De afgelopen tijd hebben Sander en ik het druk gehad met bezoekjes aan familie. Zowel de familie van Sanders vader, als van Sanders moeder kwamen in oktober bijeen op twee bijeenkomsten. We hebben beide bijgewoond. Ik vind het altijd bijzonder gezellig om wat verre familie als ooms, tantes, neven en nichten dan weer eens via die weg te zien. Op die manier houd je dan toch nog contact met mensen die wat verder van je af staan. Ik zou het zonde vinden om daar het contact helemaal mee te verliezen.
Francis ging mee naar beide bezoeken en het is al duidelijk te merken hoe snel hij nu opgroeit. Na even een moeilijke intro, ontdooit hij toch en gaat hij contact leggen met andere mensen en kinderen. Hij speelt met speeltjes, maakt ruzie, doet schattig, vraagt om aandacht, eten en drinken en verkrijgt zo zijn eigen plekje in een groter verband. Nog niet zo lang geleden zat hij bij dit soort gelegenheden alleen maar op schoot en was er helemaal niet zoveel interactie met andere mensen.
zaterdag 1 november 2008
zaterdag 16 augustus 2008
Goffert geitjes
Ik blijf maar nieuwe posts aanmaken deze maand. Dit keer lekker kneuterig over onze populaire vrijetijdsbesteding in de weekeinden.


Goffertpark
Moorddadige vossen
Birma
Francis en de Bok
We wonen in de buurt van het Goffertpark, dat zegt op zich niet veel, half Nijmegen woont in de buurt van het Goffertpark. Daar bevindt zich ook een kinderboerderij, zeer origineel genaamd "De Goffert", waar wij samen met Francis al enkele aangename uurtjes hebben doorgebracht. Het is een grote kinderboerderij, met veel verschillende boerderij diertjes en ook wat educatieve onderdelen als een moestuintje voor buurtkinderen en een eco-spot-plek, waar je zelf de klimaatverandering in de gaten kunt houden.
| Francis en de Big |
Francis is helemaal gek op de biggetjes en geitjes. Sinds Sander heeft laten zien hoe je grassprietjes moet voeren aan de geitjes heeft hij ook een nieuw doel in zijn leven. Verder wordt hij nu ook al een stukje groter en leert hij speeltoestellen, zoals een glijbaan ook wat meer waarderen.
Francis en de glijbaan
De kinderboerderij is inmiddels ook een soort ecosysteem op zich en trekt ook roofdieren aan. Dus de laatste tijd hebben ze last van cultuurvolgende vossen die gehakt maken van alle beesten die in kleine ruimtes worden gehouden, zoals de kippen en knaagdieren.
Nabij het Goffertpark is ook het Goffertbad (je hoeft niet creatief te zijn wanneer je dingen namen geeft), waar we de afgelopen twee weekeinden lekker wat tijd hebben doorgebracht. Francis speelt lekker in het peuterbad, waar 40 cm water staat. Hij spettert, hij gooit met water, speelt met bekertjes en leeft zich helemaal uit en maakt zich lekker moe. Waar zijn ouders heel blij mee zijn.
En ik had er natuurlijk aan het begin van de maand aandacht aan moeten besteden. Maar op de dag dat de Olympische Spelen van start gingen, was het ook 20 jaar geleden dat de studentenprotesten in Birma hardhandig werden neergeslagen, wat uiteindelijk leidde tot verkiezingen, het negeren van de uitslag door de junta en het langdurig opsluiten van Aung San Suu Kyi. Mijn oud collega's bij het Burma Centrum hebben er in Amsterdam bij stilgestaan, maar ik kon er helaas niet bij zijn. Ook in Birma zelf stonden mensen stil bij de gebeurtenissen van 08-08-1988, en werden daarvoor prompt opgepakt en in de gevangenis gegooid.
Goffertpark
Moorddadige vossen
Birma
Location:
Goffertpark, 6532 Nijmegen, Nederland
donderdag 14 augustus 2008
Gekke nieuwsberichten
Ik houd graag het nieuws wat bij en de laatste tijd valt me toch op hoeveel tijd er wordt besteed aan niet terzake doend nieuws.
Drama op de K2
Voor degenenen die het niet weten, onlangs zijn verschillende groepen klimmers de K2 opgegaan, waaronder ook Nederlanders. Na een combinatie van fouten en slecht weer zijn er een groot aantal van de berg naar beneden gevallen en doodgegaan. Vreselijk natuurlijk, zeker voor de nabestaanden van de dode klimmers. Maar verdient een ongeluk tijdens een gevaarlijke sport dagenlange uitgebreide aandacht in alle media? Verdienen de overlevenden het om te worden uitgeroepen tot helden.
Ik vind van niet. Mensen kiezen ervoor de K2 te beklimmen, wetende wat voor vreselijke risico's dat met zich meebrengt. Zelfs voor dit drama verloor 1 op de 4 klimmers als het leven op de K2.
