dinsdag 30 december 2014

Het is weer allemaal voorbij

Het zit er weer op, de kerstdagen zijn voorbij en we hebben het weer gered. Nou zijn de kerstdagen ook geen onoverkomelijke horde, maar met de stress van het afgelopen jaar verwachtte ik wel een terugslag als ik eenmaal vakantie zou hebben. En die verwachting is ook mooi uitgekomen, ik ben al een paar dagen aardig geveld door een flinke verkoudheid of een mild griepje. Maar ja, er staan dingen op de agenda, leuke dingen, waar ik al een tijd naar uitkijk, dus we buffelen gewoon door.

Voorbereiding

De voorbereiding was weer als ieder jaar, Ik heb twee kerstcakes gebakken, een gewone dronken kerstcake met heel veel rum en een Creoolse kerstcake, met heel veel rum en port en brandewijn. Ik vond de Creoolse kerstcake niet heel veel verschillen van de gewone kerstcake, maar wel erg lekker. Hij was wat vochtiger dan de gewone kerstcake. Niet heel veel extra moeite, wel de moeite waard. 

Eerste kerstdag

De eerste kerstdag hebben we met onze eigen familie doorgebracht. En dat hebben we dit jaar voor het eerst met ons vijven gedaan. Ik vond het best bijzonder, moet ik eerlijk zeggen. Vivian is inmiddels ook 6 maanden oud, dus ze mocht tijdens het kerstontbijt even 10 minuten in de kinderstoel bij ons aan tafel zitten en ze sabbelde met veel gekwijl en plezier aan een stukje croissant. 
Yup, de Antilop is weer van zolder gehaald
In de avond hebben we heel voorspelbaar het gourmetstel tevoorschijn gehaald. Culinair niet heel inspirerend, maar de kinderen vinden het enig, het is voor mij niet veel moeite en het is nog gezellig ook. Iedereen kan een beetje fröbelen met zijn eigen eten. En de kids zijn daar inmiddels heel handig mee. 
De verkoudheid werd bij mij gestaag erger en ik begon al met het slikken van paracetamol. 

Tweede kerstdag

Op tweede kerstdag wipten we eerst even bij mijn ouders aan in Baarn voor wat gezellig bijkletsen en daarna reden we door naar de ouders van Sander, waar we de rest van zijn familie ook zagen. Iedereen had een deel van de maaltijd meegenomen, Sander had een heerlijke stoofpot gemaakt van rondvlees in bier, erg lekker, het vlees was heel erg zacht geworden. Verder was er ook kip uit de oven met groenten, een lekker soepje en wat ijs toe. 
De kindjes speelden lief met hun neef I. en nicht R. en Vivian werd weer door iedereen bewonderd. Vivian is al net zo een rustig en sociaal babietje als de andere twee en vond het prima om weinig te slapen en veel bij verschillende mensen op schoot te zitten. Gelukkig maar, met een krijsende, overprikkelde baby is een middagje familiebezoek geen pretje. 
De kinderen had ook geregeld dat ze weer bij mijn ouders konden blijven slapen, voor twee dagen, dus aan het einde van de avond reden we weer naar mijn ouders, kieperden de kinderen uit de auto en gingen weer terug naar Malden. Waar we de hele avond en de volgende dag voor onszelf hadden.

Vierde kerstdag

Als je kerst over vier dagen uitsmeert, duurt het ook lang natuurlijk. Maar op deze dag kwamen mijn ouders de grote kinderen terugbrengen en bleven ze mee-eten. Heel gezellig en tijd om uit te pakken met lekkere recepten. Ik had de recepten van Delia Smith weer geplunderd en dat blijft toch altijd heel lekker. 
We begonnen met pikante scones met roomkaas en daarna door naar de eend. Vorig jaar hadden we die ook, en dit keer maakte ik er een met aan vulling van gehakt, ui en appel. Ook errug lekker. Toe hadden we ijs met pruimen geweekt in port, een heerlijke gaatjesvuller. 
We dachten nog bijna de kerstdagen door te komen zonder klein drama, maar dat hoort natuurlijk niet. Dus drama voor dit jaar was de frituurpan. Ik wilde graag wat pomme duchesse bij de eend, en ik vergat de hendel van het mandje uit de pan te klappen voor ik hem aanzette. Erg dom en de hendel is nu niet meer bruikbaar. 

De verkoudheid werd erger en erger en ik was blij toen ik naar bed kon met mijn koortsig hoofd. 

maandag 8 december 2014

Sint Nicolaas

Het Sinterklaasfeest zit er weer op voor dit jaar.

De hectiek begon al vroeg. De zwarten-pieten discussie van vorig jaar is nooit helemaal verstomd en die laaide in november natuurlijk weer flink op. Mensen wensten elkaar de meest vreselijke dingen toe, er waren rechtzaken, er was extra politie in burger op de been om de intocht te beveiligen, er werden mensen gearresteerd en zelfs nu nog is er discussie over de manier waarop het Sinterklaasjournaal omging met de discussie in het land. Ik vraag me af wat kinderen hiervan meekrijgen en of het ze echt veel kan schelen.
Of zijn het de volwassenen die hun eigen dromen en angsten projecteren op Sint en Piet die daarmee een hele volwassen discussie voeren over een onderwerp dat alleen voor kinderen is? Ik vraag me af hoe we hier over een jaar of tien op terugkijken.

Maar Francis en Elvira interesseert dat allemaal niet. Zij zijn geinteresseerd in snoep en cadeaus. Francis stelt wel steeds meer vragen over Sint Nicolaas, maar heeft nog steeds niet de conclusie getrokken dat het allemaal maar alsof is. Elvira hoort wel het een en ander van haar oudere klasgenoten (het is niet echt, het is een man met de kleren van Sinterklaas) maar verbindt dat dan naadloos met de mythologie van Sinterklaas (de man met de kleren van Sinterklaas brengt de cadeaus door de schoorsteen).

Het was regenachtig rotweer en best spannend allemaal.
Ook dit jaar gingen we weer de riedel van vast Sint-momenten af. De kids keken de intocht in Gouda, ze keken elke avond het Sinterklaasjournaal. We gingen op de dag van de 7 heuvelenloop kijken bij de intocht van de Goedheiligman in Malden. Francis was al dapper genoeg om naar voren te lopen en zijn eigen snoep te regelen. Elvira vond het allemaal ineens weer eng. Daarna kwam Sint nog bij Planon, het werk van +Sander. En een paar dagen later kwam de Sint ook nog op school.
Elvira zat daarbij vooraan en concludeerde meteen dat het niet de echte Sint kon zijn. Hij had namelijk geen echte mijter met kruis en een neppe baard. En haar vriendin M zag nog dat hij gewone, bruine schoenen met veters had, niet de zwarte met een gouden gesp. Dit kon niet echt zijn.

