woensdag 30 december 2015

Kerstmis is weer voorbij

De kerst is weer voorbij! En het was weer een drukke maar gezellige periode.

Ons eigen kerstdiner

Voor ons begon de kerst al vroeg. Vrienden +T en +F konden vorige maand niet bij ons jubileumfeest zijn, vandaar dat wij ze hadden gevraagd om een paar dagen voor kerst bij ons te komen eten. Omdat ik de hoeveelheid uren in de keuken een beetje binnen de perken wilde houden, besloot ik om met hen ons eigen kerstdiner te hebben. En aangezien ik een keer per jaar groot vlees wil eten, werd het dit jaar kalkoen als hoofdmaaltijd, die heb ik nog niet eerder gemaakt.
We begonnen  met een uiensoepje, makkelijk te maken, altijd lekker en licht, waardoor het perfect is als voorafje.

Toen dus de kalkoen. Ik had er een van iets meer dan 3 kilo (biologisch), besteld bij de Wildcentrale, in Nijmegen. En ik maakte hem klaar volgens een recept van Delia Smith. Lees vooral daar het recept verder. Maar Delia gaf mij twee tips mee, die ik jullie niet wil onthouden.

  1. Zorg ervoor dat alles aan de kalkoen en vulling op kamertemperatuur is. Ik haalde de kalkoen daarom de avond voor het diner al uit de koelkast. Het is een groot beest en die kamertemperatuur duurt even. 
  2. Voeg extra vet toe, veel extra vet. Vandaar dat ik de kalkoen afdekte met spek en vulde met varkensgehakt. 
Verder maakten we nog pomme duchesse uit de friteuse (makkelijk, ziet er feestlijk uit en de kinderen vinden het ook lekker) en maakte +Sander nog wat broccoli met een dressing van limoen en sesam. En ik had nog wat ingemaakte perzikken en ingemaakte sjalotjes over, dus die gaf ik er ook meteen maar bij.  

Als dessert greep ik niet naar Delia, maar naar de NRC, daar stond laatst ook een recept in voor gebakken bananen met tequila. Klinkt heerlijk en was het ook. De bananen worden gebakken met wat suiker. Daar gaat dan nog tequila, room, kaneel en limoensap overheen. En dan is het klaar. Ik adviseer nog een bolletje roomijs erbij.

Na al dat eten hebben we nog een gezellig avond met onze vrienden gehad, dus dat was al een goede start voor onze kerstvakantie.

Kerstavond

Gourmetten met de kinderen. Niet uitdagend, niet origineel of vernieuwend, maar hé, ik hoef weinig te doen en de kinderen vinden het heerlijk. 
Dat is een win!

Eerste kerstdag

Het plan was dat we naar de ouders van Sander zouden gaan. Daar zouden al hun kinderen bijeen komen, iedereen zou iets te eten meenemen en dan onder veel gezelligheid opgegeten worden. Maar helaas, Vivian liep al een tijdje te kwakkelen met haar gezondheid. Dus ik bleef thuis met Vivian, terwijl Sander met de grote kinderen op pad ging. 
Sander deed zich tegoed aan de lekkere hapjes van familie en ik bleef thuis met koude kalkoen en wat geroerbakte groente, goede wijn en Frankenweenie en een erg onrustige peuter.

Elvira bij opa en oma.

Tweede kerstdag

Sander had de grote kinderen achter gelaten bij opa en oma voor een logeerpartij en was weer thuis gekomen. Wij brachten de tweede kerstdag door met elkaar en Vivian. In de avond hebben we uitgebreid geknabbeld van wat zalm op toast, nog meer koude kalkoen en wat Johanssons verleiding. Ook was er nog een Dr. Who kerstaflevering om te kijken. 

Derde kerstdag

Op deze dag zouden we eten bij mijn ouders. Vivian was gelukkig weer beter en Sander kon mee (hij was echt even bang dat hij thuis zou moeten blijven met peuter). Bij mijn moeder konden we genieten van heerlijke kerstcake, lekkere antipasti en nog een heerlijke gehaktschotel met tortilla en guacemole. Als dessert was er ijs met een chocolade-pinda saus.

En zo lieten wij weer een relaxte kerst achter ons. Ik blijf zeggen, mik op de soepen en ovenschotels met kerst. Altijd lekker, weinig moeite en weinig stress. 

woensdag 16 december 2015

Elvira als engeltje

Elvira is een schatje natuurlijk, maar afgelopen weekeinde was zij ook een engeltje. Het Museumpark Oriëntalis heeft zoals ieder jaar een Feest van Licht rondom de donkerste dagen van het jaar. Dan staan ze stil bij de geboorte van Jezus Christus en bij feesten van andere culturen om de terugkeer van het licht in de donkerste dagen van het jaar te vieren.
Check de vleugels, daar zie je het aan!
Afgelopen weekeinde werd het Feest van Licht geopend door een heel stel engeltjes en Elvira was daar een van. In de middag gingen we naar het Museumpark en kreeg Elvira een setje engelenvleugels, die ze ook mocht houden. Toen was er een wandeling met alle engeltjes, onderleiding van Sint Lucia door het park, waar het feest geopend werd.

Een van de drie koningen, met kameel.
Elvira en ik hebben toen nog een wandeling gemaakt en een chocolademelk gedronken. En toen weer snel naar huis, want +Sander en Francis wilden nog meedoen aan het Lichtloopje, een ludieke hardloopwedstrijd door het park, in het donker, waarbij iedereen zo mooi mogelijk verlicht moest zijn met lampjes.

