maandag 6 september 2010

Een school kiezen

Francis wordt over 4 maanden al weer 4 jaar. Hij is dan een grote jongen en mag naar de grote school. Hij kijkt er erg naar uit, want al zijn vriendjes van het kinderdagverblijf vertrekken nu één voor één ook naar de grote school. Zo langzamerhand is hij het grootste kind van zijn groep. Nu duidelijk is dat wij in Malden gaan wonen, zullen de kinderen ook in Malden naar school en naar een kinderdagverblijf moeten. We hebben in april de Vuurvogel bezocht, een Jenaplan-school en vandaag de Regenboog, een Freinet-school. Deze scholen staan naast elkaar op een groot plein, met speeltuinen erom heen. Verder is er ook kinderdagverblijf en buitenschoolse opvang Drakesteijn op hetzelfde terrein, dus iedere ouder kan daar zijn kinderen tussen 0 en 12 jaar onderbrengen van 07:30 in de morgen tot 18:00 in de avond.

Nu moeten we een keuze maken tussen beide scholen. Ik ga dat nog moeilijk vinden. Beide scholen stimuleren de zelfstandigheid van de leerling en leggen ook de nadruk op het samenwerken aan een project. Beide scholen hebben ook een goede indruk gemaakt op ons. Dus dit zal nog wel wat wikken en wegen opleveren. De kinderen zullen toch 8 jaar van hun leven doorbrengen op de school en het zal hen ingrijpend vormen.

De Vuurvogel vonden wij erg charmant omdat in de vorm van het gebouw, een soort rozet, met iedere klaslokaal een bloemblaadje, erg goed de opzet van het Jenaplan-onderwijs weergaf. Een minpuntje voor de Regenboog was dat er erg weinig leerlingen waren, minder dan 100. Zal over 11 jaar, wanneer Elvira naar de middelbare school gaat, deze school nog bestaan? Wanneer we eruit zijn, zullen we het laten weten.

De vuurvogel
De regenboog
Jenaplan
Freinet

zondag 29 augustus 2010

Vliegen

Francis is al sinds zijn prilste dagen gefascineerd door apparaten en machines. Het vliegtuig van opa mag dan ook op warme belangstelling rekenen. Vorig jaar heeft Francis al een aantal keer in het vliegtuigje gezeten, maar werd er alleen wat rondgereden over het vliegveld. Een paar weken geleden was Francis alleen met zijn opa op het vliegveld en toen heeft Francis voor het eerst met zijn opa een kleine vlucht gemaakt. De kleine kerel was er heel vol van en heeft er honderduit over gepraat tegen iedereen die het maar horen wilde. Opa beloofde dat Francis het maar hoefde te vragen en hij zou weer mogen vliegen. Dat heeft de kleine man goed in zijn oren geknoopt en de eerste keer dat we weer naar Opa en Oma toegingen, regelde het klein menneke geheel zelf aan de telefoon een tweede vluchtje.




Vorig weekeinde zijn wij met het hele gezin naar Baarn gegaan en daarna met Francis en opa door naar vliegveld Hilversum. Aldaar werd het vliegtuig naar buiten gereden, allerlei onderdelen nog even gecontroleerd. En met en beetje een wit snoetje van de spanning en de zenuwen vertrok ons kleine menneke voor een korte vlucht met Opa. Om nog door de raampjes te kunnen kijken moest hij op wel twee kussens zitten. Ook de intercom was nog een beetje groot voor hem. Maar hij genoot van zijn korte vluchtje en daarna van het kijken naar alle vliegtuigen die landden op het vliegveld.




En wil hij weer, natuurlijk.


Vliegveld Hilversum

zondag 22 augustus 2010

Verdwalen in Malden

Sander en ik gaan definitief in Malden wonen. Ons bod op het huis dat we al een tijdje op het oog hadden is definitief geaccepteerd en als alles goed gaat, zijn wij 2 november de trotse eigenaren van een hoekwoning in de wijk Maldenseveld.

Nu willen wij ons ook wat meer verdiepen in het sociale leven van Malden en daarom leek het ons een goed idee om een bezoekje te brengen aan het Maldens Maisdoolhof. Dit is een maisveld, zo ingezaaid dat er een doolhof in ontstaat, enig voor kleine kinderen natuurlijk. Verder is er nog meer te doen. Er is een kleine speeltuin bijgebouwd voor kinderen. Vorig weekeinde gingen we erheen met de kinderen.

Het doolhof is groot en uitgebreid, doordat de mais op een gegeven moment tot boven je hoofd groeit, is het echt een doolhof. Langs de goede route stonden ook nog allerlei vragen over sprookjes die we konden beantwoorden. Francis vond het enig. We zijn zeker een uur bezig geweest om het hele terrein uit te kammen. En ik moet Francis nu eens wat meer vertellen over de minder enge, bekendere sprookjes.

Daarna hebben we nog wat tijd doorgebracht op de aanwezige springkussens. Francis en Elvira vonden het enig om op en neer te stuiteren en om te vallen. Francis heeft ook nog wat rondgereden op speelgoedtractortjes en gespeeld in een zandbak helemaal gevuld met mais. Daarna was het wel weer tijd om met twee heel vermoeide kindertjes naar huis te gaan.

>


dinsdag 10 augustus 2010

Eerste verjaardag

Er is alweer een jaar voorbij en Elvira wordt vandaag 1. Net als met Francis' eerste verjaardag sta ik er van te kijken hoe snel de tijd voorbij is gegaan en hoe groot Elvira inmiddels al is. Ze kruipt al flink rond, speelt steeds meer met speeltjes en probeert al te gaan staan. Nog niet zo heel lang geleden was zij nog maar een heel klein babietje en dronk ze alleen maar melk.
Elvira was jarig op een dinsdag. In de middag kwamen de ouders van Sander nog even langs en zij namen Francis mee, die weekeinde bij zijn grootouders had doorgebracht. Er werden liedjes gezongen en er werd een kaarsje uitgeblazen. Ik had een lekkere rabarber-meringue taart gebakken die door iedereen met veel smaak werd gegeten.


De volgende dag mocht Elvira cupcakejes uitdelen bij Primo, waar ook werd stilgestaan bij haar verjaardag. Ook daar werden weer liedjes gezongen en kreeg zij een mooie feestmuts.



Al met al is een belangrijke periode in Elvira's leven afgesloten. Zij is nu niet langer een klein babietje, maar een dreumes. Zij eet hetzelfde eten als wij, maar dan in gepureerde vorm. Zij kan al zelf gaan staan. Zij kruipt al rond en ontdekt de wereld in haar eigen tempo. Ze is niet langer het afhankelijke babietje van een jaar geleden.

dinsdag 11 mei 2010

Huizenjacht

Sander en ik zijn hard op zoek naar een nieuwe woning. Met twee kindjes barsten wij nu echt uit onze bestaande woning. We wonen er nog steeds met veel plezier, maar Francis krijgt steeds meer behoefte aan buitenspeelruimte, die we niet hebben. Elvira zal binnenkort ook gaan kruipen en ook meer ruimte claimen. Verder hebben we gewoon nauwelijks ruimte meer om onze spullen op te slaan. Kindertjes hebben toch het een en ander aan spullen nodig en daar is ook weer ruimte voor nodig.


Eerst wilden we verhuisd zijn voor Elvira geboren zou worden, maar toen zakte de huizenmarkt zo in. Toen leek het ons beter om even te wachten. Toen bleek ik niet langer te kunnen blijven werken voor de gemeente Nijmegen, waardoor ik eerst weer op zoek moest naar nieuw werk. Nu dat dan eenmaal geregeld is, kunnen we eindelijk weer verder kijken.

Gelukkig hebben we onze gedachten al redelijk bepaald omdat we al zo lang met het zoeken van een woning bezig zijn. We willen een huis in een rustige buurt, waar de kinderen op straat kunnen spelen. We willen voldoende kamers voor alle kinderen en ruimte voor onze hobbies. We willen een tuin. We willen scholen in de buurt.

We hebben ons oog laten vallen op Malden, dat is een klein dorpje ten zuiden van Nijmegen. Het is groot genoeg om wat voorzieningen te hebben als winkels, bibliotheek, zwembad en scholen. Maar het is klein genoeg om nog rustig en groen te zijn. Verder ligt het zo dicht bij Nijmegen, dat we ook makkelijk gebruik zouden kunnen maken van de voorzieningen van Nijmegen, zoals het ziekenhuis. Wij hebben al verschillende huizen bekeken en hopelijk kunnen we binnenkort op eentje een bod doen en nog dit jaar verhuizen.

Malden

woensdag 24 maart 2010

Weekeindje Kempervennen

Vorige weekeinde waren de ouders van Sander al weer 40 jaar getrouwd. Ik hoop dat Sander en ik die mijpaal ook nog eens kunnen bereiken. Dan zijn wij 68, Francis is dan 38, Elvira is dan 36. Misschien zijn wij dan ook al wel grootouders. De eerste stap hebben wij in elk geval al gezet, dit jaar zijn we 5 jaar getrouwd, nog 35 te gaan.

In elk geval hadden mijn schoonouders zin om dit te vieren. In het Centre Parcs Kempervennen huurden zij een huisje waar al hun kinderen (3), aanhang (nog eens 3), kleinkinderen (5) en zijzelf (2) met hond (1) in pasten. Het ging maar net. Maar gezellig was het wel. Het was een beetje passen en meten met de kinderbedjes, maar het ging. Eenmaal in de Kempervennen realiseerden Sander en ik ons dat we 10 jaar eerder, toen Sanders ouders 30 jaar getrouwd waren, ook al eens een weekeinde in de Kempervennen hadden doorgebracht. Zo lang zijn Sander en ik ook al weer bij elkaar.

