zondag 27 december 2009

De eerste keer

Francis is nu al bijna drie en ik kan aan alles merken dat ons menneke ineens een stuk meer van de wereld begrijpt. Het feest van Sinterklaas ging in eerdere jaren nog volledig aan hem voorbij, maar dit jaar stond hij er uitvoerig bij stil. Sinterklaas en Zwarte Piet zijn op het kinderdagverblijf langsgeweest, er zijn Sinterklaasliedjes om (eindeloos) te zingen, er is Sinterklaas om over te praten, er zijn cadeautjes om te krijgen. Het is enig om te zien hoe hij ineens veel meer bezig is met de wereld om hem heen.

Maar het roept ook meteen weer wat vragen op. Wat vertellen we hem over Sinterklaas en het gedoe er om heen. Komen de cadeautjes van Sinterklaas, of van ouders en familie die op deze manier het Sinterklaasfeest vieren? Rijdt Sinterklaas werkelijk over de daken? Gaan stoute kindertjes echt mee in de zak naar Spanje? Francis zit nu in een fase dat hij zichzelf flink angst aan kan jagen met fantasietjes.
Ikzelf heb lange tijd in het bestaan van Sinterklaas geloofd en de onthulling van de waarheid kwam als een behoorlijke schok. Mijn zusje heeft de harde waarheid zelf ontdekt en Sander heeft met zijn oudere broers in huis nooit echt in de goede man geloofd. Ik denk dat ik deze vragen maar naar volgend jaar doorschuif, op dit moment is Francis nog niet echt bezig met dat soort bestaansvragen en accepteert hij alles wat er op hem afkomt.

Verder zal het ook niemand ontgaan zijn dat het de afgelopen tijd enorm heeft gesneeuwd, heel vroeg in de winter. We hebben zelfs een Witte Kerst kunnen vieren. Ook hiervan heeft Francis dit jaar meer kunnen genieten dan andere keren. Het is natuurlijk niet de eerste keer dat hij sneeuw ziet, maar wel de eerste keer dat hij probeert een sneeuwpop te maken met zijn vader, lol heeft met vallen in de sneeuw, sneeuwballen gooit en uitglijdt op bevroren sneeuw. En daarna met blozende wangetjes een beker warme chocolademelk kan drinken.
  

Het normale leven

Na 4 maanden verlof is het normale leven weer begonnen en dat heeft natuurlijk als onmiddellijk gevolg dat ik geen enkele tijd meer over heb om dit blog bij te werken. Vandaar nu maar even een korte update met wat er allemaal gebeurd is de laatste tijd.



Mijn allerlaatste verstandskies is verwijderd (laat de grappen maar zitten), en ik zat er vreselijk voor in de rats, maar het bleek gelukkig allemaal enorm mee te vallen.

Ik ben in november weer begonnen met werken. Leuk om weer terug te zijn en alle collega's te zien die zo ongelofelijk hun best hebben gedaan om mij in juli uit te zwaaien met zorgzaam uitgezochte cadeautjes. Minder leuk is, dat ik te horen heb gekregen dat mijn aanstelling geen vaste aanstelling gaat worden. Dus ik ben ook weer druk op zoek naar nieuw werk, hoewel mijn huidige aanstelling nog loopt tot oktober 2010. Dit betekent ook een kink in de kabel voor onze huizenplannen.

Werken betekende ook dat Elvira nu naar de kinderopvang gaat. Zij zit op dezelfde lokatie als Francis en doet het daar gelukkig erg goed. Met haar lieve lachje is ze de ster van de show aldaar, gelukkig krijg ik haar elke dag weer mee terug.

De mexicaanse griep is ook aan ons huisje niet voorbij gegaan. Eind november ben ik ondanks twee prikken toch nog flink ziek geweest met griepachtige verschijnselen, dus dat zal wel de mexicaanse geweest zijn. Verder hebben Sander en Francis ook de prikken moeten halen, om Elvira te beschermen tegen het virus. Francis was een held en is erg trots op het feit dat hij de tweede keer niet hoefde te huilen.