Als herdertje.
Dit was alleen nog maar de opening, waarvoor we gratis naar binnen mochte. Binnenkort willen we met het hele gezin gaan, het museum bekijken, de kerststallententoonstelling bekijken en de Reis naar Bethlehem maken met een lampion in het donker. Een paar jaar geleden hebben we dat ook gedaan en de kids vonden het enig.

Nieuws

zaterdag 28 november 2015

Een jubileum!

Vorige week waren +Sander en ik 10 jaar getrouwd. En hele prestatie, al vinden we zelf. In eerdere jaren stonden we er ook bij stil, natuurlijk. Maar 10 jaar vond ik zo een mijlpaal dat ik dat wat grootser wilde vieren. Vandaar dat we dat vorig weekeinde ook hebben gedaan in de Romeinse Herberg in Museumpark Oriëntalis. Toen we tien jaar geleden trouwden, hebben we dat ook gevierd met familie en vrienden, maar toen waren er nog nauwelijks kinderen, inmiddels hebben wijzelf en onze vrienden ook het ene na het andere kind gekregen en er waren die middag wel 21 bij!
Met zoveel kinderen (bijna allemaal onder de 10) moet je iets regelen om ze bezig te houden, anders breken ze de tent af, hoe klein en schattig ze verder ook zijn.
Vandaar dat ons oog gevallen was op de Romeinse Herberg. Het staat midden in het Museumpark Oriëntalis, dat op dat moment gesloten was. Dus bij een beetje droog weer konden alle kinderen lekker in en uit lopen en hun energie kwijt in het museum. Geen andere mensen, geen ander verkeer, alleen een risico dat iedereen verdwaald kon raken.

10 jaar geleden!

Toen we eenmaal een mooie ruimte hadden geregeld wilden we ook een mooie uitnodiging per post de deur uit doen en niet eentje per mail. Hiervoor hebben we vriend +M nog onder druk gezet. 10 jaar geleden trouwden in april zwager +J met zijn +A. Daar waren Sander en ik ook bij. Vriend M. heeft toen een foto genomen waarbij ik Sander in zijn oor beet. Die foto werd een paar maanden later gebruikt op ons huwelijk. M. en zijn vrouw L. waren toen ceremoniemeesters voor ons huwelijk, hebben die foto naar iedereen opgestuurd, met het verzoek om die op een fles drank te plakken en als cadeau aan ons te geven.

En weer een fles!
Wij bleven die dag de ene fles na de andere krijgen, met die foto erop en lieve wensen en onderschriften erbij. Uiteindelijk gaf dat een enorme hoop flessen. De laatste hebben we pas acht jaar na ons huwelijk opgekregen. 

De totale opbrengst
Wij hebben M nog gevraagd om te graven in zijn foto archief om die ene foto op te duikelen, zodat wij hem op de uitnodiging konden gebruiken. En dat heeft hij midden in de drukte van een verhuizing nog gedaan ook. Wij waren er erg blij mee.

Het feest was afgeladen!
En het werkte! We hebben een flink aantal uitnodigingen verstuurd, ook aan mensen die we niet zo heel vaak meer zien. En een hoop mensen wilden komen van ver! Daar waren we erg blij mee. Veel van hen waren er 10 jaar geleden natuurlijk ook al bij geweest, maar er waren ook veel mensen bij die we in de tijd sindsdien hebben leren kennen.

En als je dan een feestje geeft, daar ene locatie voor huurt en papieren uitnodigingen verstuurd, wil je natuurlijk ook met de kleding een beetje uitpakken. Vandaar dat wij allemaal in onze mooiste kleertjes verschenen. Het was leuk om weer eens te winkelen en dan echt iets moois te kopen, in plaats van alleen iets geschikts en werkbaars. Voor mezelf en Elvira had ik een mooi jurkje geregeld. En Sander was met Francis wezen shoppen voor een pak voor de grote man en voor de kleine man. En wat zagen ze er fantastisch uit die dag!

Na 10 jaar kan Sander mij eindelijk terugbijten!

En mensen hebben ons werkelijk weer overspoeld met de mooiste cadeaus! Hardstikke lief en helemaal niet nodig. Maar wel erg leuk om te krijgen. 

Weer een enorme opbrengst.

Sander en ik hebben een hele fijne dag gehad. Het was ook enorm leuk om uitgebreid stil te staan bij wat we allemaal hadden bereikt in de afgelopen 10 jaar ( 2 keer verhuisd, 4 keer een nieuwe baan voor mij, 1 keer voor Sander, 3 kinderen gekregen, en allemaal met dezelfde partner). En nu gaan we door voor de volgende 10 jaar. Wie weet wat dat ons brengt.



dinsdag 17 november 2015

Sint Nicolaas

Het is weer zover, Sint Nicolaas is in het land. De afgelopen week is het Sinterklaasjournaal gestart, met Diewertje. Dit wordt door onze oudste kinderen religieus gevolgd, ondanks dat de oudste inmiddels al van zijn geloof is gevallen. De controverse rondom Zwarte Piet lijkt wat minder te zijn dan voorgaande jaren. Het is me niet helemaal duidelijk of dat is omdat Piet minder Zwart is, mensen moe zijn van de controverse of dat ik moe ben van de controverse en het allemaal niet meer zo volg.
In enigszins aanpalend en verontrustend nieuws, een van de aanjagers van de controverse heeft sinds kort zijn hoofdkantoor bij ons in de buurt. Het gaat om Civitas Christiana. Het gekke is dat die aanjager verder fanatiek katholiek is en verder vooral tegen is op rechten voor vrouwen en mensen die anders zijn. Niet echt heel fris natuurlijk.

