Vorige keer schreef ik al iets over het sleutelbeen van Elvira. Inmiddels zijn we al weer anderhalve week verder. Elvira ging steeds beter bewegen met haar arm, hoewel een struikelpartij wel heel veel pijn deed. Ook legde ze aan iedereen die ze tegenkwam uit wat er met haar sleutelbeen aan de hand was. In de Intratuin mocht zij tot haar grote verdriet niet in de ballenbak, vanwege haar sleutelbeen. Ze probeerde me nog te overtuigen door aan te geven dat haar andere sleutelbeen niet kapot was, maar accepteerde de realiteit uiteindelijk toch.
Afgelopen donderdag ging Sander met haar naar het UMC St Radboud om een controlefoto te laten maken. Daar werd wel duidelijk dat de breuk echt finaal door het bot was. Maar dat hij ook goed aan het genezen was. Over nog eens drie weken is het bot weer net zo sterk als voor de val. Dus tot die tijd een beetje voorzichtig doen, maar Elvira kan gelukkig zelf goed aangeven hoe zij zich voelt.
zaterdag 12 mei 2012
dinsdag 8 mei 2012
Nog meer vliegen
Lang geleden heb ik al eens verteld over Francis die zo graag wil vliegen met opa en op vindt dat ook fantastisch, dus met enige regelmaat gaat Francis er met opa op uit. Maar nu wordt Elvira wat ouder en wil zij ook mee.
Vorig weekeind was het zover. We hadden afgesproken met mijn ouders in Baarn en even later gingen we met de kids en mijn vader naar Hilversum. Eerst mocht Francis even vliegen met opa. Elvira bleef huilend achter, ze wilde dat opa terug zou komen. En toen werd aan Elvira gevraagd of zij ook wilde. Ze wilde wel in het vliegtuig zitten.
Het was de bedoeling dat er alleen een klein rondje gereden zou worden op het vliegveld. Maar toen opa zijn kleine meid alleen had, steeg het vliegtuig op en maakte een klein rondje. Volgens opa vond ze het een beetje eng, maar de traantjes waren alweer droog toen ze na 5 minuten weer landden. En sindsdien wil zij ook weer afspreken met opa, om te vliegen.
Ik heb net zitten uitrekenen of Elvira nou net zo oud was als Francis toen hij voor het eerst vloog. Zij is toch een jaartje jonger. Francis was ietsvan 3,5 toen hij voor het eerst meeging. Elvira is nog geen 3.
Vorig weekeind was het zover. We hadden afgesproken met mijn ouders in Baarn en even later gingen we met de kids en mijn vader naar Hilversum. Eerst mocht Francis even vliegen met opa. Elvira bleef huilend achter, ze wilde dat opa terug zou komen. En toen werd aan Elvira gevraagd of zij ook wilde. Ze wilde wel in het vliegtuig zitten.
Ik heb net zitten uitrekenen of Elvira nou net zo oud was als Francis toen hij voor het eerst vloog. Zij is toch een jaartje jonger. Francis was ietsvan 3,5 toen hij voor het eerst meeging. Elvira is nog geen 3.
zondag 6 mei 2012
Sleutelbeen
Ons weekeindje weg was toch niet zo heel ontspannen als we hadden gehoopt. Zondagmiddag werden we gebeld door de ouders van Sander. Elvira was gevallen en nadat ze naar de huisartsenpost en het ziekenhuis waren geweest, bleek dat zij daarbij haar rechter sleutelbeen had gebroken. We schrokken hier heel erg van natuurlijk, maar we konden er die middag weinig meer aan doen. De volgende morgen zijn we vroeger dan gepland weggegaan om Elvira (en Francis ook) op te halen.
Elvira voelde zich redelijk goed. Ze deed voorzichtig met haar rechterarmpje, maar verder liep ze vrolijk rond en speelde met Francis. Haar arm hoefde niet in een mitella, volgens de dokters zou dat weinig zin hebben bij zo een jong kind, bovendien genezen dit soort breuken meestal prima. Mijn zusje heeft ook eens haar sleutelbeen ook een gebroken, maar tegen de tijd dat artsen daar achter kwamen, was het alweer genezen.
Dus...we blijven hoop houden op een goede afloop, komende donderdag gaan we in Nijmegen naar een ziekenhuis voor een controlefoto. In ik hoop maar dat dit voorlopig het laatste gebroken of gescheurde onderdeel is in ons gezin.
Elvira voelde zich redelijk goed. Ze deed voorzichtig met haar rechterarmpje, maar verder liep ze vrolijk rond en speelde met Francis. Haar arm hoefde niet in een mitella, volgens de dokters zou dat weinig zin hebben bij zo een jong kind, bovendien genezen dit soort breuken meestal prima. Mijn zusje heeft ook eens haar sleutelbeen ook een gebroken, maar tegen de tijd dat artsen daar achter kwamen, was het alweer genezen.
Dus...we blijven hoop houden op een goede afloop, komende donderdag gaan we in Nijmegen naar een ziekenhuis voor een controlefoto. In ik hoop maar dat dit voorlopig het laatste gebroken of gescheurde onderdeel is in ons gezin.
Labels:
Elvira,
Sleutelbeen
Location:
Baarn, Nederland
Abonneren op:
Posts (Atom)