zaterdag 20 september 2014

Kijk en vergelijk

Ik vind dat mijn kids wel heel erg veel op elkaar lijken (alle drie dezelfde moeder EN dezelfde vader!). Maar nu ik er drie heb en ook van alle drie lekker veel foto's, wilde ik toch eens de proef op de som nemen. Vandaar dat ik van alle kindjes een paar fotos uit de begin-periode naast elkaar wil zetten.

Francis met 2 maanden oud
Elvira met 2 maanden oud

Vivian met 2 maanden oud
Francis was denk ik de slankste. Elvira was al snel heel handig met het optillen van haar hoofd en Vivian is denk ik de dikste. Maar eerlijk gezegd, ik kijk liever naar de kleertjes en de data die bij de foto's horen. Hier zie ik het niet zo. Ze hebben alle drie knalblauwe ogen en een spits kinnetje.

Francis met 3 maanden oud
Vivian met 3 maanden oud
Elvira met 3 maanden oud

En een maand later is Francis nog steeds de slankste, maar lijkt Elvira nu de dikste. En Vivian heeft het meeste haar. De spitse kinnetjes zijn niet op alle foto's even goed te zien. Maar ze zijn er nog wel. 

Nu Francis en Elvira iets ouder worden, beginnen ze wat minder op elkaar te lijken. Francis wisselt zijn tanden al en daardoor groeit zijn hoofd ook ineens heel snel, wat voor veranderingen zorgt. Maar mijn babietjes kan ik maar moeilijk uit elkaar houden. 

woensdag 10 september 2014

De laatste keer

Nee nee, zo dramatisch is het niet.

Maar nu Vivian geboren is doet zij van alles voor de eerste keer. Ze is al een paar keer naar het consultatiebureau geweest, ze is al naar het kinderdagverblijf geweest, ze was al aanwezig bij de Casus Belli Zomerborrel, ze was al mee naar de IKEA (ik had wat meer Kallax in mijn leven nodig). Ze integreert volledig.

Maar iedere keer als Vivian iets voor het eerst doet, realiseer ik me dat daarmee ook weer een fase voorgoed is afgesloten. Ons gezin is nu compleet, dus er zullen geen nieuwe babietjes meer komen. Het is net als met Elvira een paar jaar geleden. Toen was alles wat ik met Francis deed ineens weer op herhaling met Elvira. Nu is alles weer op herhaling, maar realiseer ik me ook dat het de laatste keer is dat ik bepaalde dingen doe.
Ik zal nooit meer maat 1 luiertjes kopen voor een pasgeboren kindje. Ik zal nooit meer maat 50 kleertjes aantrekken bij een kindje van mij (of maat 56 en maat 62 ben ik ook al aan het uitfaseren). Binnenkort stopt mijn bevallingsverlof en hoewel ik bijna weer de oude ben en er naar uitkijk om me weer wat meer onder volwassenen te begeven, zal ik toch ook de hechte tijd tussen mij en Vivian nu missen. En die tijd zal ook niet meer terugkomen. Ik zal waarschijnlijk nooit meer zo lang aaneengesloten verlof hebben en als ik het wel heb, zal Vivian hele andere behoeften hebben dan nu.

Het is normaal natuurlijk, de tijd schrijdt voort en niets blijft ooit hetzelfde, maar ik moet af en toe toch even mentaal snuffen.

zaterdag 6 september 2014

We feesten maar door

Een tijdje geleden schreef ik hier al over de verjaardag van Elvira. We hebben dat al in kleine kring met wat familie gevierd. Maar haar verjaardag moest ook nog op school gevierd worden. Elvira heeft de pech dat ze middenin de zomervakantie jarig is. Dan is de school dicht en zijn de meeste vriendinnen op vakantie. Dus in overleg met de juf mocht Elvira vlak na de vakantie haar verjaardag in de klas vieren en vierden we het kinderfeestje in het eerste weekeinde na de vakantie.

Elvira met feestmuts en koekblik
Voor het uitdelen in de klas had +Sander voor Elvira een koekblik versierd met kaarsjes en inpakpapier, waardoor het net een verjaardagstaart leek. Daarin zaten weer koekjes om uit te delen. De juf had voor Elvira een mooie feestmuts gemaakt. En wij mochten erbij zijn in de klas. Zo hoorden we hoe er liedjes werden gezongen voor Elvira en hoe zij uit mocht delen aan kinderen en de andere leraren.

Iedereen wacht netjes op zijn beurt, terwijl Elvira uitdeelt.
Die zaterdag hadden we het kinderfeestje. Elvira had een paar klasgenootjes uitgenodigd en ze vroeg ook op nicht R. weer langs wilde komen. Die wilde ook wel en kwam samen met haar vader +J en haar broer, I. Dat was wel heel praktisch. Want ik ben nog steeds niet helemaal de oude en moest natuurlijk ook gewoon voor Vivian zorgen. Maar Sander had gelukkig flink wat steun van zijn broer en neefje I. hield Francis lekker bezig. 

En het viel mij nu wel op hoe anders meisjes toch zijn. Wanneer Francis een feest geeft is het huis vol krijsende jongetjes die rondrennen en je de hele tijd in de gaten moet houden. Met meisjes is het anders, rustiger, kalmer, serener. Iedereen zit netjes aan tafel, wacht op elkaar, speelt lief. Er valt geen onvertogen woord. Dus toen het feest aan het einde van de middag weer voorbij was, en iedereen weer thuis was, was ik niet zo uitgeput als anders. 

Er werd nog even gegeten met de neef en nicht en toen was het voor hen ook weer tijd om te vertrekken. En toen konden wij gaan opruimen.