woensdag 19 augustus 2009

Nieuwe spruit

Na lang wachten is er dan toch nog een kindje geboren. Op 10 augustus is onze mooie dochter Elvira met een keizersnee ter wereld gekomen.

De laatste fase van de zwangerschap en bevalling waren uiteindelijk nog vrij spannend. Eind juni werd duidelijk dat mijn bloeddruk aan het stijgen was, waarvoor ik extra vaak naar het ziekenhuis moest voor allerlei controles. In de loop van juli bleek ook dat mijn kind scheef in de buik lag, in plaats van met bolletje of billetjes naar beneden. Deze twee ontwikkelingen, samen met mijn eerdere keizersnee, waren serieuze risico's voor een veilig einde aan de zwangerschap. Dus al vrij snel werd er een datum geprikt waarop mijn kind geboren moest worden. Eerst was me beloofd dat mijn dochter hoe dan ook op 31 juli geboren zou worden. Maar op die dag zag alles er zo goed uit, dat ik weer naar huis werd gestuurd. Toen werd 7 augustus als definitieve datum genoemd.


Ik op 7 augustus, vlak voor we naar het UMC St. Raboud gaan.

Op 7 augustus werd geprobeerd om de bevalling op te wekken. Op 9 augustus werd duidelijk dat mijn kindje al voor de derde keer was scheefgekanteld, op zo een manier dat een normale bevalling er echt niet inzat. Om de een of andere duistere reden wilde mijn kind niet goed blijven liggen en dit was al de derde keer dat zij na een draaipoging weer was scheefgedraaid. Vandaar dat er werd besloten dat mijn kind met een keizersnee gehaald zou worden. Het was inmiddels al laat op de dag, dus de keizersnee zou in de vroege morgen van maandag 10 augustus plaatsvinden.

Dit was nieuws waar ik al zo lang bang voor was. Francis werd ook met een keizersnee geboren, wat voor mij een hele nare en angstige ervaring was. En daarna ben ik heel er lang bezig geweest met mijn herstel. Ik had tijdens deze tweede zwangerschap juist alles op alles willen zetten om normaal te kunnen bevallen. Gelukkig was men in het ziekenhuis heel begripvol. Ik kreeg een slaappil om rustig te kunnen slapen en Sander mocht die nacht blijven slapen, wat niet gebruikelijk was. Alles om mij zo kalm en sterk mogelijk te operatie in te laten gaan de volgende dag.

De volgende morgen begon al vroeg, rond 08:00 kwam er al een verpleegkundige om mij en Sander voor te bereiden op de operatie. Rond 08:30 werd ik de operatiezaal ingereden en om 09:08 werd Elvira geboren. Deze keer was ik minder uit het lood geslagen door de medicijnen en was ik alert toen Elvira in mijn armen werd gelegd. Een emotioneel moment voor Sander en mij. De mensen werkten echter hard door. Rond 10:00 werd ik naar de verkoeverkamer gereden, waar ik een uurtje heb liggen suffen met alle medicijnen in mijn lijf. Om 11:00 lag ik op een verpleegkamer met Elvira in mijn armen en Sander trots naast mijn bed.
In de operatiekamer met Elvira van 5 minuten oud in mijn armen.
De operatie verliep goed, maar was toch vermoeiend voor ons allebei.

Na een paar dagen herstellen in het ziekenhuis mocht ik met de verse spruit op donderdag weer terug naar huis, waar we sindsdien aan ons herstel werken.

maandag 3 augustus 2009

Update

Even een kleine update voor de nieuwe maand.

  1. Er is nog steeds geen uitspraak van de rechtbank over de zaak van Aung San Suu Kyi. Kennelijk durven de machthebbers in Birma het werkelijk niet aan. Het kan ook zijn dat zij de belangrijke datum van 8 Augustus af willen wachten. Op die dag braken er in 88 felle studentenprotesten uit tegen het regime in Birma. Waarschijnlijk willen zij Aung San Suu Kyi pas na die tijd opsluiten of vrijlaten. De gang van zaken levert het regime steeds meer kritiek op.

  2. Sander en ik zijn afgelopen vrijdag weer eens uit eten gegaan. We hebben heerlijk gegeten bij Plaats 1, een restaurant in de Commanderie van St. Jan. Bijzonder eten (volgens een tapasformule, dus lekker delen met elkaar). Francis bracht het weekeinde weer door bij zijn grootouders, want...