En daar kwam gelukkig het snoepgoed.
Op 5 december kwam Sint niet bij ons langs, maar hadden we wel een heerlijk avondje met lekkere hapjes, film en liedjes. De volgende dag ging Sander naar zijn broer om daar een gezamenlijke sint-avond en verjaardagscombinatie te vieren. Ik had voor die avond al een afspraak Pendragon staan en bleef thuis met de baby. Stiekem was het wel heerlijk om wat kinderhysterie aan me voorbij te laten gaan.

Door naar kerstmis.

zondag 16 november 2014

Jubileumrennen

+Sander doet al heel lang mee aan de 7 heuvelenloop, sinds 2003. En zojuist heeft hij voor de 10e keer meegedaan (in 2010 (verhuizing) en 2011 (mijlpaalleeftijd Sanders vader) heeft hij het laten passeren). En hij heeft nog een hele aardige tijd neergezet, ondanks dat hij dit jaar niet zoveel kon trainen, vanwege de geboorte van Vivian. 



Als je naar deze tijden kijkt, kun je zien dat Sander zich door niets laat tegenhouden. Na zijn gescheurde Achillespees (2012) zette hij een toptijd neer en na zijn longoperatie (2013) deed hij dat weer. Alleen in de jaren dat hij een kind krijgt (2007, 2009 en 2014) dipt zijn tijd iets, vanwege een gebrek aan training. 

Sander vindt hardlopen ook steeds leuker en in de loop der jaren doet hij aan steeds meer loopwedstrijden mee. Vorig jaar deed hij mee aan de Maldense Bosloop en dat deed hij dit jaar weer. Dit jaar deed hij ook mee aan de Devils Trail Rijk van Nijmegen, een stevig parcours over de Duivelsberg bij Berg en Dal, met veel stijgen en dalen. Ook deed hij in april nog mee aan de Night Run, een hardloopevenement door de binnenstad van Nijmegen, de Stevenskerk en de Ooijpolder. 

Ik houd het niet bij, maar kijk bewonderend vanaf de zijlijn toe. 

donderdag 16 oktober 2014

Alweer zwemles

In het water.
Nadat Francis onlangs zijn C-diploma gehaald heeft, is het nu de beurt aan Elvira om te leren zwemmen. Zeker anderhalf jaar lang is Elvira elke week meegegaan naar het zwembad om te kijken hoe Francis leerde zwemmen. Zelf had ze er altijd maar weinig belangstelling voor, maar wij vinden het toch belangrijk dat onze kindjes veilig in en om het water kunnen spartelen.
Dus toen ze onlangs 5 werd, hebben we haar ook meteen ingeschreven voor zwemles. En op 1 oktober kon ze meteen starten met de les. Ze zit in een startersbadje, met een aantal kindjes die ze kent en ze zal nu vooral aan het water wennen. Dus er wordt gesprongen en gespetterd in het water, maar nog niet echt gezwommen.

Bij de douches.
Ten opzichte van Francis is er alweer het een en ander veranderd in de zwemlessen. Francis leerde nog zwemmen met twee zwemvleugeltjes, maar Elvira zwemt met een soort reddingsvest om haar bovenlijf. Dan kan ze natuurlijk wat makkelijker de zwembewegingen maken.
Dus nu zitten we weer elke woensdagmiddag in het zwembad met een grote jongen en een hele kleine meid ernaast. Te kijken naar Elvira die zich door het water worstelt.

vrijdag 10 oktober 2014

Wetenschappelijke experimenten

+Sander en ik laten graag wetenschappelijke experimenten uitvoeren op onze kinderen. In het verleden deden we dat met Francis, later met Elvira en nu ook met Vivian. Het lijkt inmiddels alweer een eeuwigheid geleden dat we ooit eens werden uitgenodigd door het Baby Research Center om met Francis langs te komen voor onderzoek. En inmiddels hebben we alweer een derde kind dat meedoet aan allerlei onderzoek, zodat we meer begrijpen van de manier waarop kinderen taal leren.

Onlangs werden we gevraagd of we ook met Vivian langs wilden komen om mee te doen aan een onderzoek naar de manier waarop babies leren om speelgoed op te pakken. En hoe voorbeelden van het oppakken van spullen hen stimuleren.

For science!
Dus wij togen naar het Donders Centre for Cognitive Neuro-imaging en Vivian mocht mee doen. Eerst moest zij zelf laten zien of zij al in staat was om speeltjes te pakken terwijl ze bij mij op schoot zat. Ze deed haar uiterste best om de felgekleurde speeltjes te pakken, maar ze was nog niet handig genoeg en zwaaide wat met haar handjes in het rond. En daarna moest ze met het mutsje op nog kijken naar een filmpje van mensen die dingen wel of juist niet oppakten.

Ik vond het wel weer leuk om eens op de campus van de RUN te zijn en mijn hemel wat is dat allemaal uitgebreid de laatste jaren. Ik weet nog hoe de Beta-faculteit een nieuw gebouw kreeg (en dat was toen ook hard nodig!) en er een nieuw Sportcentrum werd gerealiseerd. Maar er wordt nog veel meer vebouwd aan de RUN en het bijbehorende UMC St RAdboud. En ook de HAN is enorm uitgebreid. Ik weet nog dat ik de campus van de KUN in 2000 nog zo heerlijk rustig en landelijk vond, vergeleken met die van de UU aan de Uithof. Maar inmiddels zijn er veel meer moderne gebouwen bijgebouwd en zijn er veel meer studenten, die ook allemaal ergens moeten lopen, fietsen, eten en sporten. 

maandag 22 september 2014

Kermis!

De kermis is weer geweest in Malden en Francis en Elvira hebben ervan genoten. Francis is al een hele grote jongen en hij gaat tegenwoordig helemaal los op de attracties voor de grote jongens,

Het kan Francis niet hard of hoog genoeg gaan. 

Voor Elvira is het allemaal nog wat al te spannend en zij houdt het liever bij de draaimolen en de auto-baan.

Elvira en Francis samen achter het stuur. 
Vivian was ook mee, maar natuurlijk nog veel te klein om in de attracties te gaan.

