zondag 23 augustus 2015

Nog zo een mijlpaal

En Francis bereikt alweer een mijlpaal. Hij zit op voetbal en heeft vandaag zijn eerste wedstrijd gehad! Francis wilde al langer op voetbal, maar eerst wilde hij zijn C-diploma halen. Vanwege alle drukte wilden wij dat hij maar op één sport tegelijk zit. Toen hij eenmaal zijn C-diploma had, hebben we nog even overlegd wat hij nu wilde. Soms wilde hij doorgaan met zwemmen, soms wilde hij judo, soms wilde hij toch voetbal. Na een tijdje was hij eruit, voetbal moest het worden.

Dat is hem!
En toen was het nog even wachten tot er weer ruimte zou zijn en hij naar de Fjes van SV Juliana '31 kon beginnen. het was nog wel spannend voor hem, want afgelopen week waren we nog met vakantie en heeft hij de eerste training gemist. Maar vanmorgen stond hij vroeg op, haalde zijn tenue op het sportveld, speelde tegen de tegenstander (verloor jammerlijk met 16-0) en regelde meteen om bij een vriendje oude voetbalschoenen op te halen.

En wat is hij trots op zichzelf. En vanaf nu zijn wij ook voetbal-ouders. Trainingen op woensdagavonden (heel fijn van 17;30 tot 18:30) en wedstrijden op zaterdagmorgen (zo mogelijk nog fijner, vanaf 08;30, volgende week in Arnhem).

zaterdag 22 augustus 2015

Logeerpartij

Francis en Elvira hebben weer een logeerpartij georganiseerd met hun neef I. en nicht R! Jaren geleden hebben ze dat ook al eens gedaan en dat vonden ze enig. Het was zeker voor herhaling vatbaar, maar het was moeilijk te regelen. I. en R. wonen in een andere school-regio en hebben niet altijd op dezelfde tijd vakantie. Maar deze zomervakantie zou het er van komen. Het was nog een hoop geregel, wat de vakanties van ouders +J en +A liepen natuurlijk niet gelijk op met de onze. Maar na een hoop gepuzzel hadden we een manier gevonden.

+Sander wilde graag naar een concert van Death in Utrecht, met broer J. Hij zou dan met Francis en Elvira naar hen toegaan, naar Death gaan (zonder de kinderen), een nachtje blijven slapen en dan de volgende dag met Elvira en R. weer terugkeren naar Malden, terwijl Francis achterbleef bij I. Ik bleef alleen thuis met Vivian en maakte van de mogelijkheid gebruik om lekker een avond niks te doen. Ook fijn.

Elvira heeft een Romeinse Boog gemaakt.
Op woensdag kwam Sander thuis met de meisjes en nam ze meteen mee naar buitenspeeltuin Brakkefort, waar we wel vaker komen. Aan het einde van de middag hebben we nog de barbeque aangestoken en hebben we allemaal heerlijk gegeten.

Op donderdag zijn we met het hele gezin naar Museum het Valkhof gegaan. Daar komen we ook wel vaker. Dit keer was de tentoonstelling High Tech Romeinen weer terug. Daar zijn we wel eens eerder geweest met Francis. Het was exact dezelfde tentoonstelling en hij was (weer!) enig. De meiden hebben heel veel lol gehad met het bouwen van de Romeinse boog, het afschieten van kogels en pijlen, het uitwisselen van boodschappen met vlaggen en het hijsen van steenblokken met katrollen. Na afloop mochten de meiden nog een klein cadeautje uitzoeken. Elvira koos een ketting met een dolfijntje en R. een broche met een uiltje. Ik was enigzins teleurgesteld dat er geen gevleugelde piemeltjes te koop werden aangeboden, Romein dachten dat die geluk brachten (alles voor een historisch verantwoordde middag, echt!).
High Tech Romeinen is een enige tentoonstelling en ondanks dat ik hem nu voor de tweede keer heb gezien, blijft hij leuk. Voor iedereen met jonge kinderen zou ik zeggen, gaat dat zien. De voorstelling is er nog tot in het nieuwe jaar.

Die avond ging Sander nog met de meiden naar Florijn, een nieuw pannekoeken restaurant in Malden, met piratenthema.

De volgende dag was het feest alweer voorbij, Sander en ik zouden met de kids op vakantie gaan naar Texel. Dus wij laadden de meisjes in de auto, reden naar Vleuten, deden daar een uitwisseling van de correcte kinderen en reden door naar Texel om aan onze vakantie te beginnen.

woensdag 12 augustus 2015

Elvira is 6!

Elvira is 6 geworden! Een hele leeftijd alweer. Ze is nu geen kleuter meer en wanneer de zomervakantie is afgelopen, gaat zij meteen naar groep 3, om te leren lezen en schrijven. Ze wordt al echt een grote meid.

