Er is er één jarig

Vorige week maandag was een belangrijke dag, ons klein menneke werd 3! Vorig jaar stonden we er natuuurlijk ook uitgebreid bij stil. De veranderingen in een jaar voor ons menneke zijn groot, maar ook niet meer zo wereldschokkend als vroeger. Hij is beter gaan praten en lopen, hij heeft zijn fantasie enorm ontwikkeld en hij begint een heel eigen sociaal leven te krijgen, maar veel van deze dingen waren ook al aanwezig toen hij 2 was.

Francis was jarig op een maandag, voor mij een gewone werkdag. Sander en ik zijn vroeg opgestaan om liedjes te kunnen zingen voor Francis, cadeautjes te kunnen geven en te kunnen feliciteren. Hij was erg in zijn nopjes met de kleurboeken die hij kreeg. In de middag kwamen de ouders van Sander nog langs om te feliciteren. Dus dat was voor hem een mooie dag.
Verder is Francis nu natuurlijk een grote jongen, en grote jongens hebben geen speen, dus daar werd vandaag ook afscheid van genomen. Dat ging nog heel makkelijk en hij heeft weinig geklaagd over het verlies van deze steun en toeverlaat.
Later die week heeft Francis ook bij het kinderdagverblijf getracteerd, maar alle aandacht daar was hem een beetje teveel en hij wilde niet dat er liedjes werden gezongen.
Dat weekeinde is meneer uit logeren geweest bij mijn ouders, wat voor hem altijd het grootste feest is, vooral wanneer pappa en mamma vertrekken natuurlijk. Daar heeft hij ook een paar cadeautjes gekregen en heerlijk mee kunnen spelen.

Alweer een mijlpaal gepasseerd, wat gaat alles toch snel.