Doodsangsten

De afgelopen twee weken waren behoorlijk spannend en ik heb behoorlijk wat angsten uitgestaan. Sander werd namelijk geopereerd, omdat mensen die het weten kunnen, dachten dat hij misschien een kwaadaardig gezwel in zijn longen had. Dat bleek gelukkig niet het geval te zijn, maar dat wisten we pas na afloop natuurlijk.

Het begon allemaal in december vorig jaar. Sander worstelde al een tijdje met een zware verkoudheid die maar niet over ging. De huisarts constateerde dat het een bronchitis moest zijn en schreef anti-biotica voor. Die sloegen aan en Sander werd langzaam beter, maar bleef toch pijn op de borst houden. Dus in januari ging Sander daarvoor terug naar de huisarts. Deze verwees door naar een longarts. En begin februari besloot de longarts, dat er een foto gemaakt moest worden in maart. Uit deze foto bleek dat Sander last had van een klein restantje van de bronchitis, maar dat genas al vanzelf. Wat er ook zichtbaar was, was een gezwel van onduidelijke aard. Deze foto leidde tot het maken van een CT scan eind maart. Naar aanleiding van de CT scan moest er een PET scan gemaakt worden in april. Nog best spannend, dat wordt onder andere met wat radio-actief materiaal gedaan, dus Sander moest daarna even wegblijven bij de kids. Tot nu toe vonden we het allemaal niet zo spannend, aangezien Sanders klachten steeds minder werden.

Eind april werd de uitslag van de PET scan besproken. Daaruit kwam naar voren dat het gezwel dat gezien was zich verdacht gedroeg, dat kon wijzen op een ontsteking of op een groeiend gezwel! Het artsenteam zou de zaak verder bespreken. 

Op 3 mei, terwijl we op weg waren naar Brugge, werden we gebeld. Sander zou op 14 mei geopereerd worden en op 8 mei zou er nog een voorbereidend gesprek plaatsvinden. het zou kunnen dat het gezwel kwaadaardig was en dan moest het zo snel mogelijk verwijderd worden. Als het kwaadaardig zou zijn, zou er ook een groot deel van de long preventief verwijderd worden, evenals wat lymfeklieren om te bezien of de kanker uitgezaaid zou zijn.

De dagen naar 14 mei werden steeds spannender. Ik haalde me al allerlei doemscenario's in mijn hoofd. Sander met kanker, Sander met een lange herstel periode, Sander zonder haar, Sander die nooit meer tikkertje speelt met de kids, Sander die helemaal nooit meer terugkomt uit de operatie. Ik had ook allerlei vreselijke dromen, heel symbolisch, over een huis in verval.
Maar goed, 14 mei kwam, samen met de kids dropten we Sander bij het Canisius Wilhemina Ziekenhuis. Opgewekt dropte ik daarna Francis op school en daarna begon het handenwringen. Gelukkig kwam mijn moeder in de middag langs en konden we samen handenwringen. Om 14:30 werd ik gebeld, Sander was succesvol geopereerd, het gezwel was verwijderd en zag er op het eerste gezicht niet uit als kanker en daarom was een relatief kleine operatie verricht. Er zou nog nader onderzoek verricht worden naar het verwijderde materiaal.
Aan het einde van de middag werd Sander wakker en ging ik bij hem op bezoek. Hij was nog wat daas van de medicijnen en narcose, maar blij me te zien. En ik was ook blij hem weer te zien.

En donderdag 16 mei kreeg ik Sander al weer mee naar huis, twee dagen eerder dan gepland. En inmiddels hebben we ook te horen gekregen dat het gezwel geen kanker was en dat het herstel van Sander ook geheel volgens plan verloopt. Het was waarschijnlijk een restant van de ontsteking van de bronchitis, waaromheen zich wat littekenweefsle had gevormd. Het had nog jaren kunnen blijven zitten of misschien was het op temijn ook verdwenen.

Dus...alle spanningen en zenuwen voor niets. Voorlopig hoop ik dat Sander even gezond blijft, want al die ziekenhuisopnames zijn best stressvol.