De goedheiligman
Maar goed, door naar Meppel, waar afgelopen zaterdag de intocht van Sinterklaas was, onder het gejuich van vele kinderstemmetjes. De dag erna was de intocht van de Sint hier in Malden, waar ik met de kinderen heen ging. Inmiddels is het ook wel vaste prik dat ik dat alleen doe met de kinderen. +Sander loopt op die dag de Zeven Heuvelenloop en kan er dan niet bij zijn.
De kids vonden het tegenvallen. Het weer was niet heel lekker, met wind en regen. En de Sint reed heel snel door en de pietjes deelden niet voldoende snoep uit. Maar ze zijn al wat ouder en wisten hun teleurstelling voor zich te houden.

Eenmaal weer thuis hebben we nog een film gekeken met pepernoten en een vuurtje. En zo vloog de middag voorbij. En aan het einde van de middag kwam Sander weer thuis met nieuws over zijn persoonlijk record.
Nu alleen nog een Sintviering bij het werk van Sander, op school en op 5 december. En dan is het weer voorbij.

zondag 15 november 2015

Hardlopers

+Sander doet al heel lang mee aan de 7 heuvelenloop, sinds 2003. En zojuist heeft hij voor de 11e keer meegedaan. Hij heeft in al die jaren slechts twee keer laten passeren.

Sanders tijd is hier te vinden. Ondanks dat hij dit jaar niet veel kon trainen (na de geboorte van Vivian, heeft hij op de woensdagochtenden niet meer de ochtend voor zichzelf alleen), heeft hij toch zijn beste tijd ooit neergezet. Een persoonlijk record is natuurlijk altijd fijn voor het ego! En het weer zat ook al niet mee vandaag, met alle wind en regen, een dubbele prestatie dus!

Ik kan alleen maar heel trots zijn op mijn man en hem bewonderend toejuichen en verzorgen wanneer hij moegelopen weer thuiskomt.

Er is nog een klein gezellig loopje dit jaar, Licht Loopje, van het Museumpark Oriëntalis, in het kader van hun Feest van Licht in de decembermaand. Misschien dat hij daar ook nog aan mee wil doen.

donderdag 29 oktober 2015

Open lucht museum

Charmante molens, daar doe je het eigenlijk voor. 

Een tijdje geleden ging Francis met een schoolreisje voor technische kinderen naar het Open Lucht Museum in Arnhem. Hij vond het daar zo leuk dat hij ons flink heeft lopen pressen om ook een keer te gaan. En gelukkig had hij na afloop van het Techniek Toernooi ook kortingskaartjes voor kinderen gekregen. Dus afgelopen weekeinde kieperden we iedereen in de auto en reden naar Arnhem!
Lang, heel lang geleden, toen ik nog op de middelbare school zat, ben ik ook wel eens in het Open Lucht Museum geweest en ik weet nog dat ik het toen heel leuk vond om alle oude huisjes en oude ambachten te zien. Ik ben toch al wel dol op oude ambachten. Dus ik hoopte daar deze weer wat van te zien. En verder ligt het museum natuurlijk in een prachtig park, waar ook van te genieten valt.

In de tram.

We waren redelijk vroeg in het park, toen het nog behoorlijk rustig was. Er gaat een oude, gerestaureerde tram door het hele parkje en we zijn gestart met een rondrit door het park. Daarna stapten we uit bij een loods van Van Gend & Loos en leerden we een hoop over het vervoer van mensen en goederen over water, spoor en weg in de loop der tijden.
Toen liepen we door naar de smederij, waar we een smid in actie hebben gezien. Hij hamerde op een roodgloeiend stuk ijzer en maakte er naar verloop van tijd een kleine krul in. We waren onder de indruk van de hitte en het zware werk.

Het echte werk.
Afbeeldingsresultaat voor iron man smithy
Hoe Iron Man het doet.
Daarna liepen we door naar de wasserij en de bleek. En daar konden we zien wat voor een werk het vroeger was om de was te doen. De kinderen keken hun ogen uit bij de tobbes, de stampers en de schrobbers. Dan valt was in en uit de machine halen nog reuze mee.

Ouderwetse wasserij

We hebben ook nog wat tijd doorgebracht in het dorpje met de Zaanse huisjes. Er leuk en erg ouderwets. We rustten daar even uit met koffie met poffertjes en de kinderen konden nog wat energie kwijt in een veerpontje dat ze zelf over een vijvertje moesten trekken.


Zonder poffertjes stelt het allemaal niet zoveel voor. 
De kids in een miniveerpontje.

Het park was enorm en we wandelden overhal heen. Naar het Marker Vissershuisje en de botenbouwer, naar de molens, naar de speeltuin. en naar de bierbrouwer. Die was ook erg leuk, met veel informatie over het brouwen van bier vroeger en nu. Sander wilde nog wat bier kopen, maar dat was zo lekker dat het op was.

Francis bij de bierbrouwerij, geen idee van wie hij dit leert. 

We zijn ook in de kruidentuin geweest. Vanwege de beginnende herfst viel daar helaas niet veel te zien, maar de bordjes maakten een hoop duidelijk. En er was ook een gedeelte moet dodelijke planten. Erg herkenbaar.

En nog even een afsluiting in de speeltuin natuurlijk!