Zo blij is Elvira met een nieuwe fiets.
Vorig jaar was het grootste cadeau voor Elvira een nieuwe fiets, maar in 1 jaar is zij zoveel gegroeid dat zij een nieuwe fiets nodig heeft. Normaliter zou ze dan de fiets van Francis krijgen, die ook onlangs is overgestapt naar iets groters. Maar helaas houdt Francis van crossen over heuvels in het bos, zonder dat hij een cross-fiets heeft. Dat kon zijn voorvork niet aan. Er moest dus een hele nieuwe fiets voor Elvira komen. Ze was er superblij mee, wat deze heeft een mandje voor en twee fietstassen achterop. Dan kan ze ook spullen meenemen.
We hadden de fiets verstopt op zolder, als verrassing, maar helaas was onze kleine dame verstoppertje gaan spelen met haar broer, waardoor de verrassing ontdekt werd. Gelukkig waren er nog andere cadeaus.

De dag begon met een liedje, een versierde stoel en cadeaus van ons. Ze kreeg nog een spaarpot (want ze krijgt nu ook zakgeld) en wat speelgoed, voor de strandvakantie, die ook nog komt.

In de loop van de morgen kwamen ook nog mijn ouders en Sanders ouders om te feliciteren, taart te eten en cadeaus te geven. Op verzoek van Elvira had ik een Duivelse Taart gemaakt. Twee taarten met heel veel cacao en bittere chocolade, slagroom er tussen en nog een chocolade-glazuurlaag erboven op, heerlijk!
Elvira werd door haar opa's en oma's verblijd met de DVD van Frozen en een boekje van Foeksia de Heks (dat ook van Paul van Loon is, wat ik niet wist).

Opa en Oma bewonderen de fiets.
Na een lunch met lekkere broodjes vertrokken de opa's en oma's weer. Toen konden we het eten gaan maken. Als avondeten had Elvira courgette-soep besteld, gelukkig maar, want dat was weer een reden om een liter soep uit de vriezer te halen.

dinsdag 11 augustus 2015

Gezellig bij de huisartsenpost

Wat ook zo fijn is aan het hebben van kinderen, en wat mensen niet vaak zeggen, is dat je nog eens op plekken komt, waar je anders bijna nooit komt. De huisartsenpost bijvoobeeld! Francis en Elvira zijn meestal hele voorzichtige kindjes, maar soms gaat het ook goed mis. En dan is er hulp van een arts nodig. Vind er daar maar eens een van op een zomerse zondagmiddag (het is altijd een zomerse zondagmiddag).

Zo wilde Elvira eens gaan fietsen, maar zij kon nog niet zo goed remmen. Dus zij remde af door haar handje tegen de schutting van de buren te houden. De buren hebben een schutting met horizontale planken, dus haar handje zat vol met splinters. Dus dat was een tripje naar de huisartsenpost voor +Sander om alle splinters eruit te krijgen. Dat lukte niet helemaal, vooral niet omdat Elvira probeerde de dokter te schoppen, terwijl hij haar probeerde te helpen. Dit was twee jaar terug.

Toen wilde Francis eens gaan steppen. De eeuwige waarschuwingen over de goede kant van de weg en de verkeerde kant van de weg kwamen van zijn moeder en konden daarom genegeerd worden. Totdat Francis natuurlijk om de bocht iemand tegenkwam die wel aan de goede kant van de weg fietste. Een botsing en Francis had een gat in het vel van zijn ooglid. Enorm bloeden en veel brullen. Het ene moment zit je te genieten van een warme pinksterdag, het volgende moment staat er een brullende en bebloede Francis in je tuin, samen met de mevrouw die hij aanreed (en die ook bloedde, maar gelukkig niet brulde), een bezorgde moeder uit de buurt (die wist waar Francis woonde) en een buurman met enige medische kennis (die op het gebrul af was gekomen). Ook hier was het advies om toch maar naar de huisartsenpost te gaan, voor een drupje hechtingslijm. Daar ging Sander weer/

En afgelopen zaterdag (geen zondag, wel weekeinde!) struikelde Elvira over de drempel van de tuindeur en smakte vol op haar kin, met een fiks gat in haar kin. Dat bloedde enorm. Het bloed droop meteen over haar kin, in mijn hand toen ik het op wilde vangen, en over haar shirt (ze heeft de hele dag gedacht dat het water was) en in het washandje dat we er tegenaanhielden. Ook daar hebben we even advies ingewonnen van de dokter-buurman (die hebben ook nooit vrij) en kon Sander (alweer!) met een kind naar de huisartsenpost.

Inmiddels weten wij wat we moeten (bloeden stelpen met rode washand, supertip!), de kids weten wat ze te wachten staat bij de huisartsenpost, wat ze moeten doen (stilzitten) en wat ze niet mogen doen (de dokter schoppen). En na afloop krijgen ze een ijsje, bij de Heikant. Daar gaan Sander en ik ook graag heen, wanneer we een medische tegenvaller hebben gehad.

Misschien moet ik met het volgende gevallen kind naar de huisartsenpost, want ik zie nu dat Sander wel erg vaak gaat.