En dit allemaal in een tijd dat oorlogen woeden, mensenrechten worden geschonden, het milieu erop achteruit gaat, kinderen in armoede leven en nog veel meer vreselijke dingen. Maar goed, die dingen gebeuren natuurlijk elke dag en verliezen op een gegeven moment hun nieuwswaarde.
Ander niet terzake doend nieuws
Als mensen hun drama's op de K2 breed uit mogen meten, claim ik even wat ruimte voor mezelf. Met ons mannetje gaat het uitstekend. Hij rent inmiddels rond als een echt kereltje en iedereen is dol op hem. Verder probeert hij nu voor het eerst ook wat meer te communiceren. Vanavond riep hij voor het eerst om zijn "dgri kah" wat ik als trotse moeder maar interpreteerde als "drinken". Als hij binnenkort ook nog alsjeblieft en dank je wel leert zeggen, ben ik helemaal tevreden.

Trouw
Volkskrant
I like to follow the news and lately I am impressed with all the unnewsworthy news I read.
Drama on K2
Some time ago several groups of alpinists (k2ists?), with some dutch climbers among them, tried to climb the K2. Due to mistakes and bad weather several people fell down the mountain and died. A terrible disaster of course, especially for the loved ones of the climbers. Yet does a deadly accident in a dangerous sport deserves days of media attention? Do the survivors deserve to be treated like heroes?
I don't think so. These people chose to participate in a deadly game on a mountain which is so dangerous to climb that 1 in 4 climbers lose their lives. And this all happens while wars rage, human rights are violated, the environment is destroyed and children live in poverty. But that happens all the time and is no longer news worthy.
Other unimportant news
So when some people get their 15 minutes of fame for surviving K2, I can also claim a little room for my own news. Our little guy is doing very well and is running around as much as he can. For the first time he tries to communicate as well. This evening he demanded his "drgi kah" which his proud mother interpreted to be his drink. If he learns to say please and thank you anytime soon, I will be even happier.
Drama op de K2
Voor degenenen die het niet weten, onlangs zijn verschillende groepen klimmers de K2 opgegaan, waaronder ook Nederlanders. Na een combinatie van fouten en slecht weer zijn er een groot aantal van de berg naar beneden gevallen en doodgegaan. Vreselijk natuurlijk, zeker voor de nabestaanden van de dode klimmers. Maar verdient een ongeluk tijdens een gevaarlijke sport dagenlange uitgebreide aandacht in alle media? Verdienen de overlevenden het om te worden uitgeroepen tot helden.
Ik vind van niet. Mensen kiezen ervoor de K2 te beklimmen, wetende wat voor vreselijke risico's dat met zich meebrengt. Zelfs voor dit drama verloor 1 op de 4 klimmers als het leven op de K2.
En dit allemaal in een tijd dat oorlogen woeden, mensenrechten worden geschonden, het milieu erop achteruit gaat, kinderen in armoede leven en nog veel meer vreselijke dingen. Maar goed, die dingen gebeuren natuurlijk elke dag en verliezen op een gegeven moment hun nieuwswaarde.
Ander niet terzake doend nieuws
Als mensen hun drama's op de K2 breed uit mogen meten, claim ik even wat ruimte voor mezelf. Met ons mannetje gaat het uitstekend. Hij rent inmiddels rond als een echt kereltje en iedereen is dol op hem. Verder probeert hij nu voor het eerst ook wat meer te communiceren. Vanavond riep hij voor het eerst om zijn "dgri kah" wat ik als trotse moeder maar interpreteerde als "drinken". Als hij binnenkort ook nog alsjeblieft en dank je wel leert zeggen, ben ik helemaal tevreden.
Trouw
Volkskrant
I like to follow the news and lately I am impressed with all the unnewsworthy news I read.
Drama on K2
Some time ago several groups of alpinists (k2ists?), with some dutch climbers among them, tried to climb the K2. Due to mistakes and bad weather several people fell down the mountain and died. A terrible disaster of course, especially for the loved ones of the climbers. Yet does a deadly accident in a dangerous sport deserves days of media attention? Do the survivors deserve to be treated like heroes?
I don't think so. These people chose to participate in a deadly game on a mountain which is so dangerous to climb that 1 in 4 climbers lose their lives. And this all happens while wars rage, human rights are violated, the environment is destroyed and children live in poverty. But that happens all the time and is no longer news worthy.