Vivian bleef lekker op de arm, waar ze door de herrie heen sliep. 
Meestal gaan we naar de kermis voor wat zwieren in de attracties. Maar dit keer hadden de kinderen ook gehoord over suikerspin en dat je dat kan krijgen bij de kermis. Dus we zijn ook gegaan voor een suikerspin. We kochten nog een kleine, voor het hele gezin. Maar zelfs dat was nog meer roze en gele suiker dan we op konden. 


Een geslaagde middag uit, wat iedereen betreft. 

zaterdag 20 september 2014

Kijk en vergelijk

Ik vind dat mijn kids wel heel erg veel op elkaar lijken (alle drie dezelfde moeder EN dezelfde vader!). Maar nu ik er drie heb en ook van alle drie lekker veel foto's, wilde ik toch eens de proef op de som nemen. Vandaar dat ik van alle kindjes een paar fotos uit de begin-periode naast elkaar wil zetten.

Francis met 2 maanden oud
Elvira met 2 maanden oud

Vivian met 2 maanden oud
Francis was denk ik de slankste. Elvira was al snel heel handig met het optillen van haar hoofd en Vivian is denk ik de dikste. Maar eerlijk gezegd, ik kijk liever naar de kleertjes en de data die bij de foto's horen. Hier zie ik het niet zo. Ze hebben alle drie knalblauwe ogen en een spits kinnetje.

Francis met 3 maanden oud
Vivian met 3 maanden oud
Elvira met 3 maanden oud

En een maand later is Francis nog steeds de slankste, maar lijkt Elvira nu de dikste. En Vivian heeft het meeste haar. De spitse kinnetjes zijn niet op alle foto's even goed te zien. Maar ze zijn er nog wel. 

Nu Francis en Elvira iets ouder worden, beginnen ze wat minder op elkaar te lijken. Francis wisselt zijn tanden al en daardoor groeit zijn hoofd ook ineens heel snel, wat voor veranderingen zorgt. Maar mijn babietjes kan ik maar moeilijk uit elkaar houden. 

woensdag 10 september 2014

De laatste keer

Nee nee, zo dramatisch is het niet.

Maar nu Vivian geboren is doet zij van alles voor de eerste keer. Ze is al een paar keer naar het consultatiebureau geweest, ze is al naar het kinderdagverblijf geweest, ze was al aanwezig bij de Casus Belli Zomerborrel, ze was al mee naar de IKEA (ik had wat meer Kallax in mijn leven nodig). Ze integreert volledig.

Maar iedere keer als Vivian iets voor het eerst doet, realiseer ik me dat daarmee ook weer een fase voorgoed is afgesloten. Ons gezin is nu compleet, dus er zullen geen nieuwe babietjes meer komen. Het is net als met Elvira een paar jaar geleden. Toen was alles wat ik met Francis deed ineens weer op herhaling met Elvira. Nu is alles weer op herhaling, maar realiseer ik me ook dat het de laatste keer is dat ik bepaalde dingen doe.
Ik zal nooit meer maat 1 luiertjes kopen voor een pasgeboren kindje. Ik zal nooit meer maat 50 kleertjes aantrekken bij een kindje van mij (of maat 56 en maat 62 ben ik ook al aan het uitfaseren). Binnenkort stopt mijn bevallingsverlof en hoewel ik bijna weer de oude ben en er naar uitkijk om me weer wat meer onder volwassenen te begeven, zal ik toch ook de hechte tijd tussen mij en Vivian nu missen. En die tijd zal ook niet meer terugkomen. Ik zal waarschijnlijk nooit meer zo lang aaneengesloten verlof hebben en als ik het wel heb, zal Vivian hele andere behoeften hebben dan nu.

Het is normaal natuurlijk, de tijd schrijdt voort en niets blijft ooit hetzelfde, maar ik moet af en toe toch even mentaal snuffen.

zaterdag 6 september 2014

We feesten maar door

Een tijdje geleden schreef ik hier al over de verjaardag van Elvira. We hebben dat al in kleine kring met wat familie gevierd. Maar haar verjaardag moest ook nog op school gevierd worden. Elvira heeft de pech dat ze middenin de zomervakantie jarig is. Dan is de school dicht en zijn de meeste vriendinnen op vakantie. Dus in overleg met de juf mocht Elvira vlak na de vakantie haar verjaardag in de klas vieren en vierden we het kinderfeestje in het eerste weekeinde na de vakantie.

Elvira met feestmuts en koekblik
Voor het uitdelen in de klas had +Sander voor Elvira een koekblik versierd met kaarsjes en inpakpapier, waardoor het net een verjaardagstaart leek. Daarin zaten weer koekjes om uit te delen. De juf had voor Elvira een mooie feestmuts gemaakt. En wij mochten erbij zijn in de klas. Zo hoorden we hoe er liedjes werden gezongen voor Elvira en hoe zij uit mocht delen aan kinderen en de andere leraren.

Iedereen wacht netjes op zijn beurt, terwijl Elvira uitdeelt.
Die zaterdag hadden we het kinderfeestje. Elvira had een paar klasgenootjes uitgenodigd en ze vroeg ook op nicht R. weer langs wilde komen. Die wilde ook wel en kwam samen met haar vader +J en haar broer, I. Dat was wel heel praktisch. Want ik ben nog steeds niet helemaal de oude en moest natuurlijk ook gewoon voor Vivian zorgen. Maar Sander had gelukkig flink wat steun van zijn broer en neefje I. hield Francis lekker bezig. 

En het viel mij nu wel op hoe anders meisjes toch zijn. Wanneer Francis een feest geeft is het huis vol krijsende jongetjes die rondrennen en je de hele tijd in de gaten moet houden. Met meisjes is het anders, rustiger, kalmer, serener. Iedereen zit netjes aan tafel, wacht op elkaar, speelt lief. Er valt geen onvertogen woord. Dus toen het feest aan het einde van de middag weer voorbij was, en iedereen weer thuis was, was ik niet zo uitgeput als anders. 

Er werd nog even gegeten met de neef en nicht en toen was het voor hen ook weer tijd om te vertrekken. En toen konden wij gaan opruimen. 

maandag 11 augustus 2014

Elvira is 5 geworden

Gisteren is Elvira 5 geworden! Een belangrijk moment natuurlijk, waar Elvira al tijden naar toe leefde (over 7 nachtjes word ik 5, over 6, over 5 over 4, over...). En wij ook wel. Nu Vivian is geboren, is het contrast met wat tot voor kort mijn kleine meisje was, weer groter. Elvira is echt geen kleine meid meer, maar al een hele grote meid.

