dinsdag 10 augustus 2010

Eerste verjaardag

Er is alweer een jaar voorbij en Elvira wordt vandaag 1. Net als met Francis' eerste verjaardag sta ik er van te kijken hoe snel de tijd voorbij is gegaan en hoe groot Elvira inmiddels al is. Ze kruipt al flink rond, speelt steeds meer met speeltjes en probeert al te gaan staan. Nog niet zo heel lang geleden was zij nog maar een heel klein babietje en dronk ze alleen maar melk.
Elvira was jarig op een dinsdag. In de middag kwamen de ouders van Sander nog even langs en zij namen Francis mee, die weekeinde bij zijn grootouders had doorgebracht. Er werden liedjes gezongen en er werd een kaarsje uitgeblazen. Ik had een lekkere rabarber-meringue taart gebakken die door iedereen met veel smaak werd gegeten.


De volgende dag mocht Elvira cupcakejes uitdelen bij Primo, waar ook werd stilgestaan bij haar verjaardag. Ook daar werden weer liedjes gezongen en kreeg zij een mooie feestmuts.



Al met al is een belangrijke periode in Elvira's leven afgesloten. Zij is nu niet langer een klein babietje, maar een dreumes. Zij eet hetzelfde eten als wij, maar dan in gepureerde vorm. Zij kan al zelf gaan staan. Zij kruipt al rond en ontdekt de wereld in haar eigen tempo. Ze is niet langer het afhankelijke babietje van een jaar geleden.

dinsdag 11 mei 2010

Huizenjacht

Sander en ik zijn hard op zoek naar een nieuwe woning. Met twee kindjes barsten wij nu echt uit onze bestaande woning. We wonen er nog steeds met veel plezier, maar Francis krijgt steeds meer behoefte aan buitenspeelruimte, die we niet hebben. Elvira zal binnenkort ook gaan kruipen en ook meer ruimte claimen. Verder hebben we gewoon nauwelijks ruimte meer om onze spullen op te slaan. Kindertjes hebben toch het een en ander aan spullen nodig en daar is ook weer ruimte voor nodig.


Eerst wilden we verhuisd zijn voor Elvira geboren zou worden, maar toen zakte de huizenmarkt zo in. Toen leek het ons beter om even te wachten. Toen bleek ik niet langer te kunnen blijven werken voor de gemeente Nijmegen, waardoor ik eerst weer op zoek moest naar nieuw werk. Nu dat dan eenmaal geregeld is, kunnen we eindelijk weer verder kijken.

Gelukkig hebben we onze gedachten al redelijk bepaald omdat we al zo lang met het zoeken van een woning bezig zijn. We willen een huis in een rustige buurt, waar de kinderen op straat kunnen spelen. We willen voldoende kamers voor alle kinderen en ruimte voor onze hobbies. We willen een tuin. We willen scholen in de buurt.

We hebben ons oog laten vallen op Malden, dat is een klein dorpje ten zuiden van Nijmegen. Het is groot genoeg om wat voorzieningen te hebben als winkels, bibliotheek, zwembad en scholen. Maar het is klein genoeg om nog rustig en groen te zijn. Verder ligt het zo dicht bij Nijmegen, dat we ook makkelijk gebruik zouden kunnen maken van de voorzieningen van Nijmegen, zoals het ziekenhuis. Wij hebben al verschillende huizen bekeken en hopelijk kunnen we binnenkort op eentje een bod doen en nog dit jaar verhuizen.

Malden

woensdag 24 maart 2010

Weekeindje Kempervennen

Vorige weekeinde waren de ouders van Sander al weer 40 jaar getrouwd. Ik hoop dat Sander en ik die mijpaal ook nog eens kunnen bereiken. Dan zijn wij 68, Francis is dan 38, Elvira is dan 36. Misschien zijn wij dan ook al wel grootouders. De eerste stap hebben wij in elk geval al gezet, dit jaar zijn we 5 jaar getrouwd, nog 35 te gaan.

In elk geval hadden mijn schoonouders zin om dit te vieren. In het Centre Parcs Kempervennen huurden zij een huisje waar al hun kinderen (3), aanhang (nog eens 3), kleinkinderen (5) en zijzelf (2) met hond (1) in pasten. Het ging maar net. Maar gezellig was het wel. Het was een beetje passen en meten met de kinderbedjes, maar het ging. Eenmaal in de Kempervennen realiseerden Sander en ik ons dat we 10 jaar eerder, toen Sanders ouders 30 jaar getrouwd waren, ook al eens een weekeinde in de Kempervennen hadden doorgebracht. Zo lang zijn Sander en ik ook al weer bij elkaar.

Voor Francis was het enig. Zijn favoriete (en momenteel enige) neef Isaac was er ook. Isaac is een jaartje ouder en Francis kijkt enorm tegen hem op. Samen ondernemen ze graag van alles en nog wat en heel schattig spelen ze samen. Ook was er een tropisch zwemparadijs aanwezig in het park. Francis vond het prachtig. Hij kon lekker met zijn vader en moeder zwemmen in het grote bad, in de bubbeltjes, van de glijbanen roetsjen met zijn oom en oma, naar buiten zwemmen en weer naar binnen, spetteren. Ik ben blij dat ik jaren geleden al begonnen ben met babyzwemmen. Francis vindt het leuk om in het water te spelen en hij weet goed wat de mogelijkheden zijn. Hij is niet meer zo onbevangen als vroeger, maar na verloop van tijd komt hij wel los en durft hij steeds meer.

Te ere van het 40 jarig huwelijk, hebben we een grote familiefoto laten maken, waar iedereen op stond. We zijn naar een fotograaf gegaan die ons 45 minuten lang in allerlei combinaties op een foto liet staan en fotografeerde. Ik hoop dat er een mooie foto uit voortkomt.

We zijn er twee dagen geweest en zaterdagavond gingen we terug naar Nijmegen. Francis was uitgeput, maar wilde niet slapen zolang al zijn familie nog in de buurt was. Eenmaal in de auto sliep hij toen de contactsleutel werd omgedraaid. De volgende dag was hij nog steeds enorm moe van alles wat hij had meegemaakt. Na het ontbijt viel hij weer in slaap voor een middagslaapje, iets wat hij tegenwoordig bijna niet meer doet.

Later die middag heeft hij mij en een vriendin nog ingemaakt met een spelletje lotto, waarna er lekker sushi werd gegeten. Toen ik in het restaurantje zat met mijn man en twee kindjes (eentje lief slapend, de ander lief sushi etend) voelde ik me wel een hele trotse moeder.

Centre Parcs Kempervennen