dinsdag 20 oktober 2009

Familiedag 2009

Afgelopen zaterdag was er weer een familiedag, dit keer georganiseerd door mijn schoonouders. Het is nu de derde keer dat deze dag werd georganiseerd en ik hoop dat het echt een traditie wordt. Mijn schoonouders en zwagers zie ik natuurlijk redelijk regelmatig, maar ik vind het ook leuk om wat verder familie van Sander te ontmoeten, al is het maar één keer per jaar.
Om de gastheer en -vrouw niet al te zwaar te belasten met dit bezoek, maken alle bezoekers een deel van de maaltijd. Sander had Tiramisu gemaakt als toetje en dat kwam nog goed uit, andere familieleden hadden zich vooral geconcentreerd op lekkere hoofdmaaltijden.
Verder is er ook flink wat gezinsuitbreiding geweest sinds de vorige keer dat we zo bijeenkwamen. Elvira is natuurlijk geboren en inmiddels al weer 2,5 maanden oud, maar één van Sanders broers heeft inmiddels ook een dochter, Reina die al weer bijna 8 maanden oud is. Het was leuk om de twee nichtjes zo bij elkaar te kunnen introduceren.

Elvira
Francis en zijn neefje Isaac van 3,5 jaar hebben ook heel schattig samengespeeld en worden ook al echt vriendjes. Ik hoop dat dat kan blijven in de loop der jaren.

Francis en zijn neef aan het klimrek
Francis and his cousin
Last saturday there was another familyday, organised by my parents-in-law. It is the third time this day was organised and I hope it will become a tradition. I see my in-laws often enough of course, but I also like to see some other family of Sander, even if it is only once a year.
To share the load with the host and hostess, all familymembers bring some part of the meal with them. Sander had made Tiramisu and it proved to be a good choice as no one else had brought dessert, the others had focused on delicious main courses.
Furthermore there has been quite some family expansion. Elvira was of course born and is 2,5 months old. But one of Sander's brothers also had a daughter, Reina, who is about 8 months old. It was cute to see the two cousins together. Francis and his cousin Isaac, who is 3,5 years old, also played together very sweetly. I hope they can stay friends in the coming years.

donderdag 15 oktober 2009

Helemaal Francis

Nu we een mooi nieuw meisje hebben, lijkt het soms alsof we ons andere kindje een beetje vergeten zijn. Maar dat is natuurlijk niet zo. Francis is alleen maar specialer voor ons geworden, nu we hem kunnen vergelijken met een piepklein wurmpje dat alleen nog maar schattig kan zijn.
Zo zijn we laatst met ons menneke naar het vliegveld Hilversum gegaan, zodat hij eens even lekker met zijn opa in het vliegtuig kan zitten.

Samen met opa

Samen met opa een rondje maken (rijden hoor, niet vliegen).
De tas van opa dragen
Later die dag nog bij opa en oma langsgeweest, waar Francis in de tuin mocht helpen opruimen. Alle kastanjes moesten in de kleine kruiwagen. Ons menneke had het enorm naar zijn zin.
In de kruiwagen
In Nijmegen is ieder jaar in oktober een grote kermis. Dit keer was Francis groot genoeg om mee te gaan en er ook wat van mee te krijgen. Heel spannend, samen met mamma in een draaimolen met allemaal bootjes. Ons ventje moest natuurlijk in de politieboot. Het was eerst een beetje spannend, maar na een tijdje kwam meneer helemaal los en werd er woest aan het stuurwiel gedraaid en aan de bel geluid.

zaterdag 29 augustus 2009

De rest van het gezin

Elvira is inmiddels al weer bijna drie weken oud (de tijd vliegt) en dit kindje is meteen onderdeel van een al bestaand gezinnetje, dus het is ook voor Francis een beetje aanpassen aan de nieuwe situatie. Gelukkig doet ons menneke het eigenlijk heel erg goed.


Bij pappa op de arm
Tijdens de geboorte en tijd die wij in het ziekenhuis doorbrachten, verbleef hij bij de ouders van Sander. Er is natuurlijk niets fijners dan lekker verwend worden door een liefhebbende opa en oma. Toen wij hem weer terugkregen op vrijdag 14 augustus viel het me op hoe ontzettend groot hij was geworden, of was dat alleen in vergelijking met het kleine wurmpje dat zijn zusje nu nog is? Hij had in elk geval heel veel nieuwe woordjes geleerd en het eerste dat hij zei nadat hij mij had gezien was: "WaarsElvira?"

