heeft over gehouden aan zijn spannende avontuur. Toen de pleister eenmaal van de wond afmocht, had hij wel door dat zijn klein vlekje verdwenen was en dat er nu een klein wondje zat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten