dinsdag 31 december 2013

Terugblik

Er is weer een jaar voorbij, en binnenkort begint er weer een nieuw jaar. In het afgelopen jaar is er veel gebeurd en als ik zo terugkijk was het allemaal best heftig.

Ik ben niet van werkgever veranderd, wat wel prettig is en ook Sander heeft qua werkgevers een kalm jaar achter de rug. Maar het werk is wel druk druk druk en in de loop van het jaar liep de werkdruk steeds verder op, zozeer zelfs dat ik wel heel erg blij ben met deze kerstvakantie.

In januari ben ik begonnen met een nieuw rollenspel en heb ik een oude stopgezet, wat best nog wel even een schok was. Niet meer eens in de maand eten en rollenspelen met vrienden +D, +J en +R!
Verder hebben we de voortuin flink onderhanden genomen en is die eindelijk zo mooi als ik altijd al hoopte. Ik vraag me af wat het komende jaar zal brengen, aangezien de planten dan waarschijnlijk echt goed zullen aanslaan. Uit de achtertuin hebben we dit jaar kilo's oogst gehaald, van courgette, rabarber en bessen. Het was allemaal heerlijk, ik hoop dat we het komende jaar daar weer van kunnen genieten.

Sander heeft me natuurlijk de stuipen op het lijf gejaagd met zijn enge long-operatie in mei, maar gelukkig is dat allemaal goed afgelopen en merken we nu niets meer van die tijd. Zelfs zijn littekens zijn grotendeels al heel erg weggetrokken.
Elvira heeft sinds een jaar een brilletje en af en toe moet dat gecontroleerd worden. Dit keer bleek dat haar ogen weer beter worden. Ze mocht een nieuw recept voor zwakkere glazen, hoera!

Na de zomer startte Elvira met school en tot nu toe vindt ze het enig. Ze is wel snel moe, maar een schooldag is ook lang en er wordt meer van haar verwacht dan op het kinderdagverblijf. Hetzelfde geldt voor Francis. Hij gaat nu naar groep 3 en er wordt nu van hem verwacht dat hij oplet en leert lezen en schrijven en rekenen. En dat is natuurlijk ook vermoeiend.

Francis heeft hardlopen ontdekt als hobby, ik hoop dat hij het zal oppakken wanneer straks het weer wat beter wordt. Dan wordt het misschien ook tijd om te investeren in goede sportschoenen. En Sander loopt ook nog steeds hard, ondanks zijn enge long-operatie in mei, wist hij toch mee te doen met de 7 heuvelenloop van dit jaar EN een persoonlijk record neer te zetten. Ik was erg trots op hem. En om even in het sport-thema te blijven, Francis heeft ook in één jaar zijn a-diploma gehaald. Ik kan hem nu met een gerust hart laten zwemmen in het zwembad. Ook een fijn idee, en het bikkeltje is nu driftig aan het oefenen voor zijn diploma b.

Een druk jaar dus. Ik hoop dat komend jaar wat minder spannend wordt en dat we vooral de leuke dingen kunnen vieren. Maar het zal wel weer een combinatie van ups en downs worden, zoals alle jaren dat zijn.

maandag 30 december 2013

Een feest van licht

Vriend +D werkt bij het de Heilig Land Stichting/ Bijbels Openlucht Museum / Museumpark Oriëntalis (het is nogal van naam veranderd in de loop der jaren). En hij wees ons er laatst op dat het Museumpark rond de kerstdagen weer een avondopenstelling heeft, Een Feest van Licht Tentoonstelling, met traditionele lampionnenoptocht, vuurshow, kerststallenshow en aandacht voor het kerstverhaal.

De Ster, om ons naar de juiste plek te leiden.
We zijn in het verleden wel vaker in Oriëntalis geweest. Het is een leuk museum, vooral het parkachtige buitengedeelte, waar je langs allerlei, met liefde en kunde nagemaakte bouwwerken uit het Midden Oosten kunt wandelen. Ook doen ze hun best om met regelmaat leuke tentoonstellingen samen te stellen. Helaas heeft het museum de laatste jaren met de ene financiële tegenslag na de andere te maken gehad en het is sinds kort weer open.