In de weken erna had Francis wel een beetje moeite om zich weer aan te passen. Hij was opgewekt en vrolijk totdat er ook maar het kleinste dingetje tegenzat, waarna hij uit kon barsten in een enorme driftbui, een ontroostbare huilpartij of heel veel sliep. Ook op het kinderdagverblijf had hij ineens last van verlatingsangst en was het huilen wanneer pappa vertrok. Inmiddels is dat gelukkig wel een beetje bijgetrokken. het is ook moeilijk te zeggen waar het precies aan ligt. Zijn het alle veranderingen van de laatste tijd met veel logeerpartijtjes bij deze en gene opa en oma? Is het de veranderde situatie thuis of (zoals ik gister ineens zag) komt er weer een stel kiesjes pijnlijk door?


Samen Elvira in bad doen.
Naar Elvira toe is ons menneke echter een lief prinsje. Als hij weet dat ze ligt te slapen, praat hij zachtjes en vertelt hij ons ook zachtjes te praten. Als hij weet dat ze wakker is, wil hij even bij haar kijken. Wanneer Elvira te eten krijgt wil hij daar ook bij zijn. En als we even met Elvira spelen, wil hij haar ook op schoot hebben. Wanner ze op een kleedje wat ligt te spelen, laat Francis haar zijn mooiste speelgoed zien, ze mag zelfs met meneer bruinsma, zijn favoriete knuffel spelen.

Elvira tilluh?

dinsdag 25 augustus 2009

Babypark

Vandaag zijn Sander, Elvira en ik naar Babypark geweest. Babypark is een groot magazijn/winkel met werkelijk alles voor de baby. Ik was op zoek naar een adapter op een maxi cosi reisstoeltje op onze kinderwagen te kunnen monteren. We zijn niet geslaagd.

Maar mijn hemel, wat is die winkel groot en wat kun je een hoop geld uitgeven aan spulletjes voor je baby. Net als in de Ikea waren er verschillende babykamers ingericht in verschillende stijlen om te laten zien wat er allemaal te koop was. Deze winkel haalde de hebzucht in mij wel naar boven. Twee en een half jaar geleden hebben wij de babykamer voor Francis ingericht met verschillende handige spulletjes van de Ikea (meubels), de HEMA (voornamelijk textiel) en marktplaats. Maar we hadden het dus ook allemaal nieuw kunnen kopen en in een romantische of juist ultra moderne stijl.

Waar Sander en ik helemaal steil van achterover sloegen waren de Balmoral kinderwagens van het merk Silver Cross. Deze kinderwagens zagen eruit als ouderwetse kinderwagens uit de vorige eeuw en kostten twee keer zoveel als een bugaboo (die ik al ongelofelijk duur vind). Ik kan niet geloven dat iemand, hoe rijk ook, ooit zoveel geld uit zou geven aan een kinderwagen, waar de kleine spruit hooguit 6 maanden in zal liggen. In die tijd wordt er wel naar hartelust in de wagen gepoept en geplast en overgegeven (want zo zijn baby's).
Het gekke was dat deze kinderwagens volgens mij niet eens zo heel erg makkelijk in gebruik waren. De banden waren vrij smal en massief, de kinderwagen zelf was vrij groot, geen zwenkwielen, dus ook vrij onhandig draaien. Een dure kinderwagen die ook nog voornamelijk voor de show is. De kinderwagen van Francis en Elvira is voor € 50,- gekocht op marktplaats en heeft inmiddels al een hoop meegemaakt. Hij is op de weg, zandpaden, bospaden, strand en gras geweest en rijdt overal even prettig.

Behalve mijn verbazing over het geld dat je uit kan geven en dat er mensen zijn die dat dan ook daadwerkelijk doen, heb ik eigenlijk niets te klagen over Babypark. De winkel is compleet, het personeel overdadig aanwezig en vriendelijk.

Babypark
Silver Cross Balmoral

woensdag 19 augustus 2009

Nieuwe spruit

Na lang wachten is er dan toch nog een kindje geboren. Op 10 augustus is onze mooie dochter Elvira met een keizersnee ter wereld gekomen.

De laatste fase van de zwangerschap en bevalling waren uiteindelijk nog vrij spannend. Eind juni werd duidelijk dat mijn bloeddruk aan het stijgen was, waarvoor ik extra vaak naar het ziekenhuis moest voor allerlei controles. In de loop van juli bleek ook dat mijn kind scheef in de buik lag, in plaats van met bolletje of billetjes naar beneden. Deze twee ontwikkelingen, samen met mijn eerdere keizersnee, waren serieuze risico's voor een veilig einde aan de zwangerschap. Dus al vrij snel werd er een datum geprikt waarop mijn kind geboren moest worden. Eerst was me beloofd dat mijn dochter hoe dan ook op 31 juli geboren zou worden. Maar op die dag zag alles er zo goed uit, dat ik weer naar huis werd gestuurd. Toen werd 7 augustus als definitieve datum genoemd.


