zondag 17 juni 2012

Helden van Elvira

Als ik dan vertel over Francis en zijn eerste stappen op het lees-pad, moet ik ook wat over Elvira vertellen. Een tijdje geleden waren vrienden S. en J. bij ons over de vloer en heel lief hadden zij een cadeautje voor de kids meegenomen. Om precies te zijn, een boekje van de IKEA, Helden in de groentetuin. En Elvira is er helemaal weg van. Er zit van alles in, hommels en slakken (spannend!), een toverwortel, gieters, kinderen, laarzen, een oude vrouw, feest en een regenworm. Dus ik moet haar er vaak uit voorlezen en dan wijzen we samen de groenten aan die we kennen.
Elvira wordt ook al wat groter en haar bedje is niet echt geschikt meer. Het is tijd voor iets groters. Toen dit een paar jaar geleden bij Francis speelde, hebben we een Minnen gekocht. Ik ben daar nog steeds erg tevreden over. Voor Francis hebben we die nu uitgetrokken naar de volle 2 meter en dat gaat prima met hem. Bovendien slapen Francis en Elvira bij elkaar op de kamer en dan staat het wat mooier wanneer ze hetzelfde bed hebben.



Een tijdje geleden had ik een paar dagen vrij zonder kinderen. Dus ik ben naar de IKEA getogen om daar een Minnen bedje voor Elvira te kopen en een groot matras uit een stuk voor Francis. Daar bleek dat het Helden in de groentetuin een hele nieuwe kinderserie is van IKEA. Dus er is speelgoed van, maar ook beddegoed. Ik was van plan om iets roze voor Elvira te kopen, maar toen ik dit zag, wist ik dat het helden in de groentetuin beddegoed moest worden. En ik had gelijk. Nadat ik samen met de kids het Minnenbed voor Elvira in de kleinste stand had gezet en het Helden in de groentetuin beddegoed erop had gedaan, voelde Elvira zich een hele grote meid.

Tot mijn verbazing komt zij net als Francis er maar weinig uit, maar slaapt ze keurig in haar nieuwe grote bed.

zaterdag 16 juni 2012

Ik ga le-zen

Er is nog meer gebeurd deze maand. Van sommige daarvan ben ik erg onder de indruk. Francis is gaan lezen, en dat is best vroeg zo aan het einde van groep 1, hij is nu 5 jaar en 5 maanden.

Een tijdje geleden ruimde mijn moeder haar huis op en vond een heleboel boekjes waar ik als klein meisje uit heb leren lezen. Waaronder 'ik ga le-zen' van Wilhelmina Blokker uit de serie 'Mijn eigen leesboekjes'. Ik las de versie uit 1983 (ik ging naar de eerste klas in dat jaar, dus toen was hij heet van de naald. Maar er bestaat ook een eerdere uitgave uit 1930, dat verklaard het wat rare taalgebruik, wat mij 30 jaar geleden ook al opviel). Deze (en andere) kreeg ik mee en ik ruimde ze op in Francis' kamer met het idee dat hij daar over een jaar of zo eens in kon kijken.
Maar meneer gaat naar school en let daar goed op. Dus inmiddels heeft hij al een goed idee van de letters van het alfabet (de 'a' en de 'e' haalt hij nog wel door elkaar) en herkent hij al woorden die hij vaak ziet (zoals 'Francis'). En hij heeft natuurlijk ook heel veel boekjes, waar hij graag uit voorgelezen wordt, Jip & Janneke, Richard Scarry, andere Annie M. G. Schmidt. Laatst vertelde hij mij dat hij zelf wilde leren lezen. Op een dinsdagmiddag zijn we toen gaan zitten met 'Ik ga le-zen' en het eerste verhaaltje over een aap en een noot in zijn poot worstelden we toen heel erg langzaam door. Mijn menneke vond het moeilijk maar leuk en worstelde dapper verder. Die avond wilde hij de volgende bladzij met zijn papa lezen. En sindsdien elke avond een bladzij.

En vorige week was de juf van Francis bij ons over de vloer om mee te lunchen met een kind uit de klas. En al snel troonde Francis haar mee naar zijn kamer om aan haar te laten zien hoe goed hij kon lezen. Ze was erg verbaasd dat hij dat al kon en ook de 'moeilijker' dingen als dubbele klinkers (AA) en samengestelde klanken (OE). En dat had ons menneke niet verteld op school, dus zijn juf was erg verbaasd dat hij al zover was in zijn ontwikkeling. En besloot dat hij diezelfde middag nog wat in de klas mocht voorlezen en dat hij meteen ook wat moeilijker werkjes in de les zou krijgen.

Dus...ik was ook enigszins verbaasd, maar supertrots.

woensdag 13 juni 2012

35 and counting

Ik zie dat het ineens alweer half juni is en ik sinds eind mei helemaal niets meer gepost heb. Schande! Wat is er gebeurd sindsdien?

Sander is jarig geweest!

De dag zelf was een zondag en zo kort na de spellendag hadden we niet heel veel zin in gedoe, dus we deden rustig aan met een liedje zingen en een uitgebreid ontbijt. Ik had een boekje voor Sander besteld via Bol, maar dat was nog niet gearriveerd.
Later op de dag besloot zijn broer J. spontaan langs te komen met vrouw en kinderen. Het was gelukkig heerlijk weer, dus we hebben veel tijd buiten doorgebracht. Vooral Elvira en haar nicht R. hebben heel erg veel met elkaar gespeeld. Heel schattig. Toen ze na afloop afscheid van elkaar moesten nemen, moest Elvira erg huilen. Ook R. moest eenmaal thuis aangekomen huilen dat Elvira niet meegekomen was.
Ook Francis en zijn neef I. hebben veel met elkaar gespeeld en hebben kennis gemaakt met brandnetels, wat best een verrassing was.
Al met al een heerlijk, gezellig, rustig familiedagje, na alle drukte van de spellendag.

Een paar dagen later kreeg Sander de bundel The Collected John Carter of Mars, de verhalen van Edgar Rice Burroughs over de held John Carter, die een prins wordt op Mars. Fantasy van het eerste uur. Erg vermakelijk, weinig diepgaand, een beetje als de verhalen van Conan.