zondag 22 september 2013

Kermis in Malden

In Malden is de kermis heel wat kleiner dan die in Nijmegen, waar we vroeger nog wel eens heen gingen. Maar nu zijn de kinderen natuurlijk flink groter en willen ze meer op zo een kermis. Twee weken geleden was de kermis weer in Malden en daar zijn we met de kids heen gegaan. Wel twee keer.

In de autootjes.
Francis is nu heel groot en wil nu ook meer dan de autootjes en de carrousel, hij wil in de Polyp, het liefst zo vaak mogelijk. Zeker nu hij ook in de Efteling en andere attractieparken in de achtbaan is geweest. Francis is twee keer geweest, eerst met mij en later nog met Sander. In het begin vond hij het een beetje eng, maar na verloop van tijd kwam hij helemaal los en werd en geschreeuwd en gezwaaid naar de mensen. Ons menneke wordt groter en groter.

Met papa in de polyp
Voor Elvira was het allemaal nog een beetje te spannend en groot en zij hield het nog bij de carrousel.

Helemaal zelf het kaartje afgeven.





zondag 15 september 2013

Beter brilletje

Ongeveer een jaar geleden kregen wij te horen dat Elvira een bril moest hebben. Omdat Elvira heel jong is en haar ogen nog groeien, moet zij regelmatig gecontroleerd worden of haar bril nog goed is voor haar ogen. Ze heeft vooral een fikse cilinderafwijking (net als haar vader), maar die kan nog veranderen. Wanneer haar oog groeit, kan het ronder (boller) worden en dan wordt de afwijking minder. Zij was al een keer terug geweest bij het ziekenhuis om gecontroleerd te worden. Toen hoefde ze alleen maar naar plaatjes te kijken.

Maar dit keer zouden de ogen ook echt weer gemeten worden. En daarbij zouden er weer druppels in de ogen gedaan moeten worden... De vorige keer vond Elvira dat echt vreselijk, want het is naar om iets in je oog te krijgen, het prikt ook nog. En daarna wordt haar pupil heel groot en doet al het licht pijn.

Maar Elvira is nu natuurlijk ook weer een jaar ouder. Sander en ik hadden haar goed voorbereid, en we verwachtten dat ze een stoere meid zou zijn. Afgelopen dinsdag was ze ook een stoere meid. Ze ging lief mee in de bus, netjes wachten in de wachtkamer en braaf alle testjes doen. En toen door naar de andere dokter met de oogdruppels (voor de heel jonge patiënten hebben ze een strikt good cop, bad cop beleid, zodat de dokter die de testen doet, niet ook de gemenerik is die hun ogen pijn doet).
Elvira deed heel stoer, maar toen het eenmaal zover was, was ze toch een beetje bang voor de druppels. Maar ondanks wat gepiep werd er niet gehuild en de tweede dokter (een verpleegkundige eerder, denk ik) kon makkelijk de druppels in haar oogjes doen. En toen het tien minuten later weer moest, werkte Elvira zelfs heel goed mee.

En drie kwartier later zag Elvira er beeldschoon uit met haar enorme pupillen. De dokter deed nog een laatste test en daar kwam uit dat Elvira's ogen ronder (boller) worden en dat de cilinderafwijking dus afneemt.

Opgewekt namen wij afscheid en met een zonnebril op en de capuchon over haar hoofd gingen Elvira en ik weer naar huis. thuis viel Elvira bijna meteen in slaap en heeft een groot deel van de middag weggeslapen. Het was ook een lange dag geweest, waarin een hoop spannends gebeurde. Ik was erg trots op haar.

zaterdag 7 september 2013

Tradities

Elvira als boerinnetje
We zijn laatst voor de vierde keer naar het Maisdoolhof in Malden gegaan. We gaan hier sinds 2010 elk jaar een keertje heen. Het is leuk om te zien hoe de kids iedere keer weer groter en zelfstandiger zijn. De eerste keer dat Elvira ging was ze net één jaar en ging ze mee in de rugdrager bij Sander op de rug en viel ze halverwege in slaap. Maar nu is Francis 6 en rent vooruit door het doolhof en is nauwelijks meer bang om ons kwijt te raken. Elvira loopt nog met ons mee, maar wil eigenlijk ook alleen op pad.

Hier was Francis nog even bij ons.
Samen op de uitkijktoren.
De kinderen kunnen nu ook zelfstandig op het springkussen en Francis probeert salto's te springen en komt nog een heel eind ook (een nette voetlanding zal nog even op zich laten wachten). En Elvira springt zonder ons lekker heen en weer. Ook alle andere dingen doen ze nu steeds liever zonder ons. Ze racen er vandoor in de skelters, begraven zichzelf in de maiskorrelbak (nog twee dagen lang vond ik overal mais in huis).

Bijna hadden we hem niet meer teruggevonden.
Ook Elvira staat op het punt ervandoor te gaan. 
Volgend jaar hebben ze ons misschien helemaal niet meer nodig. Het gaat allemaal zo snel.

In gekke skeltertjes een paardenrace nadoen.
Maar het Maisdoolhof was weer een gezellig middag uit voor niet al te veel geld, lekker dicht bij huis. En over een jaar of twee zijn de kids er waarschijnlijk wel op uitgekeken (snif).