Ik op 7 augustus, vlak voor we naar het UMC St. Raboud gaan.

Op 7 augustus werd geprobeerd om de bevalling op te wekken. Op 9 augustus werd duidelijk dat mijn kindje al voor de derde keer was scheefgekanteld, op zo een manier dat een normale bevalling er echt niet inzat. Om de een of andere duistere reden wilde mijn kind niet goed blijven liggen en dit was al de derde keer dat zij na een draaipoging weer was scheefgedraaid. Vandaar dat er werd besloten dat mijn kind met een keizersnee gehaald zou worden. Het was inmiddels al laat op de dag, dus de keizersnee zou in de vroege morgen van maandag 10 augustus plaatsvinden.

Dit was nieuws waar ik al zo lang bang voor was. Francis werd ook met een keizersnee geboren, wat voor mij een hele nare en angstige ervaring was. En daarna ben ik heel er lang bezig geweest met mijn herstel. Ik had tijdens deze tweede zwangerschap juist alles op alles willen zetten om normaal te kunnen bevallen. Gelukkig was men in het ziekenhuis heel begripvol. Ik kreeg een slaappil om rustig te kunnen slapen en Sander mocht die nacht blijven slapen, wat niet gebruikelijk was. Alles om mij zo kalm en sterk mogelijk te operatie in te laten gaan de volgende dag.

De volgende morgen begon al vroeg, rond 08:00 kwam er al een verpleegkundige om mij en Sander voor te bereiden op de operatie. Rond 08:30 werd ik de operatiezaal ingereden en om 09:08 werd Elvira geboren. Deze keer was ik minder uit het lood geslagen door de medicijnen en was ik alert toen Elvira in mijn armen werd gelegd. Een emotioneel moment voor Sander en mij. De mensen werkten echter hard door. Rond 10:00 werd ik naar de verkoeverkamer gereden, waar ik een uurtje heb liggen suffen met alle medicijnen in mijn lijf. Om 11:00 lag ik op een verpleegkamer met Elvira in mijn armen en Sander trots naast mijn bed.
In de operatiekamer met Elvira van 5 minuten oud in mijn armen.
De operatie verliep goed, maar was toch vermoeiend voor ons allebei.

Na een paar dagen herstellen in het ziekenhuis mocht ik met de verse spruit op donderdag weer terug naar huis, waar we sindsdien aan ons herstel werken.

maandag 3 augustus 2009

Update

Even een kleine update voor de nieuwe maand.

  1. Er is nog steeds geen uitspraak van de rechtbank over de zaak van Aung San Suu Kyi. Kennelijk durven de machthebbers in Birma het werkelijk niet aan. Het kan ook zijn dat zij de belangrijke datum van 8 Augustus af willen wachten. Op die dag braken er in 88 felle studentenprotesten uit tegen het regime in Birma. Waarschijnlijk willen zij Aung San Suu Kyi pas na die tijd opsluiten of vrijlaten. De gang van zaken levert het regime steeds meer kritiek op.

  2. Sander en ik zijn afgelopen vrijdag weer eens uit eten gegaan. We hebben heerlijk gegeten bij Plaats 1, een restaurant in de Commanderie van St. Jan. Bijzonder eten (volgens een tapasformule, dus lekker delen met elkaar). Francis bracht het weekeinde weer door bij zijn grootouders, want...

  3. Ons was beloofd in het UMC St. Radboud dat op vrijdag 31 juli ons kind toch echt geboren zou worden. Vanwege mijn hoge bloeddruk, eerdere keizersnee en dwarsligging van ons kind, vonden ze het niet verantwoord mij langer zwanger te laten zijn. Maar ik reageerde goed op de bloeddrukpillen, het kind was recht gaan liggen zoals het hoorde en ik kon weer naar huis. Nu is mij 7 augustus toch echt als definitieve datum beloofd. Tenzij het kind natuurlijk uit zichzelf eerder komt.

  4. Francis houdt van sushi. Afgelopen woensdag had ik geen zin om (Sander te laten) koken en hebben we sushi gehaald. Francis heeft wel eens eerder sushi gezien en gegeten, maar dit enthousiasme had ik dan toch niet verwacht! Meneer zag de bak sushi en begon werkelijk gewoon te juichen. Normaal raakt hij geen rijst aan, maar wikkel er zeewier omheen en wat soyasaus en hij schrokt alles naar binnen.

