zondag 26 mei 2013

Doodsangsten

De afgelopen twee weken waren behoorlijk spannend en ik heb behoorlijk wat angsten uitgestaan. Sander werd namelijk geopereerd, omdat mensen die het weten kunnen, dachten dat hij misschien een kwaadaardig gezwel in zijn longen had. Dat bleek gelukkig niet het geval te zijn, maar dat wisten we pas na afloop natuurlijk.

Het begon allemaal in december vorig jaar. Sander worstelde al een tijdje met een zware verkoudheid die maar niet over ging. De huisarts constateerde dat het een bronchitis moest zijn en schreef anti-biotica voor. Die sloegen aan en Sander werd langzaam beter, maar bleef toch pijn op de borst houden. Dus in januari ging Sander daarvoor terug naar de huisarts. Deze verwees door naar een longarts. En begin februari besloot de longarts, dat er een foto gemaakt moest worden in maart. Uit deze foto bleek dat Sander last had van een klein restantje van de bronchitis, maar dat genas al vanzelf. Wat er ook zichtbaar was, was een gezwel van onduidelijke aard. Deze foto leidde tot het maken van een CT scan eind maart. Naar aanleiding van de CT scan moest er een PET scan gemaakt worden in april. Nog best spannend, dat wordt onder andere met wat radio-actief materiaal gedaan, dus Sander moest daarna even wegblijven bij de kids. Tot nu toe vonden we het allemaal niet zo spannend, aangezien Sanders klachten steeds minder werden.

Eind april werd de uitslag van de PET scan besproken. Daaruit kwam naar voren dat het gezwel dat gezien was zich verdacht gedroeg, dat kon wijzen op een ontsteking of op een groeiend gezwel! Het artsenteam zou de zaak verder bespreken. 

Op 3 mei, terwijl we op weg waren naar Brugge, werden we gebeld. Sander zou op 14 mei geopereerd worden en op 8 mei zou er nog een voorbereidend gesprek plaatsvinden. het zou kunnen dat het gezwel kwaadaardig was en dan moest het zo snel mogelijk verwijderd worden. Als het kwaadaardig zou zijn, zou er ook een groot deel van de long preventief verwijderd worden, evenals wat lymfeklieren om te bezien of de kanker uitgezaaid zou zijn.

De dagen naar 14 mei werden steeds spannender. Ik haalde me al allerlei doemscenario's in mijn hoofd. Sander met kanker, Sander met een lange herstel periode, Sander zonder haar, Sander die nooit meer tikkertje speelt met de kids, Sander die helemaal nooit meer terugkomt uit de operatie. Ik had ook allerlei vreselijke dromen, heel symbolisch, over een huis in verval.
Maar goed, 14 mei kwam, samen met de kids dropten we Sander bij het Canisius Wilhemina Ziekenhuis. Opgewekt dropte ik daarna Francis op school en daarna begon het handenwringen. Gelukkig kwam mijn moeder in de middag langs en konden we samen handenwringen. Om 14:30 werd ik gebeld, Sander was succesvol geopereerd, het gezwel was verwijderd en zag er op het eerste gezicht niet uit als kanker en daarom was een relatief kleine operatie verricht. Er zou nog nader onderzoek verricht worden naar het verwijderde materiaal.
Aan het einde van de middag werd Sander wakker en ging ik bij hem op bezoek. Hij was nog wat daas van de medicijnen en narcose, maar blij me te zien. En ik was ook blij hem weer te zien.

En donderdag 16 mei kreeg ik Sander al weer mee naar huis, twee dagen eerder dan gepland. En inmiddels hebben we ook te horen gekregen dat het gezwel geen kanker was en dat het herstel van Sander ook geheel volgens plan verloopt. Het was waarschijnlijk een restant van de ontsteking van de bronchitis, waaromheen zich wat littekenweefsle had gevormd. Het had nog jaren kunnen blijven zitten of misschien was het op temijn ook verdwenen.

Dus...alle spanningen en zenuwen voor niets. Voorlopig hoop ik dat Sander even gezond blijft, want al die ziekenhuisopnames zijn best stressvol. 

zaterdag 2 maart 2013

For science!

Jaren geleden, toen ons Francis nog een klein menneke was, zijn we eens uitgenodigd door het Baby Research Centrum om Francis deel te laten nemen aan allerlei onderzoeken naar taalverwerving van kleine kinderen. Inmiddels is Francis daar een beetje oud voor, maar toen Elvira werd geboren, meldden we haar ook aan bij dit centrum voor onderzoeken.

Alles voor de wetenschap
Afgelopen maand kregen we weer een verzoek of Elvira mee wilde doen en vorige week togen we weer naar het BRC. Dit keer werd er een onderzoekje gedaan naar hulpvaardigheid van kinderen. Kinderen willen vanaf een jaar of 2 graag mensen helpen. Volwassenen willen dat ook, maar die maken heel snel een inschatting of iemand ook echt hulp nodig heeft (Met één koffiekopje in de hand mag je zelf de deur open maken, wanneer je een kopje in beide handen draagt, sta ik op om de deur open te doen). Wanneer en hoe leren kleine kinderen nu dat helpen leuk is, maar niet altijd nodig?
Dus Elvira werd eerst geconfronteerd met allerlei situaties waarin de tester hulp nodig leek te hebben. En daarna met allerlei situatie waarin de tester ook echt hulp nodig had. Elvira hielp alle keren braaf mee, maar vroeg in de eerdere situaties of de armen van de tester soms te kort waren (en dan mag ik niet in lachen uitbarsten, want dat verpest de testresultaten). Op de leeftijd van 3 jaar en 6 maanden maken kids dus al een inschatting of hulp echt nodig is, maar ze zijn dan nog niet zover om echt hulp te weigeren.

Het was leuk om weer eens langs te zijn op het universiteitsterrein van de KUN (RUN, moet ik tegenwoordig zeggen) en een kleine bijdrage te leveren aan de ontwikkeling van de wetenschap. En Elvira vond het ook heel leuk en wilde niet meer weg. Ik heb haar voorgehouden, dat als ze nou later goed haar best doet op school en dan de juiste studie kiest, ze over 15, 20 jaar nog wel eens terug mag komen.

For science

woensdag 27 februari 2013

Alweer een mijlpaal

Het lijkt wel alsof de mijlpalen elkaar sneller en sneller opvolgen. Francis gaat naar school, leert lezen, leert zwemmen en is nu ook zijn eerste tandje verloren. Vorige maand werd hij zes en vanaf die leeftijd kan het melkgebit gaan wisselen. En inderdaad, twee-en-een-halve week geleden kwam ons menneke melden dat een van zijn tandjes loszat. de afgelopen twee weken heb ik aan moeten zien hoe meneer de hele tijd met zijn tong en vingers zat te spelen met het tandje.

En vanmorgen is het dan eindelijk uitgevallen. Alweer een mijlpaal bereikt. Ons kereltje wordt nu echt groot.