Francis al herdertje.
We gingen om 17:00 naar het museum, toen het al lekker donker was en kochten twee lampionnen voor de kinderen. We werden al vrij snel opgevangen door een herder, die ons vertelde van de boodschap van de engelen over de geboorte van een heel speciaal kindje, in een grot in de buurt.
Even later kwamen we de engelen ook tegen, die ons ook vertelden over de geboorte van Jezus, in de buurt. Vol goede moed gingen wij verder op weg.

De kinderen met lampions.
Weer even later kwamen wij ook de Drie Wijzen uit het Oosten tegen, een ervan kwam ons heel bekend voor. Zij hadden hun drie geschenken bij zich en vertelden ons dat zij ook op zoek waren naar het speciaal kindje dat zojuist geboren was. Wij zouden hem kunnen vinden door de juiste ster te volgen.
Toen kwamen wij terecht in een bureaucratische romslomp, de Romeinse volkstelling (en de reden dat Jozef en Maria op pad waren, terwijl Maria hoogzwanger was). We moesten ons melden in de Karavanserai, onze naam achterlaten en toen mochten we weer naar buiten. En we werden weer opgevangen door een herderin, die ons naar de geboortegrot bracht. Daar troffen wij Maria en Jozef en hun baby aan. We hebben ze niet verteld over de plannen van Herodes, maar daarvoor werden ze wel door een engel gewaarschuwd.
In het nagebouwde dorpje Beth Juda konden we een stukje brood bakken boven een vuurtje en in een synagoge luisteren naar het verhaal van de geboorte van Jezus. De kinderen vonden het erg leuk om brood te verbranden en naar de verteller te luisten.

En toen was de rondleiding door het donkere park, met de lampionnetjes alweer voorbij en was het tijd voor een zeer spectaculaire vuurshow. Twee mannen en een vrouw spuwden vuur, zwaaiden met brandende stokken en lieten overal vonken achter, heel mooi om te zien en de hitte was enorm.
Al met al een leuk middagje/ avondje uit. En een nieuw bezoekje is zeker voor herhaling vatbaar, nu de kinderen wat groter zijn en ze een wandeling door het park zelf kunnen doen. Dan kunnen we ook wat meer zien.

zaterdag 28 december 2013

De kerstdagen

De kerstdagen zijn weer voorbij en het was een flinke drukte. De voorbereidingen zijn natuurlijk een tijdje geleden al begonnen. Eind oktober maakte ik al de kerstcakes en de peren in en experimenteerde ik ook met het maken van een kerstige chutney. De chutney hebben we al laten testen door vrienden T. en F. die laatst langswaren en die vonden hem erg lekker.

Op kerstavond waren we met ons gezinnetje rustig thuis en hebben we het gourmet-stel weer van zolder gehaald. De kinderen vonden het enig om zelf een beetje te hannessen met vlees en uitjes en saus. En ze deden er heel voorzichtig mee, wat wel geruststellend was.

De dag erna was behoorlijk druk. In de morgen hebben we uitgebreid ontbeten en genoten van eitjes, croissantjes en kerstbrood. En vrij vlot daarna gingen we op bezoek bij de ouders van Sander, waar even later ook +J en +A langskwamen met hun kinderen. Francis en Elvira hebben weer lekker gespeeld met hun neefje en nichtje. Aan het einde van de middag vertrokken we daar weer, om bij mijn ouders langs te gaan. Daar hebben wel lekker genoten van een eenvoudig doch smakelijk kerstmaal van rosbief en aardappeltjes. Redelijk op tijd vertrokken we weer naar huis, waar we slapende kindjes op hun bedjes konden leggen.

De scones waren heerlijk hartig, met wat ricotta erbij. De eend was heerlijk knapperig uit de oven gekomen en de zoetige port-marmelade saus smaakte heerlijk. De bleekselderij was heerlijk hartig naast de zoetige saus en de vettigheid van de eend. De broodpudding op het einde was ook een heerlijke, zoete, machtige gaatjesvuller.

Tweede kerstdag was ook nog niet rustig. Die middag zouden de ouders van Sander langskomen en blijven voor het kerstdiner. We zouden eend eten, die ik eerder haalde bij de Wildcentrale, een poelier in Nijmegen. In de morgen begon ik al vroeg met het trekken van bouillon van wat selderij, wortel, ui en vet van de eens. Geen ingewanden dit keer, helaas. Ook maakte ik de gesmoorde bleekselderij klaar. Dat was nog een heel gedoe, met een braadslee op twee kleine gaspitten. Dat was de enige pan die groot genoeg was voor de lange stengels bleekselderij. Voor het voorafje maakte ik nog hartige scones met ui en olijf en als toetje hadden we een chocolade-broodpudding.
Als enig drama was ik vergeten om nog kleine pomme duchesses te frituren, dus we hadden eigenlijk geen aardappel bij het diner. Maar gelukkig had ik veel van de scones gemaakt, en dat was voldoende om de heerlijke saus mee op te vegen.