Cadeaus, daar gaat het om!
We begonnen de dag met felicitaties, een versierde stoel en een ontbijtje. Na het ontbijt kwamen de cadeaus. En het waren er nog best veel ook. +Sander maakte zijn dochter blij met een vakantie-doe-boekjes en een voorlees/ leesboek. Elvira is net zo handig als Francis met dat gedoe met die letters en leest op het meest basale niveau al heel aardig (de aap heeft een noot). Verder kreeg Elvira ook nog het spel Halli Galli. Van mijn ouders kwam via de post ook nog een playmobil en lego cadeau binnen.

Maar het zijn natuurlijk wel nuttige cadeaus.
Maar toen was het grootste cadeau nog niet gegeven natuurlijk. Elvira fietst sinds de kerstvakantie al heel aardig rond op een heel klein fietsje, maar dat fietsje is voor haar net wat aan de kleine kant en het gaat met die kleine wieltjes dus ook heel langzaam. Vandaar dat Sander de afgelopen weken marktplaats afstruinde, op zoek naar een kinderfiets van 16 inch, voor een meisje (het moet wel roze zijn).
Het was een hele mooie fiets en Elvira wilde hem wel meteen proberen, maar werd toch weer wat bangig, toen ze niet goed met haar voetjes bij de grond kon. Maar dat komt vanzelf wel goed, de beentjes worden de komende tijd alleen maar langer en niet korter.

En sportieve cadeaus!
In de middag kwamen ook nog Sanders ouders en broer +J met vrouw +A en hun kinderen langs. Ook zij hadden allemaal mooie cadeautjes bij zich voor de jarige Job en er werd de hele middag nog druk gespeeld tussen de neven en nichten. En Vivian werd weer getoond aan een bewonderend publiek. En ik kon even gezellig bijkletsen met familie.

Rond 7 uur vertrok iedereen weer en toen merkte ik wel dat ik al wel aardig hersteld ben, maar nog lang niet de oude. Een dag zonder middagslaapje en met bezoek sloopt me wel. Maar gelukkig kon ik op tijd naar bed en slaapt Vivian tegenwoordig aardig door.

maandag 4 augustus 2014

Magische grens

De tijd vliegt en vandaag is Vivian alweer 6 weken oud. Die 6 weken is voor mij en Vivian een beetje een magische grens. De keizersnee is ook 6 weken geleden en dat betekent dat ik weer nagenoeg hersteld ben en weer alles mag!
Ik mag weer de boodschappen tillen, de oudere kinderen tillen, de was tillen, de stofzuiger tillen. Ik mag ook weer autorijden. Dus het leven wordt voor mij weer een heel stuk normaler en daar kijk ik wel naar uit. Ik was de laatste tijd al druk aan mijn herstel aan het werk, elke dag een wandeling naar het winkelcentrum voor een heel klein boodschapje en een beetje werken in de tuin. Maar nu kan ik daar wat actiever in worden. Ook start ik vanavond met een cursus bewegen na de bevalling, om mijn lichaam weer goed te gebruiken (en hopelijk weer een plat buikje te krijgen).

Maar voor kleine babies is 6 weken ook een belangrijk moment. De bevalling ligt alweer een tijdje achter hen. Ze zijn gewend geraakt aan zelf moeten ademhalen, eten en bewegen. Ze worden zich wat bewuster van het verschil tussen dag (wakker zijn!) en nacht (slapen!) en hun eigen lichaam. De handjes worden langzaamaan ontdekt. Nog even en ze gaat lachen en grijpen naar speelgoed en andere interessante dingen.

Eens kijken of ik straks op de fiets ergens heen kan.

donderdag 17 juli 2014

Buitenspelen

Snelheidsduivelin
In mijn vorige post had ik het er al even over, voor Francis en Elvira is de komst van Vivian geen onverdeeld genoegen. +Sander en ik zijn wel veel tijd kwijt aan de zorg voor Vivian en die tijd gaat af van de aandacht voor Francis en Elvira. Maar gelukkig is het nu zomervakantie en heeft Sander ook een paar dagen vrij om voor mij te zorgen.
Om de oudste kids toch weer wat meer aandacht te geven en moeders wat meer rust, heeft Sander de kids gister meegenomen naar Speeltuin Brakkefort. Een grote buitenspeeltuin in Nijmegen. We zijn er wel vaker geweest voor een middagje uit met de kinderen. In de zomer is het ideaal. Het is vrij groot, met speeltoestellen voor alle leeftijden en een mini-zwembadje. Verder is het omheind, dus de kids kunnen ook even zonder scherp toezicht van pap of mam. En er is ook nog wat catering aanwezig, waardoor je ook weer wat langer kan blijven.

Even poedelen tegen de hitte.
Francis en Elvira vonden het enig. Ze hebben geraced op de scooters, gezwommen in het badje, geklommen op de verschillende klimtoestellen, gegleden, geschommeld en rondgerend. Ook troffen ze nog twee klasgenootjes, S. en F. waar ook druk mee gespeeld werd.

Helemaal afgekoeld
En zo had ik aan het einde van de middag weer twee tevreden en vermoeide kindertjes thuis. Hier zullen we komende zomer nog vaker gebruik van maken denk ik zo.

dinsdag 15 juli 2014

Andere familie

Het hele gezin bij elkaar.
Vivian is natuurlijk heel speciaal, maar ze is wel geboren in een al bestaand gezin en dat geeft natuurlijk wat aanpassingen. En Francis en Elvira zijn alweer 7 en bijna 5, heel wat ouder dan de 2 jaar en 7 maanden die Francis was, toen Elvira werd geboren. Dus iedereen doet zijn best om een nieuwe rol te vinden in ons grotere gezin.

Alsof hij nooit anders heeft gedaan.
+Sander en ik pakken vrij soepel onze ouderrol op en al dat gedoe met luiers, flesjes, 's nachts opstaan en badderen van babies komt weer terug, alsof we nooit anders hebben gedaan.

Flesjes geven.
Maar voor Francis en Elvira ligt het wat lastiger. Aan de ene kant zijn zij hardstikke blij met hun zusje, hun hoogstpersoonlijke babypopje! Aan de andere kant, mama is nog steeds niet de oude, moet veel slapen en is snel moe. En papa besteedt wel heel veel tijd aan de baby en heeft minder tijd voor hen. Dus het is geen onverdeeld genoegen.
We doen ons best om het zo leuk mogelijk te maken voor ze. Zo zijn we laatst langs geweest op de school van de kids om beschuitjes te eten met de hele klas van Francis en van Elvira. En dan staan ze toch weer even in het zonnetje met hun lieve kleine zusje.