Tegen 15:00 gingen we met 3 vermoeide kindjes weer op huis aan. Het was een inspannend dagje vanwege alle lange wandeling. Ik vond de toegang een tikje prijzig, maar met de kortingskaarten was het prima te doen. 

zondag 18 oktober 2015

38 geworden

Afgelopen woensdag ben ik 38 geworden. Voor mij een gewone werkdag, maar in de morgen werd ik toch nog verrast met twee cadeautjes van Francis en Elvira. Francis had van zijn zakgeld een zakje drop gekocht voor mij, omdat hij weet dat ik van drop houd. En Elvira had met strijkkraaltjes een mooi cadeautje gemaakt. +Sander heeft me verrast met een netflix abonnement en een manier om de films dan via de TV te kijken. Erg luxe natuurlijk. Verder kwamen er de hele dag via post en e-mail allerlei felicitaties binnen, wat natuurlijk ook erg leuk was.

Maar het beste moest nog komen. Het echte cadeau was een avondje uit met Sander. Hij had een oppas geregeld (Bedankt +Francine!) en we gingen eerst uit eten en daarna naar de film. Crimson Peak was net uit. En sinds wij Tom Hiddleston in films als Thor, The Avengers, The Dark World en Only Lovers Left Alive hebben gezien, willen we alleen maar meer!
We zijn uit eten geweest in de Blaauwe Hand, waar ik genoot van pikant gehaktbrood en Sander van een vegetarische burger. En omdat we ons weer jong wilden voelen, zijn we ook nog even langs geweest bij de Backstage, waar we in onze jonge jaren veel kwamen. Daar was weer de vertrouwde goede muziek en prima port in grote glazen. Toen gingen we door naar de Calypso voor Crimson Peak.
Crimson Peak was weer een mooie film. Geinig verhaal, doodenge schrikeffecten en een lekker Gothisch thema, ik denk dat ik er elders meer over zal zeggen.

donderdag 15 oktober 2015

Familieweekeinde

We zijn op familieweekeinde geweest. De ouders van +Sander hadden iets te vieren. Mijn schoonmoeder had een mijlpaalleeftijd bereikt eerder dit jaar en ze waren ook nog eens 45 jaar getrouwd (een safieren huwelijk, heb ik me laten vertellen). Eerder hebben we dit soort weekeinden ook wel eens samen gevierd. In 2010, toen mijn schoonouders 40 jaar getrouwd waren (en ik was er ook al bij toen ze in 2000 30 jaar getrouwd waren), zijn we ook een weekeindje weg geweest. En in 2011 zijn we ook al eens weggeweest, toen mijn schoonvader een mijlpaalleeftijd had bereikt.

We gingen dit keer weer naar de Steenuil, waar we in 2011 ook al waren. We zouden op vrijdag naar Balkbrug afreizen. En dat was natuurlijk net de dag dat ik een enorme vertraging had met de trein. Ik kwam twee uur later thuis dan gepland. Voor we in Balkbrug waren, was het tegen 21:00. En toen was iedereen erg moe en gingen de kids snel naar bed.
Zaterdag waren we de hele dag daar. De kids hadden de grootste lol met het zwembad en Sander en ik hebben in de middag nog een wandeling gemaakt. Die avond was er een heerlijk en feestelijk diner. En de meeste van onze kinderen zijn inmiddels groot genoeg om daar aan mee te doen, in plaats van dat zij eerder moeten eten en naar bed moeten.
Zondag stonden we op tijd op en na een laatste rondje zwemmen en een uitgebreid ontbijt, vertrokken wij weer naar Malden, waar er nog steeds een berg aan was en andere huishoudelijke taken op ons wachtten.

En mijn hemel, wat dijt onze familie uit! In 2011 waren Francis en Elvira 4,5 en 2. Nu waren ze 8,5 en 6. Bovendien hebben ze er een zusje bij, die inmiddels ook al weer bijna 1,5 is. Daarnaast worden hun neef en nichten ook steeds groter. De oudste nicht neemt inmiddels ook haar partner mee.
Maar dat betekent ook dat de kinderen steeds minder supervisie nodig hebben en lekker zelf hun gang kunnen gaan. Dat betekende dit keer heel veel zwemmen, muziek luisteren en pingpongen. Dat gaf Sander en mij ook wat meer ruimte om nog andere dingen te doen.

Het was een drukbezet weekeinde, maar fijn om iedereen weer eens bijeen te zien.

woensdag 30 september 2015

Alweer naar de Efteling!

Het beste stuk natuurlijk. 
We zijn weer naar de Efteling geweest! Een paar jaar geleden konden we goedkoop via het werk van +Sander kaartjes krijgen. En dit jaar kon dat weer! Daar hebben we natuurlijk mooi gebruik van gemaakt.

Elvira vond een vriend in Pardoes.
Vivian vonden we nog wat te klein om de hele dag mee te gaan, dus die lieten we achter bij mijn ouders. Dat was nog een hele onderneming. In de morgen vroeg opstaan, spullen pakken, iedereen in de auto kieperen, naar Baarn rijden, daar Vivian uit de auto kieperen en door naar Kaatsheuvel.
Maar het ging heel goed. We waren tond 09:20 op het parkeerterrein van de Efteling en omdat we met een groep waren, mochten we al vanaf 09;00 het park in. We begonnen in het Efteling Theater, waar we welkom werden geheten met koffie en taart en Sander wat kon zwaaien naar collega's.

Efteling Theater
Efteling Theater
Dat was het einde van de rust. We doken het park in en gingen alvast in de richting van het Reizen-Rijk. Francis wilde graag in de Vogel Rok en Elvira wilde graag nog eens in de draaiende kookpotten van Monsieur Cannibale. En omdat het nog zo vroeg was, waren er nog geen rijen en Francis en Elvira konden wel drie keer achter elkaar in hun favoriete attractie.