Al met al een geslaagde kerst, lekker eten, nauwelijks drama. Ik blijf erbij dat het leven makkelijker wordt wanneer >50% van het kerstdiner uit de oven komt. Klaarmaken wanneer er geen gasten zijn (eventueel dagen van te voren), in de oven en kletsen met de gasten en dan opeten.
De rust is nog niet helemaal weergekeerd. Er volgt nog een spellendag en oud en nieuw moet ook nog gevierd worden. Maar het is fijn om weer eens familie te zien en alles uit de kast te halen voor lekker eten.

zondag 8 december 2013

Sinterklaas is jarig

Francis leest al zijn eigen Sint-gedichten. 
Tijdens de storm over Nederland raasde, zaten wij lekker warm binnen. De kindertjes keken televisie, ik zat met een borduurwerkje en toen Sander even buiten was, om extra hout voor het haardvuur te halen, werd er plotseling op de deur gebonsd! Toen we gingen kijken, bleek de goede Sint een hele zak voor cadeaus te hebben achtergelaten. De kinderen waren zeer verbaasd en blij.

Die avond hebben we de pakjes uitgepakt en alvast wat mee gespeeld. Francis werd verblijd met onder andere een setje walkie-talkies. Elvira kreeg een vriendenboekje van Dora, dat meteen de volgende dag op school werd uitgedeeld. Ik mocht een prachtige strip-omnibus van Alan Moore in ontvangst nemen, From Hell. En Sander werd verblijd met Pretention van Fry & Laurie, pardon, Obsession van Calvin Klein.

Er moeten natuurlijk wel batterijtjes in. 
Al met al een hele gezellige avond, waar de kindertjes heel er moe van werden en zij gingen voldaan naar bed. Ik denk wel dat dit de laatste keer is dat we Sinterklaas vieren met alleen maar gelovige kindertjes, Francis begint al teveel vragen te stellen.

zondag 1 december 2013

Zwemkampioen

Francis heeft zijn A-Diploma! En wij zijn ontzettend trots op hem.

Francis is vorig jaar begonnen met zwemlessen bij een LACO zwembad hier in Malden. Ze kennen daar een systeem van verschillende badjes, waarin kinderen steeds iets meer leren en zo geleidelijk worden voorbereid op het A-Diploma. Francis schoot als een speer door de badjes heen, in felle competitie met zijn klasgenootjes, die natuurlijk ook in dezelfde badjes zaten.
En iedere 6 weken tot 2 maanden kon Francis een badje opschuiven en kreeg dan een klein cadeautje en veel belangrijker, een nieuw armbandje om de overstap te markeren. Zo werd hij langzaam steeds beter en had hij bij ieder klein stapje ook een kleine beloning.
Wij konden zelfs via internet zijn vooruitgang zien op ieder punt waarop hij getoetst werd en ook Francis zelf hield dat aandachtig bij en zette ons onder druk om in het weekeinde met hem te gaan zwemmen en dan die dingen te oefenen die hij nog niet kon.

En zo zwom ons menneke gedreven naar zijn A-Diploma.

En wil hij lessen volgen voor zijn B-Diploma, en zijn C-Diploma en daarna wil hij op de zwemclub.

zaterdag 23 november 2013

Sinterklaasje kom maar binnen

Sinterklaas is weer in het land en dat zullen we weten ook. De winkels liggen weer vol met snoepgoed, de TV loopt over van speelgoedreclames en de traditionele Zwarte Piet als racistisch vs. waardevol cultureel erfgoed is ook weer losgebarsten. Vorige week kwam de Sint in zijn stoomboot aan in Groningen, waar de kinderen via de televisie naar gekeken hebben.