En Elvira geeft een flesje.
En wanneer Vivian in de box ligt, is Francis er als de kippen bij om met haar te spelen en haar allerlei speelgoed aan te bieden (waar ze voorlopig nog niets mee kan). Dus op die manier hebben de oudere kids toch nog wat positieve ervaringen in deze eerste dagen met hun kleine, nieuwe zusje. En als Vivian ouder wordt, zullen ze ook meer met haar kunnen spelen.

Grote broer en kleinste zus.

zaterdag 12 juli 2014

Vivian is geboren

Vivian is geboren!

Hier hebben we het dan allemaal voor gedaan, Vivian.
Sander en ik hebben een derde kind gekregen, een meisje en we noemen haar Vivian. Nadat we eerst Francis en Elvira gekregen hebben, hebben we nog heel erg lang getwijfeld of we nog een derde kind wilden. We hadden tenslotte al twee gezonde kinderen, die steeds groter werden. Wilden we echt weer opnieuw beginnen met luiers, flesjes, luiers, slapeloze nachten, luiers, gehuil en luiers? Na veel twijfel, discussie en afwegen kozen we toch maar voor ja, vooral omdat de eerste twee kinderen zulke lieverdjes zijn.

Poging 1

De geboorte van Vivian ging nog niet zonder slag of stoot. Omdat de eerste twee bevallingen een keizersnee waren, moest Vivian ook geboren worden met een keizersnee. Dat wist ik vantevoren. Dus ik had in april al eens contact gezocht met de afdeling Gynaecologie van het UMC St Radboud om daarvoor een afspraak te maken. Toen was voor de datum van vrijdag 20 juni gekozen en die was met potlood in ieders agenda gezet. Een handige dag, want ik heb nog twee andere kinderen die inmiddels gewoon naar school gaan. Zij zouden dan het weekeinde dat ik in het ziekenhuis moest verblijven lekker bij opa en oma kunnen logeren. En Sander zou dan zijn handen vrij hebben om veel tijd bij mij in het ziekenhuis door te brengen. 
In mei kreeg ik een brief van de afdeling Gynaecologie die de datum van 20 juni bevestigde en instructies gaf over nuchter blijven. Dus alle seinen stonden op groen. 

In de vroege morgen van 20 juni dropten wij Francis en Elvira bij de voorschoolse opvang en gingen wij met koffertje door naar het ziekenhuis. Daar werden we ontvangen en geïnstalleerd in een verpleegkamer. Ik kreeg alvast een infuus en een armbandje, operatiejasje en morfineinfuus lagen ook al klaar. Even later kwam er nog een verpleegkundige langs die ons wist te vertellen dat de Operatie Kamer voor 11:15 voor mij gereserveerd was.

Op vrijdag zijn wij nog vol goede moed.
En om 09:45 kwam de gynaecoloog met een somber gezicht mijn kamer op. Hij had slecht nieuws. Er was wel een OK, maar er was geen hartmonitor voor de baby bij de afdeling neonatologie. En die was toch wel nodig, omdat ik al maandenlang een vrij hoge dosis labetalol slikte om mijn bloeddruk onder controle te houden. En dat middel beïnvloed ook mijn hartslag en de hartslag van de baby. Abrupt stoppen (door geboren te worden) zou het hartje op hol kunnen doen slaan.
In overleg met de gynaecoloog besloten we die dag af te wachten in het ziekenhuis. Misschien zou er iemand ontslagen worden bij neonatologie en dan zou er weer ruimte zijn voor mijn baby. Maar helaas, het werd alleen maar drukker met zeer zieke babies. 
Om 19:00 kreeg ik te horen dat een operatie er voor mij die dag niet meer in zou zitten en dat ik beter naar huis kon gaan. Mijn infuus werd afgekoppeld met een dopje, maar bleef wel in mijn arm en Sander en ik gingen op huis aan. Na ongeveer 24 uur nuchter blijven had ik reuzehonger en we hadden geen kinderen om eten te geven, dus we besloten om naar Restaurant de 10 te gaan en daar lekker wat Italiaans eten te eten. Onder het genot van de voetbalwedstrijd Italië - Costa Rica heb ik toen genoten van een enorm bord Risotto di Mare.

Poging 2

Thuis, met het infuus in mijn arm.
Zaterdag 21 juni meldden we ons weer bij het ziekenhuis, ik het het infuus nog in mijn arm. Misschien dat we vandaag geholpen zouden kunnen worden. Maar ook na lang wachten (en nuchter blijven) zat het er weer niet in. Dit keer werden we rond een uur of 15:00 weer naar huis gestuurd. Dit keer moest ik mijn infuus maar wel achterlaten, dus dat werd weer verwijderd.

En het infuus gaat erweer uit.
Ik was inmiddels al zo lang nuchter dat ik er erg kriegel van werd, vooral omdat andere mensen om me heen wel mochten eten en dat ook met graagte deden. Die middag gingen we naar snackbar de heikant, waar ik me te buiten ging aan patat, mayonaise en een colaatje. het was heerlijk.

Slecht, maar heel erg lekker na een lange dag zonder eten.
Zondag 22 juni hadden we telefonisch contact met het ziekenhuis. We kregen toen het advies om thuis te blijven. Het was alleen maar drukker geworden bij neonatologie. Later die middag werden Francis en Elvira ook weer thuisgebracht, die moesten tenslotte de volgende dag weer naar school. Ondanks dat die enorm hadden genoten van hun logeerpartij, waren ze toch erg teleurgesteld dat er nog steeds geen nieuwe baby was. 

Zondag bleven we maar thuis.

Poging 3

Maandag 23 juni was een dag vol onzekerheden. In de morgen brachten we de kinderen weer naar de voorschoolse opvang. Zouden we vandaag dan terecht kunnen in het ziekenhuis? En aan het einde van de dag ook daadwerkelijk een baby hebben? Het koffertje stond nog steeds klaar en ik was alweer nuchter gebleven. Dat nuchter blijven begon me na een dag of vier toch aardig op te breken.

Nog eens proberen.
Om 09:15 werden we gebeld door het ziekenhuis, vandaag zouden we dan toch echt terecht kunnen! Er was een operatiezaal! Er was een gynaecoloog! En er was een hartmonitor! Dus wij weer heel snel naar het ziekenhuis, alwaar ik weer werd ingecheckt. En toen begon het lang wachten weer. Tegen 15:00 begon ik de moed te verliezen. Ik zou vast weer naar huis gestuurd worden en weer af moeten wachten.
Maar om 15:15 kwam het verlossende woord, er was ruimte! En wel nu meteen. Dus ik werd vlotjes bestookt met een infuus en een operatiejasje, waarna ik door Sander en een verpleegkundige naar de splinternieuwe operatiekamer gereden werd.