  3. Ons was beloofd in het UMC St. Radboud dat op vrijdag 31 juli ons kind toch echt geboren zou worden. Vanwege mijn hoge bloeddruk, eerdere keizersnee en dwarsligging van ons kind, vonden ze het niet verantwoord mij langer zwanger te laten zijn. Maar ik reageerde goed op de bloeddrukpillen, het kind was recht gaan liggen zoals het hoorde en ik kon weer naar huis. Nu is mij 7 augustus toch echt als definitieve datum beloofd. Tenzij het kind natuurlijk uit zichzelf eerder komt.

  4. Francis houdt van sushi. Afgelopen woensdag had ik geen zin om (Sander te laten) koken en hebben we sushi gehaald. Francis heeft wel eens eerder sushi gezien en gegeten, maar dit enthousiasme had ik dan toch niet verwacht! Meneer zag de bak sushi en begon werkelijk gewoon te juichen. Normaal raakt hij geen rijst aan, maar wikkel er zeewier omheen en wat soyasaus en hij schrokt alles naar binnen.

Aung San Suu Kyi

Plaats 1

Sushi

vrijdag 17 juli 2009

Klein vlekje

Met Francis hebben we een spannende paar dagen achter de rug, die ons kleine menneke bijzonder goed doorstaan heeft.

Anderhalf jaar geleden viel het me op dat hij op zijn rechtervoetje een snelgroeiende moedervlek had. In januari hebben we het laten zien aan het consultatiebureau. Zij vertrouwden het niet en stuurden ons door naar de huisarts, die ons doorstuurde naar de dermatoloog, die ons doorstuurde naar een huidchirurg van het Canisius Wilhelmina Ziekenhuis. Inmiddels was het al juni in die periode van 5 maanden hebben we de vlek toch met een milimeter of zo groter zien worden, dus ook wij maakten ons nu wel zorgen.

De chirurg was vrij negatief over de vlek, hij dacht dat een vlek als deze vrijwel zeker op termijn tot problemen zou leiden en verwijderd zou moeten worden. Dan zou het makkelijker zijn om de vlek in een zo vroeg mogelijk stadium te verwijderen. Hoe langer we zouden wachten, hoe groter de vlek, hoe groter de ingreep en hoe groter het litteken. Het zou zelfs kunnen dat er vel van een andere plek getransplanteerd zou moeten worden om de wond te dichten. Dit zou ook betekenen dat ons klein menneke onder narcose zou moeten. Daar zagen we allebei wel tegenop, omdat een narcose toch wel ingrijpend is, en ons menneke is nog maar twee en een half.

Uiteindelijk ging Francis dan op 9 juli onder het mes. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik heel tevreden ben over de kinderdagbehandeling van het CWZ. Hij werd opgevangen door twee hele lieve verpleegkundigen. Eentje nam uitgebreid de tijd om ons en Francis voor te bereiden op de ingreep. Samen met Francis deed zij voor op zijn favoriete knuffel hoe alles met hem zou gebeuren. Uitkleden, operatiejurkje aan, detectortjes op het lijfje plaatsen, draadjes aankoppelen, narcosemiddel via een gasmaskertje toegediend krijgen. Francis vond het allemaal maar wat mooi.
Toen Francis met Sander naar de operatiezaal werd gereden was hij dan ook helemaal niet bang. Even was er een huilmomentje toen het gasmaskertje op hem afkwam, maar door het narcose middel was hij met 20 seconden weg. En een halfuurtje later werd hij al weer wakker op de uitslaapkamer, waar hij al snel door zijn vader werd opgehaald.
Na afloop van de operatie was hij een beetje suf en stil, wat al snel overging in een enorme huilbui. Die was gelukkig snel verholpen door Francis wat water te geven. het was inmiddels al een uur of 11:00 in de morgen en de arme knul had sinds de avond ervoor niet gegeten of gedronken. Met kleine beetjes tegelijk hebben we hem toen water, thee, soepstengel, vruchtentaart en banaan gevoerd.

Eenmaal thuis was er al snel niets meer te merken van enig ongemak of pijn. Helemaal opgepept van alle spannende dingen kon meneer geen middagslaapje doen of op tijd naar bed gaan. Hij wilde maar wakker blijven en spelen. De volgende morgen heeft hij lekker uitgeslapen en ging hij gewoon weer naar het kinderdagverblijf.

Ook in de dagen erna hebben we niet kunnen merken dat hij ook maar enige nare herinnering heeft over gehouden aan zijn spannende avontuur. Toen de pleister eenmaal van de wond afmocht, had hij wel door dat zijn klein vlekje verdwenen was en dat er nu een klein wondje zat.