Een dagje later kwam die stoomboot ook nog langs in Malden, waar we live naar zijn gaan kijken. Via het Maas-Waal kanaal kwam de stoomboot naar het kleine haventje van Malden. Vooraf waren er een hoop stoere pietjes die op waterscooters allerlei capriolen uithaalden. Francis en zijn vriendjes vonden het fantastisch, vooral als de pietjes te water raakten.
Toen Sinterklaas eenmaal aangeland was, werden er nog wat snoepjes uitgedeeld en ging Sint te paard door naar Maldesteijn, waar nog een Sint-feestje gevierd werd. Daar gingen wij niet heen, hoewel Francis me prestte om voor volgend jaar daar wel kaartjes voor te kopen. Maar ik vraag me af of het dan nog nodig is, aangezien hij wel erg indringende vragen begint te stellen over het hoe en waarom van de Sint (op de daken rijden, heel oud zijn, bij alle kinderen op bezoek gaan...).

Inmiddels worden er ook weer schoentjes gezet en liedjes gezongen. Sander heeft er een flink aantal opgesnord en de kindertjes zingen die braaf. Ik zong ze zelf 30 jaar geleden natuurlijk ook. En inmiddels worden er veel toch wel behoorlijk gedateerd. Er wordt speelgoed en snoepgoed benoemd dat de kinderen nauwelijks nog herkennen en woorden gebruikt die we nog uit moeten leggen. Maar dat is goed voor de ontwikkeling van de kids.

En later vandaag komt de Sint ook naar planon, het werk van Sander. Vorig jaar zijn we daar heen geweest en werd ik behoorlijk gek van de hitte, de herrie en de kinderen die teveel suiker hadden gegeten. Dus ik laat het aan me voorbij gaan en zal straks vol bewondering naar de cadeaus van de kids kijken. Dan kan ik me in alle rust voorbereiden op pakjesavond, dat duurt ook niet lang meer en mensen hebben inmiddels natuurlijk wel hooggespannen verwachtingen over wat die avond brengen zal.

Ik merk dat ik maar weinig heb met het feest van Sinterklaas. In mijn jonge jaren heb ik het wel gevierd, maar vanwege het werk van mijn vader was het, toen wij wat ouder werden, altijd maar afwachten of hij wel thuis was op 5 december. En als mijn vader er niet was, vierden we kerst. Dus ik heb ook niet zo heel veel herinneringen aan uitgebreide sinterklaasfeesten. En pas toen ik verkering kreeg met Sander kwam ik echt in contact met het hele idee va surprises en gedichten. Het is nooit echt aangeslagen bij mij.

woensdag 20 november 2013

Omringd door bikkels

Ik ben omringd door bikkels. Onlangs vertelde ik al van de eerste schreden van mijn zoon op het hardlopers-pad en afgelopen zondag was het weer tijd voor Sander om voor de 9e keer de 7 heuvelenloop uit te lopen. En niet alleen heeft hij hem weer uitgelopen, na een longoperatie eerder dit jaar. Hij heeft ook nog een persoonlijk record gevestigd!







Flitsende foto's zijn hier te vinden.

dinsdag 12 november 2013

Allemaal bikkels

Een week of wat geleden deed Francis mee aan de Kidsrun van het Molenhoeks Makkie. En een week later deed hij, samen met zijn zusje mee aan de Bambinoloop van de Maldense Bosloop. Dit is een traject van 500m. en alle kindjes tot 6 jaar mogen hieraan meedoen, eventueel aan de hand van pappa of mamma.

Foto
Francis!
Francis rende natuurlijk lekker zelf en Elvira wilde ook meedoen, zij rende aan de hand van pappa. Elvira vond het hardlopen ook leuk, maar de harde muziek bij de start en de finish wat minder. Maar toch rende ze beiden het parcours netjes uit en kregen ze beiden een mooie medaille.

Foto
Sander!
Later op de dag rende Sander nog het parcours van 15km., samen met een collega, als voorbereiding op de 7 heuvelenloop van volgende week. En hij heeft gelopen in de vrij nette tijd van 1 uur en 24 minuten.
Ik sta er wel van te kijken dat hij dit jaar daar gewoon aan mee kan doen. De operatie die Sander in mei heeft ondergaan was toch best spannend, maar nadat Sander van de zomer weer helemaal hersteld was, heeft hij weer flink aan zijn conditie gewerkt. Het is alsof het allemaal nooit gebeurd is.