Het gaat nu toch echt gebeuren.
Daar stond een heel team klaar om een keizersnee uit te voeren en om 16:02 is Vivian dan ook daadwerkelijk geboren. De operatie ging volgens het boekje, maar ik vond het toch nog heel spannend en was blij dat Sander continu in de buurt was om mijn handje vast te houden. Vooral het zetten van de ruggenprik is altijd erg naar. En ondanks dat je niets meer voelt na een ruggenprik, kon ik toch merken dat er twee mensen met grote kracht een baby uit mijn buik haalden.
Vivian ging samen met Sander snel naar de kinderarts voor de eerste controles en alles was gelukkig in orde met haar. Daarna mocht ze nog even bij mij op de borst liggen en daarna vertrok zij met Sander naar de afdeling neonatologie en de hartmonitor, terwijl de artsen druk bezig waren om mij weer op te lappen na de operatie.
Om een uurtje of 17:00 ging ik naar de verkoeverkamer en rond 18:00 lag ik weer op de verpleegkamer. Zonder Vivian, maar wel met Sander. En even later werd ik weer met bedje en al naar neonatologie gereden, waar ik Vivian voor het eerst aan kon leggen.

Vivian, 3 dagen oud, in haar bedje. 
Het was weer volbracht.

zondag 1 juni 2014

C-Diploma

Francis heeft nu ook zijn C-Diploma en wij zijn supertrots op hem!

Zwemmen met jas, trui, broek en schoenen!
Sinds november 2012 zit Francis op zwemles en hij zwom zich behoorlijk fanatiek naar zijn A-diploma en even later ook zijn B-Diploma. En nu dan ook zijn C-diploma! Dat heeft nog even geduurd, omdat Francis wat moeite had met de borstcrawl. Hij vond het moeilijk om te zwemmen en tegelijkertijd adem te halen. Maar nadat we samen een instructiefilmpje (bedankt Youtube!) hadden bekeken, begreep hij ineens wat de truc moest zijn.

Dus...nu hoeven we niet meer op de woensdagmiddag een uur door te brengen in een te warm zwembad, terwijl Francis zich samen met andere klein kindjes door het zwembad worstelt. En hij moet op zoek naar een andere hobby. Vroeger wilde hij bij de zwemclub, maar sinds hij van vriend +J gehoord heeft dat als je bij de scouting gaat, je wel een week op kamp mag, klinkt dat toch ook heel aantrekkelijk.

woensdag 28 mei 2014

Binnenpretjes

Het is alweer mei-vakantie (die kids blijven maar vakantie krijgen, ongelofelijk) en dit keer is het weer wat minder goed. Bovendien hebben we momenteel een aannemer over de vloer, die de zolder flink onder handen neemt en dan wil je geen nieuwsgierige kinderen, die in de weg lopen. Maar met regenachtig weer zijn ze ook niet naar buiten te jagen.

Met zijn tweeën van de glijbaan.
Gelukkig opende er onlangs een nieuwe indoor-speeltuin in Malden, de Binnenpret. Dus we hebben van de mogelijkheid gebruik gemaakt om deze eens te testen in de vakantie. We zijn wel vaker naar indoor-speeltuinen geweet, met name de Monkey-town in Wijchen. Maar eentje in hetzelfde dorp is toch wel heel erg prettig.
Francis en Elvira vonden het enig. Het was een ruim opgezette speeltuin, met flink wat ruimte voor ouders om een boekje te lezen, terwijl het kroost lekker speelde. Francis had al van klasgenootjes veel gehoord over de Binnenpret en schoot er meteen vandoor om alles te ontdekken. Elvira had even wat meer tijd nodig om te wennen. Maar toen zij even later met haar grote broer op pad ging, kwam zij ook lekker los en ging zelfs alleen van grote glijbanen en tegen hoge klimheuvels op.
En half Malden leek wel aanwezig om te ontsnappen aan vakantie-verveling. We hebben zeker 5 klasgenoten van Francis en Elvira gezien, en hun toeziende (groot)ouders natuurlijk. Dus de Binnenpret voorziet zeker in een behoefte.

Na een uurtje of twee stevig spelen heb ik de kindjes uit de raket-trapautootjes geplukt met de belofte van patatjes en chocomelk en fristi. Na deze overdadige lunch werd er weer woest verder gespeeld. In de loop van de middag werd het steeds drukker, met steeds grotere kinderen, waardoor Francis en Elvira wat in de verdrukking kwamen. Ook werden ze wel heel erg moe, dus het was tijd om weer naar huis te gaan. En daar hoorden we de rest van de dag maar heel weinig van ze, wat ook precies de bedoeling was.

De Binnenpret is een leuke indoor-speeltuin, in vergelijking met de Monkey-town, die we al kennen, misschien iets kleiner en wat minder uitdaging voor de allerkleinsten van 0 tot 2 jaar. Maar dat mag de pret niet drukken. Zeker voor herhaling vatbaar op de regenachtige vakantie-dagen.

maandag 26 mei 2014

37 and counting

+Sander is afgelopen week alweer een jaartje ouder geworden en dat was natuurlijk een reden voor een feestje.

Om Sander blij te maken. 


Afgelopen dinsdag was hij echt jarig, maar vertrok die morgen in alle vroegte naar zijn werk. Gelukkig kwam hij in de avond weer gewoon thuis (je weet het niet, de midlife-crisis komt ook steeds dichterbij). Toen hebben wij hem verrast met een mooie versierde stoel, liedjes, taart en cadeautjes. Sander was erg blij met de collectie strips van Alan Moore van 'V for Vendetta'.

Kardinaals bombe
Taart, helemaal zelfgekocht!
Inmiddels hebben we al een aardige collectie van strips geschreven door Alan Moore opgebouwd. Het begon ooit eens met de collectie 'Watchmen', daar is later nog 'The League of Extraordinary Gentlemen' bijgekomen. Van de Sint heb ik het afgelopen jaar nog 'From Hell' mogen krijgen. De verhalen van Alan Moore zijn altijd complex en uitdagend en geven stof tot nadenken. Zijn verhalen zijn ook met wisselend succes verfilmd en het is leuk om de strips te vergelijken met de films.