Naar het spookslot, die was vorige keer nog te eng. 
Toen wandelden we door naar het Ruigrijk, waar de grote attracties voor de grote jongens te vinden zijn. Sander en Francis gingen in de Vliegende Hollander en Joris en de Draak. Ik ging met Elvira in de wat rustiger Polka Marina, waarbij we om de Witte Walvis draaiden. En met Francis ging ik nog misselijk worden in de Halve Maen. Het is leuk dat de kinderen nu wat ouder zijn dan de vorige keer. Ze konden in meer attracties. Tot Elvira's grote verdriet was ze nog net geen 1.20 waardoor ze de meeste achtbanen toch echt niet in mocht.

Francis vond de Vliegende Hollander fantastisch!
Maar terwijl Francis de ene na de andere achtbaan onveilig maakte, ging ik met Elvira naar het Carnival Festival. Als ik daar nooit meer inhoef, zal ik me gelukkig prijzen, het liedje werkt me echt op de zenuwen. Maar Elvira vond het fantastisch. 

Gekke popjes in de Carnival Festival. 
Aan het einde van de middag gingen we nog naar Raveleijn. Vorige keer vond Francis de show fantastisch. En in de zomer erna hebben we het boek van Paul van Loon nog gelezen. Dit keer was de show iets aangepast. En naar mijn idee nog spectaculairder. Er werd gevochten, mensen vielen van torens, werden in het water geschopt, deden trucs te paard en er stond zelfs een vent te paard in de fik! Beter dan dat wordt het toch niet?
Nou ja, strikt gesproken stond de bovenkant
van zijn brandwerende deken in de fik, maar toch cool. 

We wilden aan het einde van de dag nog in de Droomvlucht en in de Piraña, maar omdat het laat en nog steeds retedruk was, is dat niet meer gelukt. Tot groot verdriet van Francis en Elvira. Maar dan staan die dingen voor de volgende keer bovenaan het lijstje, in plaats van de Vogel Rok en Monsieur Cannibale. 
We sloten de dag met de voorstelling van Aquanura, muziek, fonteinen, vuur en licht. Het was weer prachtig, maar ik kon nauwelijks op mijn benen staan. Ik was erg blij toen ik naar huis kon. 

Aquanura





woensdag 23 september 2015

Spin 'n Puke

Deze week is er weer kermis in Malden. Het stelt nooit veel voor, een paar attracties en wat snoepkramen op het parkeerterrein bij de winkels, maar voor de kinderen is het reuzespannend. In de voorgaande jaren zijn we dan ook iedere keer braaf gegaan en hebben de kids wat rondjes gedraaid in de draaimolen of in de woestijn autootjes.

Elvira in de vliegtuigjes

Francis is inmiddels groot genoeg om ook in de grote attracties te willen. Eerst waren de kids samen met +Sander gegaan, maar zonder Vivian. Francis mocht nog niet alleen in de Tornado, daar was hij nog te klein voor. En Sander wilde ook Elvira niet alleen laten op de kermis. Dus hevig teleurgesteld kwam Francis weer thuis.
Maar goed, ik houd ook wel van de grotere kermisattracties, dus de volgende dag zouden we nog een keer gaan, maar dan kort. Alleen om even de tornado te bekijken. Meer niet. Francis keek er erg naar uit. Uiteindelijk zijn we toen met ons vijven weer naar de kermis gegaan. Elvira wilde ook nog erg graag mee.

Kijk op eigen risico!

In de Tornado zit je in kleine gondels die vrij om hun as draaien. Ze staan op een cirkelvormige plaat, die ook ronddraait en schuin de lucht in kan. Een typische Spin 'n Puke attractie, waarbij je op verschillende manieren in de rondte draait. Maar goed, ik was nooit bang voor de Polyp, dus hoe erg kon het zijn?

Heel erg!

Ik denk dat kwam om dat Francis en ik met ons tweeën aan één kan van de gondel zaten. Daardoor draaide hij niet volledig om zijn as, maar maakte de hele tijd dezelfde schommelbeweging. Terwijl de platte schijf waarop ze stonden wel erg hard draaide en ook schuin de lucht in ging.
Ik voelde me behoorlijk misselijk na al dat gedraai en Francis eigenlijk ook. Francis kikkerde al vrij snel weer op, maar ik bleef misselijk.
Met een suikerspin
Daarna zijn de kinderen nog een keer door de Cakewalk gelopen. Vroeger vond ik die dingen enig en superspannend, maar deze zag er toch wel erg shabby uit. Roest, bladderende verf, te weinig licht, of juist te veel. Maar Francis en Elvira vonden het enig.

We hebben het weer gehad voor een jaar!


woensdag 9 september 2015

Tijd voor een feestje

Onlangs is Elvira 6 geworden, maar die grote dag viel midden in de zomervakantie. Er is toen wel familie langsgekomen, maar verder was het vakantie. Vandaar dat we hadden bedacht dat Elvira na de start van de school op school zou uitdelen en ook een feestje zou geven voor haar vriendinnetjes. Elvira is dit schooljaar overgegaan naar groep 3 en het was dus wel even spannend om traktaties uit te delen in de nieuwe klas. Maar gelukkig zit ze in de klas bij een aantal vriendinnetjes uit de kleuterklas en kent ze ook nog wat oudere kindjes, die eerder bij Francis in de klas zaten.

Het feestvarken in de Pret Inn
Voor haar feestje had Elvira bedacht dat zij met haar vriendinnen naar de Pret-Inn wilde gaan. We zijn daar wel vaker geweest en we hebben vorige keer ook met Francis zijn feestje daar gevierd. Ik was helemaal voor, iedereen veel plezier, geen luidruchtige kindjes over de vloer en iedereen lekker vlot weer weg.