En nu op de naar 7 heuvelenloop volgende week. Ik vraag me af wat voor tijd hij dan neer zal zetten.

donderdag 31 oktober 2013

Onze bikkel

Sander loopt al jaren de zeven-heuvelen loop en Francis vindt dat maar wat spannend. Sander is onlangs op zoek gegaan naar hardloopwedstrijden voor kinderen en hij vond er één in de Kidsrun van het Molenhoeks Makkie, in Molenhoek. Dus de zondag na mijn verjaardagsfeest togen wij daar heen en rende Francis mee met de andere kinderen. En wij waren heel trots toen hij even later weer over de finish kwam.

Met medaille
Na afloop zat hij wel heel uitgeput aan het late zondag-morgen ontbijt. Maar hij was erg trots op zichzelf en wij ook op hem.

En volgende week wil hij mee doen aan het kindergedeelte van de Maldense Bosloop!

dinsdag 22 oktober 2013

Een jaartje ouder

Afgelopen maandag was ik jarig. De kinderen waren nog steeds bij hun grootouders, maar +Sander en ik moesten wel gewoon werken. Gelukkig had Sander wel voor een cadeautje gezorgd. Ik heb een belangrijke uitbreiding voor een rollenspel gekregen, waar ik echt wat aan ga hebben. The Great Pendragon Campaign, ik heb er al eens eerder over verteld. Daar was ik erg blij mee. Voor mijn huidige pendragon campagne gebruik ik dat boek ook, te leen van vriend +L, maar die is gesigneerd en ik ben als de dood dat de kids er nog eens een glas fristi overheen gooien of zo.
En nog een klein boekje van +Neil Gaiman, The Graveyard Book.

The Graveyard Book
Het andere cadeau
De avond ervoor had ik brownies gebakken, om uit te delen op het werk. Die kwamen uit een kookboek dat ik lang geleden eens gekregen heb, over bakken van brood en taarten en alle recepten daaruit zijn werkelijk fantastisch en lukken ook altijd. Bij mijn collega's viel het in elk geval allemaal erg in de smaak.

Het Complete Bak Kookboek
Dit staat dus vol met heerlijke recepten. 

Aan het einde van de dag haalde Sander me af van het werk en gingen we nog naar Nijmegen. We hebben gegeten in Biessels en het was heerlijk. We wilden nog naar de film, maar er draaide niets dat we echt heel graag wilden zien. Dus we gingen ook vrij snel weer naar huis. 

Al met al een heerlijk dagje. 

zondag 20 oktober 2013

Uit logeren

Het is herfstvakantie geweest en +Sander en ik zijn erin geslaagd om de kinderen te laten logeren bij hun grootouders. Francis ging naar mijn ouders en Elvira naar die van Sander. En wij hadden de handen weer eens vrij!

Zondagmiddag hebben we de kindjes gedropt en zijn we ook meteen maar uit eten gegaan in Malden, bij de 10, een Italiaans restaurant in Malden. We zijn er wel eens eerder geweest en toen vonden we het erg lekker. En dat vonden die zondag meer mensen. Het was afgeladen! Als we een kwartiertje later waren gegaan, hadden we niet meteen aan kunnen schuiven.
Het was dan ook heerlijk. Sander had pasta met 4 kazensaus en ik had een heerlijk risotto met Fruit de Mer. Ik heb nog flink wat mosselen, vongoles en rivierkreeftjes open moeten maken om bij de inhoud te kunnen. Ik genoot er van. En geen kinderen om in de hand te houden tijdens het eten. Heerlijk.

zondag 22 september 2013

Kermis in Malden

In Malden is de kermis heel wat kleiner dan die in Nijmegen, waar we vroeger nog wel eens heen gingen. Maar nu zijn de kinderen natuurlijk flink groter en willen ze meer op zo een kermis. Twee weken geleden was de kermis weer in Malden en daar zijn we met de kids heen gegaan. Wel twee keer.

In de autootjes.
Francis is nu heel groot en wil nu ook meer dan de autootjes en de carrousel, hij wil in de Polyp, het liefst zo vaak mogelijk. Zeker nu hij ook in de Efteling en andere attractieparken in de achtbaan is geweest. Francis is twee keer geweest, eerst met mij en later nog met Sander. In het begin vond hij het een beetje eng, maar na verloop van tijd kwam hij helemaal los en werd en geschreeuwd en gezwaaid naar de mensen. Ons menneke wordt groter en groter.

Met papa in de polyp
Voor Elvira was het allemaal nog een beetje te spannend en groot en zij hield het nog bij de carrousel.