Later die week hebben we nog een feestje gegeven voor familie en vrienden, op een heerlijk warme zaterdag. In de middag was het heel rustig met alleen de ouders van Sander, maar in de avond kwamen er nog wat vrienden over de vloer. Met hen hebben we nog lange tijd buiten gezeten, bijgekletst en genoten van de vuurkorf, die we niet vaak genoeg gebruiken.

Een rustig weekeindje met gezelligheid tussen de verbouwing door, was precies wat we nodig hadden.

donderdag 15 mei 2014

Francis op kamp

Francis is met school op kamp geweest. En dit keer bleef hij wel twee nachtjes weg! Toen hij nog in de kleuterklas zat, ging hij ook op kamp, maar dat was in de Heumense Bossen, en dan was hij in de middag weer terug. Nu ging hij met zijn klasgenoten helemaal naar Blitterswijk en bleef daar wel twee nachten slapen!
Francis vond het heel spannend. Op maandag zou hij vertrekken en woensdag pas weer terugkomen. Hij was het weekeinde van te voren wel heel erg nerveus en kon nauwelijks slapen. Gelukkig bracht een pilletje valeriaan op een avond wel uitkomst. Verder heeft hij erg serieus samen met ons zijn koffer ingepakt (slaapzak, check! Luchtbed, check! boekje, check!). Ook was hij bezorgd dat alles wat op de inpaklijst ook daadwerklijk mee kon met hem. Gelukkig hebben we nog geinvesteerd in een goed regenpak voor ons menneke, dat heeft hij wel nodig gehad.

De ouders en leerkrachten uit de klas hadden hun best gedaan om een aantal leuke activiteiten voor de kinderen te verzinnen en uit te voeren en de kinderen vonden het fantastisch. Alles was op basis van het verhaal Ronja de Roversdochter van Astrid Lindgren.
Francis was erg verbaasd om te horen dat zijn vader en moeder het verhaal ook kenden, omdat het al een (erg oud!) boek was. Weer een cultureel gat dat we zo snel mogelijk moeten opvullen. Francis heeft zich al de Narnia-boeken en een aantal Roald Dahl boeken laten voorlezen. De boeken van Astrid Lindgren mogen dan natuurlijk niet ontbreken.

Maar terwijl Francis weg was, zaten wij natuurlijk met nog een kindje thuis, dat nu ook eindelijk wat extra aandacht kon krijgen. Op dinsdag ging Elvira overdag naar school en in de late middag met mij in de auto naar Nijmegen om Sander uit zijn werk te halen. Daarna met zijn allen door naar Plasmolen, waar wij een vrij goede pannenkoekenbakker kennen. De pannenkoeken zijn lekker en zij zijn behoorlijk ingespeeld op het tevreden houden van kleine kinderen. Dus terwijl Elvira samen met andere kindjes de speeltuin onveilig maakte, konden Sander en ik ons laten gaan met een paar lekkere pannenkoeken.

En woensdag was Francis weer terug, volledig uitgeput en behoorlijk vies. Maar vol wilde verhalen over speurtochten in het donker, toneelstukjes, slapen in slaapzakken op een grote zaal en lekker veel patat eten. Dus hij heeft het reuze naar zijn zin gehad.

En volgend jaar mag hij weer!

maandag 5 mei 2014

Meivakantie

Het is weer meivakantie geweest en het was heerlijk. De kinderen waren na een drukke schoolperiode ook wel weer toe aan vakantie. En ze hadden gezegd dat ze weer eens heel graag uit logeren zouden willen. De laatste keer was in april, toen +Sander en ik op vakantie waren in België. Dus van woensdag tot en met zaterdag zaten de kiddies lekker bij mijn ouders.

En Sander en ik hebben meteen van de mogelijkheid gebruik gemaakt om woensdagavond lekker uit eten te gaan bij de10 in Malden, Italiaans eten. Maar we hebben pas echt lekker uitgepakt op vrijdagavond. Toen zijn Sander en ik uit eten geweest in Mira, een prima Turks restaurant in hartje Nijmegen. Het bestaat nog niet zo lang en is erg modern ingericht. Ik verwacht altijd vervaagde posters van de Hagia Sophia en de kust van Marmaris in Turkse restaurants, maar niets van dat alles.
Ik heb me tegoed gedaan aan mals lamsvlees in pikante tomaten/ aubergine saus. En Sander genoot van köfte met heel erg veel knoflook erin. Zeker een terugkeer waard! En het was vooral leuk om weer eens als volwassenen aan tafel te zitten en het over volwassen dingen te hebben. Zonder dat er de hele tijd een kindje doorheen komt met "Mama! Papa! Help!"

Zaterdag werden de kinderen weer teruggebracht en lieten luid en duidelijk blijken dat ze het enorm naar hun zin hebben gehad met opa en oma. Gelukkig konden we ze zondag weer enigszins kalmeren door een flink eind met ze te gaan zwemmen.

donderdag 24 april 2014

Paasweekeinde

Het is weer pasen en een bijzonder warme ook nog. +Sander en ik hebben er een welverdiend en rustig weekeinde van gemaakt. Dat betekent lekker ontbijten met ons gezin. Het is leuk om te zien hoe Francis en Elvira steeds groter worden en steeds meer deelnemen aan dit soort ontbijtjes. Zelf de eitjes kapotmaken en pellen, zelf het brood smeren en ook zelf tafel dekken en afruimen (hoewel dat laatste nog niet echt van harte gaat).

Sander en de kids eten graag een Matze met boter en bruine suiker. En dan kom je natuurlijk al vrij snel op het verhaal van de joden en hun vlucht uit Egypte. Francis stelt daar inmiddels ook steeds meer vragen over. Hij weet al van de dood en herrijzenis van Jezus, maar we hebben het ook gehad over de exodus van de Joden uit de Egyptische slavernij en hun tocht door de Rode Zee en de woestijn naar het beloofde land.

Later die dag zijn we nog langs geweest bij mijn ouders in Baarn. Daar hebben we kunnen genieten van het lekkere weer en een heerlijk paasmaaltje. We hadden heerlijke kipstukjes, op Cubaanse wijze en een heerlijke monchou taart met fruit toe. En de kids konden zich te buiten gaan aan chocolade eitjes en rondrennen in de ruin.