De buit!
Afgelopen zaterdag was het dan ook zo ver. In de morgen hebben we het huis opgeruimd. In de middag ging +Sander met Elvira en Francis naar de Pret Inn terwijl ik achterbleef om het avondeten te maken voor +J en +A, die met hun kinderen zouden blijven eten. Net als vorige week maakte ik weer een uitgebreide Indiase maaltijd met eitjes in pikante saus, Courgette in kruidige tomatensaus en kheer toe. 
Vivian bleef ook thuis. Inmiddels is ze wel oud genoeg om de Pret Inn te waarderen. Maar ze houdt het nog niet zo lang vol dat een kinderfeestje er echt gezelliger van wordt. 

De man zonder wie het allemaal
niet mogelijk was geweest!

Tegen 18:00 kwam Sander met een moegespeelde Elvira en Francis weer thuis en ook J. en A. kwamen aan met de kinderen. En ik had de hele middag geen lastig of schreeuwend kind gezien. Het was heerlijk. 
De kids hadden toen meer dan voldoende gegeten in de Pret Inn en de grote mensen wilden nog wel even een hartige hap. Kort daarna gingen de gasten weer op huis aan, terwijl ik snel de deur uitrende voor weer een andere afspraak. 

zondag 23 augustus 2015

Nog zo een mijlpaal

En Francis bereikt alweer een mijlpaal. Hij zit op voetbal en heeft vandaag zijn eerste wedstrijd gehad! Francis wilde al langer op voetbal, maar eerst wilde hij zijn C-diploma halen. Vanwege alle drukte wilden wij dat hij maar op één sport tegelijk zit. Toen hij eenmaal zijn C-diploma had, hebben we nog even overlegd wat hij nu wilde. Soms wilde hij doorgaan met zwemmen, soms wilde hij judo, soms wilde hij toch voetbal. Na een tijdje was hij eruit, voetbal moest het worden.

Dat is hem!
En toen was het nog even wachten tot er weer ruimte zou zijn en hij naar de Fjes van SV Juliana '31 kon beginnen. het was nog wel spannend voor hem, want afgelopen week waren we nog met vakantie en heeft hij de eerste training gemist. Maar vanmorgen stond hij vroeg op, haalde zijn tenue op het sportveld, speelde tegen de tegenstander (verloor jammerlijk met 16-0) en regelde meteen om bij een vriendje oude voetbalschoenen op te halen.

En wat is hij trots op zichzelf. En vanaf nu zijn wij ook voetbal-ouders. Trainingen op woensdagavonden (heel fijn van 17;30 tot 18:30) en wedstrijden op zaterdagmorgen (zo mogelijk nog fijner, vanaf 08;30, volgende week in Arnhem).

zaterdag 22 augustus 2015

Logeerpartij

Francis en Elvira hebben weer een logeerpartij georganiseerd met hun neef I. en nicht R! Jaren geleden hebben ze dat ook al eens gedaan en dat vonden ze enig. Het was zeker voor herhaling vatbaar, maar het was moeilijk te regelen. I. en R. wonen in een andere school-regio en hebben niet altijd op dezelfde tijd vakantie. Maar deze zomervakantie zou het er van komen. Het was nog een hoop geregel, wat de vakanties van ouders +J en +A liepen natuurlijk niet gelijk op met de onze. Maar na een hoop gepuzzel hadden we een manier gevonden.

+Sander wilde graag naar een concert van Death in Utrecht, met broer J. Hij zou dan met Francis en Elvira naar hen toegaan, naar Death gaan (zonder de kinderen), een nachtje blijven slapen en dan de volgende dag met Elvira en R. weer terugkeren naar Malden, terwijl Francis achterbleef bij I. Ik bleef alleen thuis met Vivian en maakte van de mogelijkheid gebruik om lekker een avond niks te doen. Ook fijn.

Elvira heeft een Romeinse Boog gemaakt.
Op woensdag kwam Sander thuis met de meisjes en nam ze meteen mee naar buitenspeeltuin Brakkefort, waar we wel vaker komen. Aan het einde van de middag hebben we nog de barbeque aangestoken en hebben we allemaal heerlijk gegeten.

Op donderdag zijn we met het hele gezin naar Museum het Valkhof gegaan. Daar komen we ook wel vaker. Dit keer was de tentoonstelling High Tech Romeinen weer terug. Daar zijn we wel eens eerder geweest met Francis. Het was exact dezelfde tentoonstelling en hij was (weer!) enig. De meiden hebben heel veel lol gehad met het bouwen van de Romeinse boog, het afschieten van kogels en pijlen, het uitwisselen van boodschappen met vlaggen en het hijsen van steenblokken met katrollen. Na afloop mochten de meiden nog een klein cadeautje uitzoeken. Elvira koos een ketting met een dolfijntje en R. een broche met een uiltje. Ik was enigzins teleurgesteld dat er geen gevleugelde piemeltjes te koop werden aangeboden, Romein dachten dat die geluk brachten (alles voor een historisch verantwoordde middag, echt!).
High Tech Romeinen is een enige tentoonstelling en ondanks dat ik hem nu voor de tweede keer heb gezien, blijft hij leuk. Voor iedereen met jonge kinderen zou ik zeggen, gaat dat zien. De voorstelling is er nog tot in het nieuwe jaar.

Die avond ging Sander nog met de meiden naar Florijn, een nieuw pannekoeken restaurant in Malden, met piratenthema.