Helemaal zelf het kaartje afgeven.





zondag 15 september 2013

Beter brilletje

Ongeveer een jaar geleden kregen wij te horen dat Elvira een bril moest hebben. Omdat Elvira heel jong is en haar ogen nog groeien, moet zij regelmatig gecontroleerd worden of haar bril nog goed is voor haar ogen. Ze heeft vooral een fikse cilinderafwijking (net als haar vader), maar die kan nog veranderen. Wanneer haar oog groeit, kan het ronder (boller) worden en dan wordt de afwijking minder. Zij was al een keer terug geweest bij het ziekenhuis om gecontroleerd te worden. Toen hoefde ze alleen maar naar plaatjes te kijken.

Maar dit keer zouden de ogen ook echt weer gemeten worden. En daarbij zouden er weer druppels in de ogen gedaan moeten worden... De vorige keer vond Elvira dat echt vreselijk, want het is naar om iets in je oog te krijgen, het prikt ook nog. En daarna wordt haar pupil heel groot en doet al het licht pijn.

Maar Elvira is nu natuurlijk ook weer een jaar ouder. Sander en ik hadden haar goed voorbereid, en we verwachtten dat ze een stoere meid zou zijn. Afgelopen dinsdag was ze ook een stoere meid. Ze ging lief mee in de bus, netjes wachten in de wachtkamer en braaf alle testjes doen. En toen door naar de andere dokter met de oogdruppels (voor de heel jonge patiënten hebben ze een strikt good cop, bad cop beleid, zodat de dokter die de testen doet, niet ook de gemenerik is die hun ogen pijn doet).
Elvira deed heel stoer, maar toen het eenmaal zover was, was ze toch een beetje bang voor de druppels. Maar ondanks wat gepiep werd er niet gehuild en de tweede dokter (een verpleegkundige eerder, denk ik) kon makkelijk de druppels in haar oogjes doen. En toen het tien minuten later weer moest, werkte Elvira zelfs heel goed mee.

En drie kwartier later zag Elvira er beeldschoon uit met haar enorme pupillen. De dokter deed nog een laatste test en daar kwam uit dat Elvira's ogen ronder (boller) worden en dat de cilinderafwijking dus afneemt.

Opgewekt namen wij afscheid en met een zonnebril op en de capuchon over haar hoofd gingen Elvira en ik weer naar huis. thuis viel Elvira bijna meteen in slaap en heeft een groot deel van de middag weggeslapen. Het was ook een lange dag geweest, waarin een hoop spannends gebeurde. Ik was erg trots op haar.

zaterdag 7 september 2013

Tradities

Elvira als boerinnetje
We zijn laatst voor de vierde keer naar het Maisdoolhof in Malden gegaan. We gaan hier sinds 2010 elk jaar een keertje heen. Het is leuk om te zien hoe de kids iedere keer weer groter en zelfstandiger zijn. De eerste keer dat Elvira ging was ze net één jaar en ging ze mee in de rugdrager bij Sander op de rug en viel ze halverwege in slaap. Maar nu is Francis 6 en rent vooruit door het doolhof en is nauwelijks meer bang om ons kwijt te raken. Elvira loopt nog met ons mee, maar wil eigenlijk ook alleen op pad.

Hier was Francis nog even bij ons.
Samen op de uitkijktoren.
De kinderen kunnen nu ook zelfstandig op het springkussen en Francis probeert salto's te springen en komt nog een heel eind ook (een nette voetlanding zal nog even op zich laten wachten). En Elvira springt zonder ons lekker heen en weer. Ook alle andere dingen doen ze nu steeds liever zonder ons. Ze racen er vandoor in de skelters, begraven zichzelf in de maiskorrelbak (nog twee dagen lang vond ik overal mais in huis).

Bijna hadden we hem niet meer teruggevonden.
Ook Elvira staat op het punt ervandoor te gaan. 
Volgend jaar hebben ze ons misschien helemaal niet meer nodig. Het gaat allemaal zo snel.

In gekke skeltertjes een paardenrace nadoen.
Maar het Maisdoolhof was weer een gezellig middag uit voor niet al te veel geld, lekker dicht bij huis. En over een jaar of twee zijn de kids er waarschijnlijk wel op uitgekeken (snif).


maandag 26 augustus 2013

Hemelrijk

Elvira met een mini-waterfiets.
De vakantie is als weer een tijdje voorbij, maar toch doen we af en toe nog leuke dingen met de kinderen. Dit weekeinde zijn we naar Billy Birdpark Hemelrijk geweest, een pretpark bij Volkel. We hadden eerder al eens plannen om langs te gaan, maar toen regende het zo vreselijk dat het KNMI allemaal weerwaarschuwingen uit had doen gaan. Dit weekeinde was het weer wat beter.