Aung San Suu Kyi

Plaats 1

Sushi

vrijdag 17 juli 2009

Klein vlekje

Met Francis hebben we een spannende paar dagen achter de rug, die ons kleine menneke bijzonder goed doorstaan heeft.

Anderhalf jaar geleden viel het me op dat hij op zijn rechtervoetje een snelgroeiende moedervlek had. In januari hebben we het laten zien aan het consultatiebureau. Zij vertrouwden het niet en stuurden ons door naar de huisarts, die ons doorstuurde naar de dermatoloog, die ons doorstuurde naar een huidchirurg van het Canisius Wilhelmina Ziekenhuis. Inmiddels was het al juni in die periode van 5 maanden hebben we de vlek toch met een milimeter of zo groter zien worden, dus ook wij maakten ons nu wel zorgen.

De chirurg was vrij negatief over de vlek, hij dacht dat een vlek als deze vrijwel zeker op termijn tot problemen zou leiden en verwijderd zou moeten worden. Dan zou het makkelijker zijn om de vlek in een zo vroeg mogelijk stadium te verwijderen. Hoe langer we zouden wachten, hoe groter de vlek, hoe groter de ingreep en hoe groter het litteken. Het zou zelfs kunnen dat er vel van een andere plek getransplanteerd zou moeten worden om de wond te dichten. Dit zou ook betekenen dat ons klein menneke onder narcose zou moeten. Daar zagen we allebei wel tegenop, omdat een narcose toch wel ingrijpend is, en ons menneke is nog maar twee en een half.

Uiteindelijk ging Francis dan op 9 juli onder het mes. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik heel tevreden ben over de kinderdagbehandeling van het CWZ. Hij werd opgevangen door twee hele lieve verpleegkundigen. Eentje nam uitgebreid de tijd om ons en Francis voor te bereiden op de ingreep. Samen met Francis deed zij voor op zijn favoriete knuffel hoe alles met hem zou gebeuren. Uitkleden, operatiejurkje aan, detectortjes op het lijfje plaatsen, draadjes aankoppelen, narcosemiddel via een gasmaskertje toegediend krijgen. Francis vond het allemaal maar wat mooi.
Toen Francis met Sander naar de operatiezaal werd gereden was hij dan ook helemaal niet bang. Even was er een huilmomentje toen het gasmaskertje op hem afkwam, maar door het narcose middel was hij met 20 seconden weg. En een halfuurtje later werd hij al weer wakker op de uitslaapkamer, waar hij al snel door zijn vader werd opgehaald.
Na afloop van de operatie was hij een beetje suf en stil, wat al snel overging in een enorme huilbui. Die was gelukkig snel verholpen door Francis wat water te geven. het was inmiddels al een uur of 11:00 in de morgen en de arme knul had sinds de avond ervoor niet gegeten of gedronken. Met kleine beetjes tegelijk hebben we hem toen water, thee, soepstengel, vruchtentaart en banaan gevoerd.

Eenmaal thuis was er al snel niets meer te merken van enig ongemak of pijn. Helemaal opgepept van alle spannende dingen kon meneer geen middagslaapje doen of op tijd naar bed gaan. Hij wilde maar wakker blijven en spelen. De volgende morgen heeft hij lekker uitgeslapen en ging hij gewoon weer naar het kinderdagverblijf.

Ook in de dagen erna hebben we niet kunnen merken dat hij ook maar enige nare herinnering heeft over gehouden aan zijn spannende avontuur. Toen de pleister eenmaal van de wond afmocht, had hij wel door dat zijn klein vlekje verdwenen was en dat er nu een klein wondje zat.

dinsdag 5 mei 2009

Leemkuil

Francis wordt een steeds grotere jongen en sinds zijn avonturen met de Sniglar en de luierdozen heeft hij een grote liefde voor klimmen opgepakt. Inmiddels is hij al een stuk groter en sterker dan in januari en klimt hij ook al steeds verder en beter. Vandaar dat we in de weekeinden tegenwoordig de speeltuinen in de buurt afgaan, in plaats van de goffertboerderij.