De volgende dag was het feest alweer voorbij, Sander en ik zouden met de kids op vakantie gaan naar Texel. Dus wij laadden de meisjes in de auto, reden naar Vleuten, deden daar een uitwisseling van de correcte kinderen en reden door naar Texel om aan onze vakantie te beginnen.

woensdag 12 augustus 2015

Elvira is 6!

Elvira is 6 geworden! Een hele leeftijd alweer. Ze is nu geen kleuter meer en wanneer de zomervakantie is afgelopen, gaat zij meteen naar groep 3, om te leren lezen en schrijven. Ze wordt al echt een grote meid.

Zo blij is Elvira met een nieuwe fiets.
Vorig jaar was het grootste cadeau voor Elvira een nieuwe fiets, maar in 1 jaar is zij zoveel gegroeid dat zij een nieuwe fiets nodig heeft. Normaliter zou ze dan de fiets van Francis krijgen, die ook onlangs is overgestapt naar iets groters. Maar helaas houdt Francis van crossen over heuvels in het bos, zonder dat hij een cross-fiets heeft. Dat kon zijn voorvork niet aan. Er moest dus een hele nieuwe fiets voor Elvira komen. Ze was er superblij mee, wat deze heeft een mandje voor en twee fietstassen achterop. Dan kan ze ook spullen meenemen.
We hadden de fiets verstopt op zolder, als verrassing, maar helaas was onze kleine dame verstoppertje gaan spelen met haar broer, waardoor de verrassing ontdekt werd. Gelukkig waren er nog andere cadeaus.

De dag begon met een liedje, een versierde stoel en cadeaus van ons. Ze kreeg nog een spaarpot (want ze krijgt nu ook zakgeld) en wat speelgoed, voor de strandvakantie, die ook nog komt.

In de loop van de morgen kwamen ook nog mijn ouders en Sanders ouders om te feliciteren, taart te eten en cadeaus te geven. Op verzoek van Elvira had ik een Duivelse Taart gemaakt. Twee taarten met heel veel cacao en bittere chocolade, slagroom er tussen en nog een chocolade-glazuurlaag erboven op, heerlijk!
Elvira werd door haar opa's en oma's verblijd met de DVD van Frozen en een boekje van Foeksia de Heks (dat ook van Paul van Loon is, wat ik niet wist).

Opa en Oma bewonderen de fiets.
Na een lunch met lekkere broodjes vertrokken de opa's en oma's weer. Toen konden we het eten gaan maken. Als avondeten had Elvira courgette-soep besteld, gelukkig maar, want dat was weer een reden om een liter soep uit de vriezer te halen.

dinsdag 11 augustus 2015

Gezellig bij de huisartsenpost

Wat ook zo fijn is aan het hebben van kinderen, en wat mensen niet vaak zeggen, is dat je nog eens op plekken komt, waar je anders bijna nooit komt. De huisartsenpost bijvoobeeld! Francis en Elvira zijn meestal hele voorzichtige kindjes, maar soms gaat het ook goed mis. En dan is er hulp van een arts nodig. Vind er daar maar eens een van op een zomerse zondagmiddag (het is altijd een zomerse zondagmiddag).

Zo wilde Elvira eens gaan fietsen, maar zij kon nog niet zo goed remmen. Dus zij remde af door haar handje tegen de schutting van de buren te houden. De buren hebben een schutting met horizontale planken, dus haar handje zat vol met splinters. Dus dat was een tripje naar de huisartsenpost voor +Sander om alle splinters eruit te krijgen. Dat lukte niet helemaal, vooral niet omdat Elvira probeerde de dokter te schoppen, terwijl hij haar probeerde te helpen. Dit was twee jaar terug.

Toen wilde Francis eens gaan steppen. De eeuwige waarschuwingen over de goede kant van de weg en de verkeerde kant van de weg kwamen van zijn moeder en konden daarom genegeerd worden. Totdat Francis natuurlijk om de bocht iemand tegenkwam die wel aan de goede kant van de weg fietste. Een botsing en Francis had een gat in het vel van zijn ooglid. Enorm bloeden en veel brullen. Het ene moment zit je te genieten van een warme pinksterdag, het volgende moment staat er een brullende en bebloede Francis in je tuin, samen met de mevrouw die hij aanreed (en die ook bloedde, maar gelukkig niet brulde), een bezorgde moeder uit de buurt (die wist waar Francis woonde) en een buurman met enige medische kennis (die op het gebrul af was gekomen). Ook hier was het advies om toch maar naar de huisartsenpost te gaan, voor een drupje hechtingslijm. Daar ging Sander weer/

En afgelopen zaterdag (geen zondag, wel weekeinde!) struikelde Elvira over de drempel van de tuindeur en smakte vol op haar kin, met een fiks gat in haar kin. Dat bloedde enorm. Het bloed droop meteen over haar kin, in mijn hand toen ik het op wilde vangen, en over haar shirt (ze heeft de hele dag gedacht dat het water was) en in het washandje dat we er tegenaanhielden. Ook daar hebben we even advies ingewonnen van de dokter-buurman (die hebben ook nooit vrij) en kon Sander (alweer!) met een kind naar de huisartsenpost.

Inmiddels weten wij wat we moeten (bloeden stelpen met rode washand, supertip!), de kids weten wat ze te wachten staat bij de huisartsenpost, wat ze moeten doen (stilzitten) en wat ze niet mogen doen (de dokter schoppen). En na afloop krijgen ze een ijsje, bij de Heikant. Daar gaan Sander en ik ook graag heen, wanneer we een medische tegenvaller hebben gehad.