Other unimportant news
So when some people get their 15 minutes of fame for surviving K2, I can also claim a little room for my own news. Our little guy is doing very well and is running around as much as he can. For the first time he tries to communicate as well. This evening he demanded his "drgi kah" which his proud mother interpreted to be his drink. If he learns to say please and thank you anytime soon, I will be even happier.
zaterdag 19 juli 2008
Walky walky
In mijn postje van gisteren helemaal vergeten te melden dat Francis inmiddels al heel aardig kan lopen. Hij was al sinds december vorig jaar bezig met zich zelf op te trekken en langs de rand van de tafel lopen. Langzaamaan ontdekte hij dat lopen ook wel leuk en interessant kon zijn. Lange tijd bleef het echter iets bijzonders, een truukje. Kruipen was sneller en makkelijker. En tijd lang waren er allerlei tussen vormen. Lopen langs de rand van de tafel, lopen door een eettafelstoel heen en weer te duwen, twee stapjes los en dan weer een meubel vastpakken.
Maar sinds een maand heeft hij door dat lopen ook fijn en makkelijk kan zijn. Eerst voorzichtige stapjes en omvallen, maar nu loopt hij al hele stukken. Het liefst alleen, want handjes vasthouden met mama is voor mietjes. Dus sinds kort heeft hij ook echte schoentjes met stevige zooltjes, waar hij echt gek op is, hij zou ze het liefst in bed ook aan hebben. En meteen ontstaat er ook een nieuw gevaar, voor je het weet heeft hij je hand losgelaten en speelt hij tussen de auto's. Niet echt verstandig natuurlijk, maar daar verzinnen we wel weer wat op. Misschien een tuigje.
Maar sinds een maand heeft hij door dat lopen ook fijn en makkelijk kan zijn. Eerst voorzichtige stapjes en omvallen, maar nu loopt hij al hele stukken. Het liefst alleen, want handjes vasthouden met mama is voor mietjes. Dus sinds kort heeft hij ook echte schoentjes met stevige zooltjes, waar hij echt gek op is, hij zou ze het liefst in bed ook aan hebben. En meteen ontstaat er ook een nieuw gevaar, voor je het weet heeft hij je hand losgelaten en speelt hij tussen de auto's. Niet echt verstandig natuurlijk, maar daar verzinnen we wel weer wat op. Misschien een tuigje.
Labels:
Francis
Location:
Goffertpark, 6532 Nijmegen, Nederland
dinsdag 6 mei 2008
Populair mannetje
Hoewel hij natuurlijk populair blijft bij ons, willen ook andere mensen alleen maar meer foto's van hem zien. Vandaar nu een paar foto's van ons allerliefst mannetje.
Although he is very popular with us, other people too want to see more pictures of him. Therefore a few pics from our favorite little man.
This is a picture from january, Francis plays with my shawl.
Deze is van februari, Francis kroop het hele huis door op zoek naar schroefjes om los te draaien. This is from February, Francis crawled all through the house, looking for screws to unscrew.
Deze is van maart. Sander en Francis ontspannen op de bank met een boekje.
This is from March, Sander and Francis are relaxing on the couch with a book.
Deze is van april, Francis heeft spelen met een pen ontdekt, en helpt mij bij het schrijven van een boodschappenlijstje.
This is from April, Francis has discovered pens and is helping me with writing a grocerylist.
Francis houdt echt van jam.
Francis really likes jam.
Labels:
Francis
Location:
Nijmegen, Nederland
dinsdag 29 januari 2008
Francis' eerste verjaardag
De tijd vliegt sneller voorbij dan je soms bij kunt houden. Anderhalve week geleden al weer was Francis's eerste verjaardag. Vrijdag 18 januari was het een jaar geleden dat hij geboren werd. Een dag die ik met gemengde gevoelens beleefde. De bevalling met de spoed-keizersnede was naar en eng en de tijd daarna was ook niet fijn. En dat was die dag ook allemaal een jaar geleden. Maar in het afgelopen jaar heb ik ook mijn mannetje zien groeien van een kleine baby die volledig afhankelijk was naar een kleine dreumes die zijn eerste driftbuien al heeft gehad.
Vrijdag hebben we niet veel aan de verjaardag van Francis gedaan. Maar op het kinderdagverblijf besteedden ze wel aandacht aan deze belangrijke dag. Ik had was traktaties gemaakt om uit te delen. Er zijn liedjes voor hem gezongen, hij kreeg een feestmuts en een cadeautje. Die avond maakten we zijn favoriete hapje voor hem, spinazie met aardappel en een gekookt eitje.
Zaterdag was een veel belangrijker dag. Toen kwamen alle opa's en oma's langs met cadeaus. En daar gaat het natuurlijk om. Ik had een cake gebakken met een kaarsje erin. Francis mocht zijn cadeautjes uitpakken en hij was erg blij met het pakpapier. Hij kreeg een houten takelwagen met magnetische blokjes en een loopfietsje. Voor dat laatste is hij nog wat te klein, maar dat zal snel wel voorbij zijn.
En zo is een jaar zomaar voorbij gegaan. Ondanks een moeilijke start, die vooral voor mij zwaar was, is ons knulletje toch al uitgegroeid tot een echt ventje, dat steeds meer karakter laat zien.
Location:
Nijmegen, Nederland
Abonneren op:
Posts (Atom)