De Tweede paasdag hebben we heel kalm thuis doorgebracht. Lekker uitslapen en rustig ontbijten. Wel heb ik die dag mijn best gedaan op een lekker maaltje. Jaren geleden heb ik eens een Indiaas kookboek gekregen en ik ben dol op de Indiaase keuken met de eindeloze pikante stoofschotels. Dit keer maakte ik een typisch Joods-Indiaas (het is tenslotte pasen) gerecht. In lekkere kruiden en tomaten gestoofd lamsvlees. Helaas was het een beetje lastig om goed lamsvlees te krijgen, dus ik heb genoegen moeten nemen met rundvlees. Maar de smaak was heerlijk.

Aan tafel in India

En toen was het allemaal weer voorbij, moesten we gewoon weer aan het werk en genoegen nemen met oude paaseitjes.

zondag 16 maart 2014

Carnaval

Al sinds februari niets meer gepost! Terwijl het alweer half maart is, een grote schande natuurlijk. En gauw rechtzetten.

Het is weer Carnaval geweest. Ondanks dat ik nu alweer vier jaar in Malden woon, vind ik er nog steeds niets aan. Maar de kids vinden het enig en doen ieder jaar mee. In elk geval op school. Het begon al in de week voor Carnaval. Eerst was het gekke haren dag op school. Dan mogen alle kinderen met gek haar naar school komen. Voor Elvira had ik een haarband met roze vlechten gekocht. En voor Francis haarlak met blauwe spikkels. De haarband was een groot succes, maar de spikkels en de haarlak waren niet de beste.

De spikkels zijn bijna niet te zien. 

Later die week mochten de kids verkleed naar school gaan. Sander en ik hadden die dag allebei vrij en leverden de kinderen af op school. Elvira verkleed als piraat en Francis als politie agent. Op school was het een pandemonium van rondrennende, verkleedde kinderen (veel opgemaakt als skelet of de seriemoordenaar uit de scream-serie. Wat ik gek vond, wat de dragers zijn te jong om de films te kennen.
De chaos werd ondersteund door de meest vreselijke carnavalsmuziek, die behoorlijk hard stond. Na enig gehannes lieten we de kinderen gelukkig achter. En had ik mijn jaarlijkse portie Carnaval wel weer gehad.

De rebel en de handhaver. 

Carnaval 2013
Carnaval 2012


dinsdag 11 februari 2014

Een heel klein teentje

Even een kort berichtje met wat gezondheidsnieuws...

Onlangs heb ik een moedervlek laten verwijderen en die bleek bij nader inzien gewoon een moedervlek!

Zo, dat was spannend he?

Er zit wel iets meer achter. Afgelopen zomer bekeek ik mijn voet eens goed en ik bedacht me dat ik me niet kon herinneren dat ik een moedervlak had op mijn linker kleine teen. Ik besloot het nog even aan te kijken, misschien word ik gewoon oud en herinner ik me dat soort dingen niet meer zo goed als vroeger. Maar afgelopen herfst vond ik toch dat de moedervlek er vreemd uitzag en dat hij groter leek te worden. Dat is natuurlijk een voorspeller voor een melanoom. Dus in november ging ik naar de huisarts.
De huisarts concludeerde dat de moedervlek er op zich niet verontrustend uitzag (geen vreemde, onregelmatige vorm, geen bloed, geen jeuk), maar toch groeide. Dus door naar de dermatoloog.

Dat was nog een heel avontuur. Ik werd geholpen in het Radboud UMC. Daar werden mij eerst wat vragen gesteld over de moedervlek en mijn voorgeschiedenis en die van mijn familie. Maar daar bleek niets bijzonders uit (nooit andere gekke moedervlekken, geen huidkanker in de familie). Toen mocht ik mij helemaal uitkleden (maar het gaat om mijn teen...) en werd mijn hele lijf onderzocht op alle moedervlekken en dat zijn er nogal wat.
De conclusie was dat alle moedervlekken zich keurig gedroegen, behalve die ene op mijn kleine teen. Daar keken ook nog twee andere (meer seniore) dermatologen naar, met een enorm vergrootglas en toen was toch wel duidelijk te zien dat deze moedervlek bestond uit vele kleine vlekjes, toch ook weer een veeg teken. En omdat de vlek groeide en een kleine teen een lastige plek is om te opereren, met weinig extra vel, werd besloten om de vlek maar te verwijderen terwijl hij nog klein was. Dus door naar plastische chirurgie.

In december had ik een eerste intake bij de afdeling plastische chirurgie, waar mijn teen opnieuw werd bekeken en een afspraak werd gemaakt voor een operatie in januari. Ik zag vreselijk op tegen de operatie. Ik ben natuurlijk wel vaker en heftiger onder het mes geweest, maar het idee van gehannes aan zo een klein teentje stond me vreselijk tegen. Uiteindelijk viel het reuze mee. De operatie was heel lokaal, ik hoefde alleen mijn schoen en sok uit te doen. Het zetten van de lokale verdoving deed nog het meeste pijn (geen lekker laagje vet in een klein teentje, alleen vel en botjes). Waar ik alleen wel naar van werd, was het geluid van een te dikke draad die door te strakke stof werd getrokken toen ik met twee hechtinkjes gehecht werd.

Minder dan tien minuten later stond ik weer in de wachtkamer bij Sander. Die dag en de dag erna heb ik verder nauwelijks rondgelopen. Het deed toch te veel pijn. Maar later die week was ik alweer aan het werk. En twee weken later werden de hechtingen er weer uitgehaald en was het verwijderde vlekje ook onderzocht en bleek gewoon een vlekje te zijn.

Dat was heel wat spannender he?

maandag 3 februari 2014

Onze zwemkampioen

Het is nog maar zo kort geleden dat Francis zijn A-Diploma haalde en nu heeft hij alweer zijn B-Diploma! Hij kan vanaf nu officieel beter zwemmen dan zijn moeder (die is nooit verder gekomen dan A) en hij wil ook meteen door voor zijn C-diploma, dus dan wordt hij ook beter dan zijn vader.
Afgelopen november moest Francis afzwemmen voor zijn A-Diploma en hij is toen meteen gestart met de vervolg cursus. In december geoefend, in januari nam hij deel aan een stoomcursus met twee keer per week zwemmen en afgelopen vrijdag zwom hij, samen met de andere kinderen uit zijn klas af.
En nu wil hij meteen door voor zijn C-Diploma, waarvoor hij dan waarschijnlijk eind februari af zal zwemmen. Hij wil daarna niet meer op de zwemclub, maar nu net als alle kindjes in zijn klas op voetbal.

We zullen nog wel zien wat hij tegen die tijd wil, maar tot dan zijn wij in elk geval heel erg trots op hem.