Voor Francis was het enig. Zijn favoriete (en momenteel enige) neef Isaac was er ook. Isaac is een jaartje ouder en Francis kijkt enorm tegen hem op. Samen ondernemen ze graag van alles en nog wat en heel schattig spelen ze samen. Ook was er een tropisch zwemparadijs aanwezig in het park. Francis vond het prachtig. Hij kon lekker met zijn vader en moeder zwemmen in het grote bad, in de bubbeltjes, van de glijbanen roetsjen met zijn oom en oma, naar buiten zwemmen en weer naar binnen, spetteren. Ik ben blij dat ik jaren geleden al begonnen ben met babyzwemmen. Francis vindt het leuk om in het water te spelen en hij weet goed wat de mogelijkheden zijn. Hij is niet meer zo onbevangen als vroeger, maar na verloop van tijd komt hij wel los en durft hij steeds meer.

Te ere van het 40 jarig huwelijk, hebben we een grote familiefoto laten maken, waar iedereen op stond. We zijn naar een fotograaf gegaan die ons 45 minuten lang in allerlei combinaties op een foto liet staan en fotografeerde. Ik hoop dat er een mooie foto uit voortkomt.

We zijn er twee dagen geweest en zaterdagavond gingen we terug naar Nijmegen. Francis was uitgeput, maar wilde niet slapen zolang al zijn familie nog in de buurt was. Eenmaal in de auto sliep hij toen de contactsleutel werd omgedraaid. De volgende dag was hij nog steeds enorm moe van alles wat hij had meegemaakt. Na het ontbijt viel hij weer in slaap voor een middagslaapje, iets wat hij tegenwoordig bijna niet meer doet.

Later die middag heeft hij mij en een vriendin nog ingemaakt met een spelletje lotto, waarna er lekker sushi werd gegeten. Toen ik in het restaurantje zat met mijn man en twee kindjes (eentje lief slapend, de ander lief sushi etend) voelde ik me wel een hele trotse moeder.

Centre Parcs Kempervennen

maandag 8 februari 2010

Alles op herhaling

Nu ik een tweede kind heb, merk ik hoezeer alles op herhaling gaat. Alles wat Elvira doet, heb ik al eens eerder gezien bij Francis. En dat is al weer 2,5 jaar geleden! Het lijkt zoveel korter, maar de tijd glipt me door de vingers. Elvira is inmiddels al weer bijna een half jaar oud en begint steeds meer interesse te tonen in de wereld om haar heen. Ze begint nu ook een relatie op te bouwen met Francis en is erg blij wanneer ze hem kan aanraken. Dat doet me enorm denken aan de tijd dat Francis een half jaar oud was en met zijn grote neef Isaac wilde spelen.

Gisteren zijn we gaan zwemmen met de kinderen in het Sportfondsenbad West bij ons in de buurt. Francis houdt al wel van poedelen in het water, maar voor Elvira was het de eerste keer. Volstrekt onbevangen spartelde ze in mijn armen met haar handjes in het water en maakte ze opgewonden geluidjes. Na een half uurtje in het warme water spelen was ze doodmoe. Francis speelde toen zelf nog even verder in het kinderbadje. Na een ijsje gingen we toen met ons allen weer naar huis, waar de kids de middag lekker lang hebben weggeslapen.

dinsdag 26 januari 2010

Er is er één jarig

Vorige week maandag was een belangrijke dag, ons klein menneke werd 3! Vorig jaar stonden we er natuuurlijk ook uitgebreid bij stil. De veranderingen in een jaar voor ons menneke zijn groot, maar ook niet meer zo wereldschokkend als vroeger. Hij is beter gaan praten en lopen, hij heeft zijn fantasie enorm ontwikkeld en hij begint een heel eigen sociaal leven te krijgen, maar veel van deze dingen waren ook al aanwezig toen hij 2 was.

Francis was jarig op een maandag, voor mij een gewone werkdag. Sander en ik zijn vroeg opgestaan om liedjes te kunnen zingen voor Francis, cadeautjes te kunnen geven en te kunnen feliciteren. Hij was erg in zijn nopjes met de kleurboeken die hij kreeg. In de middag kwamen de ouders van Sander nog langs om te feliciteren. Dus dat was voor hem een mooie dag.
Verder is Francis nu natuurlijk een grote jongen, en grote jongens hebben geen speen, dus daar werd vandaag ook afscheid van genomen. Dat ging nog heel makkelijk en hij heeft weinig geklaagd over het verlies van deze steun en toeverlaat.
Later die week heeft Francis ook bij het kinderdagverblijf getracteerd, maar alle aandacht daar was hem een beetje teveel en hij wilde niet dat er liedjes werden gezongen.
Dat weekeinde is meneer uit logeren geweest bij mijn ouders, wat voor hem altijd het grootste feest is, vooral wanneer pappa en mamma vertrekken natuurlijk. Daar heeft hij ook een paar cadeautjes gekregen en heerlijk mee kunnen spelen.

Alweer een mijlpaal gepasseerd, wat gaat alles toch snel.