Misschien moet ik met het volgende gevallen kind naar de huisartsenpost, want ik zie nu dat Sander wel erg vaak gaat.

donderdag 30 juli 2015

De Pret-Inn

Afgelopen dinsdag zijn we weer naar de Pret-Inn geweest. We zijn er al vaker in deze Maldense indoor-speeltuin geweest en het is inmiddels wel een vaste prik voor ons geworden om daar in de vakanties tenminste een keer heen te gaan. De kinderen kunnen zich lekker laten gaan, en er zijn genoeg faciliteiten voor de ouders om de tijd door te komen.

Maar dit keer was Vivian ook groot genoeg om de Pret-Inn te waarderen. Ze is er wel eerder geweest, maar was toen nog zo klein dat ze alleen maar in de kinderwagen lag. Maar nu kruipt ze rond, onderzoekt de ballen in de ballenbak en gaat samen met mama van de glijbaan. Dolle pret.
De grote kinderen vonden het ook leuk om alles aan Vivian te laten zien en konden ook lekker hun eigen ding doen. Het enige jammere was dat Vivian erg snel moe wordt en dan te groot is om nog in slaap te vallen. Dus we moesten zeer tegen de zin van de grote kinderen in, vroeg naar huis.

Vivian sliep toen de hele middag weg, en stiekem heb ik Francis en Elvira ook niet meer zoveel gehoord.

donderdag 23 juli 2015

Dynamo en Brakkefort

In de schommel
Afgelopen zaterdag was het feest, want +Sander kon naar Dynamo, het Metalfestival waar sommige mensen hele warme gevoelens bij krijgen. Ik niet, ik paste op onze 3 (drie!) kinderen. 
En het is pittig om de kids tegenwoordig een hele dag bezig te houden, zeker omdat er zoveel verschil in leeftijd is tussen de nummers 1 en 2 en nakomertje 3. Dus ik had besloten om met de kinderen naar speeltuin Brakkefort te gaan. we gaan er wel vaker heen en het is voor de grote kids lekker groot en uitdagend, zonder dat ik ze de hele tijd in de gaten hoef te houden.

Francis en Elvira in een autootje.
Maar Vivian is nu ook wat ouder en kan steeds meer. Zij bleek gek te zijn op het springkussen. Ze kon er alleen maar in kruipen, maar wanneer Francis en Elvira lekker hard op en neer springen, stuitert zij in de lucht, wanneer haar broer en zus landen. Ook dat was lachen, gieren, brullen. En vooral veel huilen toen ik het te wild vond worden en even ingreep. 

Het kan steeds hoger!
Aan het einde van de middag was iedereen moe en gingen we weer naar huis. Met de bus, dus dat was nog een hele onderneming. Eerst naar de bushalte, dan in de bus, dan vanaf de bushalte weer naar huis. Thuis was iedereen moe. Vivian ging lekker naar bed en Francis en Elvira zaten met een ijsje op de bank. En ik kon eten maken.
En toen wachten tot Sander terugkwam van Orange Goblin zien. 

zondag 28 juni 2015

Vivian, het eerste jaar

Vivian is jarig geweest, de belangrijkste mijlpaal van 1 jaar hebben we gehad. Tijd voor feest natuurlijk. Eerst vierden we dat met familie in bescheiden kring, en daarna nog een keer op het kinderdagverblijf.

Met een mooi cadeau.
Thuis kwamen mijn ouders langs om Vivian te feliciteren en mee te lunchen met de grote kinderen (voor wie het gewoon een schooldag was). Vivian kreeg wat mooie kleertjes en een vormen-doos van Nijntje. En ze begreep al snel dat de blokken in de doos moesten. Maar welke vorm bij welk gat hoorde, was nog een beetje hoog gegrepen.
Tijdens de lunch met mijn ouders en Francis en Elvira, bleef Vivian maar schreeuwen aan tafel. Totdat ook zij een stukje croissant kreeg, in plaats van de verstandige boterham. Ze weet al precies wat ze hebben wil.
Later op de middag kwamen ook de ouders van +Sander op bezoek. En zij hadden een loopwagentje meegenomen voor Vivian. Ze loopt nog niet, maar dat zal heel binnenkort wel gaan gebeuren.
Ik had een lekkere rabarbertaart gebakken voor al het bezoek en Vivian had al snel door dat ze haar Oma makkelijk kon pressen om stukjes rabarbertaart te delen met haar kleinste kleinkind.
Het was een dag vol hoogtepunten voor Vivian en ze ging dan ook zonder problemen slapen.

Later die week deelde Vivian ook nog rozijntjes uit op het kinderdagverblijf Drakensteyn, waar Elvira ook heen is gegaan. Daar werd uitvoerig stilgestaan bij de grote dag, met liedjes, muziek en een feestmuts.

Op het KDV.
En zo flitste een jaar voorbij. Het is toch nog niet zo heel lang geleden dat ik in het ziekenhuis lag met een dikke buik, wachtend tot Vivian geboren zou worden. En nu hebben we al zoveel fases weer afgesloten. En omdat Vivian ons laatste kindje is, zullen die fases voor ons als ouders ook nooit meer terugkomen. We hebben ons laatste pak melkpoeder gekocht, Vivian drinkt niet meer uit flesjes maar eet met de pot mee. Vivian kruipt al flink en hoeft niet meer overal naartoe getild te worden.
En ondanks dat het fijn is dat Vivian wat zelfstandiger wordt en we het helemaal ok vinden dat ons gezien drie kinderen telt, moet ik toch even snuffen dat er weer een fase is afgesloten, die voor ons nooit meer terug zal komen.

Dit was Vivian toen ze 3 dagen oud was.