Op een warme tweede paasdag hebben we een mooie gevonden. Het gaat om de Leemkuil en het is een grote speeltuin, waar je voor de toegang moet betalen. Hij is heel geschikt voor kindertjes van 3 tot 12 of zo. En voor hun ouders die even lekker achterover willen leunen. De speeltuin is ingedeeld in verschillende gedeelten met speeltuig dat aansluit bij de mogelijkheden van verschillende leeftijdsgroepen. Verder rijdt er ook een klein treintje rond en kun je in een kantine wat lekkere snacks halen.


Een beetje bang in de trein
Francis is deze middag heel dapper op allerlei schommel-, glij- en klimtuig geweest en heeft zich uitstekend vermaakt. Die nacht werd er lang en stil geslapen, wat ook wel weer eens fijn is.

Samen met pappa op de wipwap

vrijdag 6 februari 2009

Er was er een jarig...

In alle drukte ben ik helemaal vergeten om stil te staan bij Francis' verjaardag. Halverwege januari werd ons menneke al weer twee. Een hele leeftijd en de verschillen met vorig jaar zijn enorm.
Vorig jaar kon ons mannetje net staan en langs de rand van de tafel een paar stapjes schuifelen. Nu rent hij rond, op echte schoenen. Verder praat hij honderuit en leert hij elke dag nieuwe woordjes.
Ook dit keer is er op het kinderdagverblijf stilgestaan bij zijn verjaardag. Ik had een traktatie meegegeven en een kinderleidster had een mooie feesthoed voor Francis gemaakt. Daarop had ze allemaal verkeersdingen verwerkt, omdat Francis daar momenteel helemaal weg van is. Als ik met hem door de stad fiets of rijd, benoemt hij iedere auto (toToo), vrachtwagen (daBAA), fiets (hiets), ambulance (Lambs), politieauto (piTOE), bus (bus) en motor (moTOH) die hij ziet.

Francis met feestmuts

In het weekeinde erna kwamen er ook grootouders langs die een uitbreiding gaven op een mooie Duplo Lego set, waar Francis nu erg graag mee speelt. Er werd natuurlijk lekker gegetegen en later ook een mooie taart met kaarsjes uitgeblazen. Het was allemaal wel erg druk voor ons kereltje en de aandacht en cadeau's stegen hem al snel naar het hoofd.

Twee kaarsjes

vrijdag 30 januari 2009

Minnen-Houdini

Jeetje, al sinds november geen nieuwe posts meer. En Januari is al bijna weer voorbij. Een schande. Maar ik weet het goed gemaakt, ik post nu gewoon heel veel posts achter elkaar, dan lijkt het nog wat.

Belangrijk nieuws, Francis is twee en is nu zo groot, stoer en ondernemend dat hij heel dapper in en uit zijn sniglar ledikantje klimt. Die dingen zijn behoorlijk hoog en als het misgaat valt je peuter toch een heel eind. Dus we moesten meteen een einde maken aan die praktijken.
Francis had een doos met luiers gevonden op zijn kamertje gebruikte deze heel dapper als opstapje naar een stoel, een vensterbank en later zijn ledikantje. En als je dan eenmaal met hulp van pappa in je ledikantje bent geklommen, dan wil je er natuurlijk ook weer uitklimmen. Onder het uitkraaien van je nieuwe woordje "klimmuh klimmuh".
Het voelde heel dubbel om Francis zijn mooie opstapje af te pakken. Hij was ondernemend en blij met zijn nieuwe speeltje, speelde voorzichtig en was succesvol. En pappa en mamma beknotten hem meteen weer in zijn nieuw verworven vrijheid. Toch, een halve meter naar beneden vallen, eventueel met ledikantje op je knar leek ons niet echt verantwoord. Dus onder veel gehuil en wanhopig gesmeek om meer "klimmuh klimmuh" hebben we de luierdozen maar afgepakt.
Maar ja, het klimmen uit het bedje bleef, ook niet verantwoord. Dus Sander en ik hebben de mogelijkheden een beetje bekeken en besloten om bij de Ikea een nieuw kinderbedje met toebehoren voor Francis te kopen. Het gaat om een Minnen meegroei bed. Momenteel staat het ding op de kortste stand van 1.30m, maar hij valt uit te trekken tot 2.00m, voor als Francis later groot is.

Francis was helemaal in zijn nopjes met dit mooie nieuwe echte bed (want net als dat van pappa en mamma met dekbed en kussen) en heeft er de afgelopen twee nachten keurig netjes in geslapen en is er niet eens uit gekropen. Dat laatste zal nog wel komen als hij een keer niet kan slapen.


Het is geen kinderarbeid wanneer je ze er niet voor betaald.