Het park is opgebouwd rondom een meer en een strandje daarbij. Maar daarbij zijn ook nog verschillende binnen- en buitenattracties voor groot en klein. We begonnen meteen maar met groot, in de achtbaan. Francis maakte daarin een ritje met zijn vader en daarna met mij. Het was een kleine achtbaan, maar wel flink spannend met een paar flinke duiken naar beneden en scherpe bochten. Ik heb flink gegild.

Het gegil moet je er even bij verzinnen.
Daarna zijn we nog naar het normale speeltuin gedeelte gegaan, waar de kinderen zich konden uitleven op schommels, wipkipjes, draaimolens en springkussens.
De speeltuin had een verkeersthema.
Elvira beklimt een springkussen.
Toen was het tijd voor lunch en daarna rondrennen in het indoor-speelgedeelte. Daar was ook weer een hele hoge glijbaan te vinden, waar je alleen in een zak gevouwen vanaf mocht, om brandblaren aan je voeten te voorkomen. Elvira vond het enig en preste haar vader keer op keer om nog een keer naar beneden te gaan. En Francis vermaakte zich met allerlei klimparcoursen en springkussens.

Francis, de jonge piraat.
Weer buiten heeft Sander zich van zijn stoerste kant laten zien door ons rond te laten varen in een fietsbootje. Best zwaar werk nog voor de kuiten, maar Sander liet zich niet kennen. Hij trapte ons stoer van de ene kant van het meer naar de andere kant. En weer terug natuurlijk.

Het was echt zwaar werk. 
En toen iets waar ik al een tijdje tegenop zag. De Splash, en waterglijbaan waar je met een bootje vanaf roetsjt. Francis wilde onmiddellijk met zijn vader daarvan af. En toen Elvira zag hoe stoer dat was, wilde zij ook met haar vader. Waardoor ik met Francis moest. Wederom een vreselijke adrenaline rush en ik gilde als een klein meisje, vooral wanneer het bootje loskwam van de glijbaan.


Op de toppen van de Hemelaya
Maar toen kwam er aan de dag toch een einde en gingen we allemaal vermoeid maar voldaan naar huis. Het was een leuk pretpark, groter dan ik van te voren had gedacht en er was genoeg te doen voor groot en klein. We hebben er niet gebruik van gemaakt, maar we hadden ook nog lang aan het strand kunnen liggen, zwemmen in het meer en BBQen aan een van de vele BBQsetjes.

Aan te raden.

maandag 12 augustus 2013

Elvira is alweer 4

een draakje van de Drakesteijn
De tijd vliegt voorbij en gisteren is Elvira 4 jaar geworden. Daarmee is wel een einde van een tijdperk aangebroken. Morgen gaat ze voor het eerst naar school en heb ik geen kleine kindjes meer. Maar eerst was er nog de verjaardag natuurlijk.

Met feestmuts op het kinderdagverblijf
Het begon ermee dat Elvira op de laatste vrijdag van de vakantie op het Kinderdagverblijf Drakesteyn trakteerde. De avond ervoor had +Sander Hartogensis mooie cupcakejes gebakken voor haar om uit te delen. En omdat Elvira 4 werd, was dit meteen haar verjaardag en afscheid van Drakesteyn. Ze heeft hier gezeten sinds we naar Malden verhuisden, toen was ze nog geen anderhalf jaar. Het voelde vrijdagmiddag heel gek om haar voor de laatste keer daar op te halen.









Sander helpt met het open maken van Dier op Dier











De volgende dag was Elvira echt jarig. Sander had de avond ervoor al slinger opgehangen en wij begonnen de morgen met wat cadeautjes. Elvira kreeg het spel Dier op Dier, een behendigheidsstapelspel. Later in de morgen kwamen mijn ouders en Sanders ouders ook nog langs. En Oom +Jeroen Hartogensis en Tante +Anke Tollenaar kwamen ook nog langs met neefje I. en nichtje R. Francis en Elvira vonden het fantastisch om met elkaar te kunnen spelen in de morgen.












Wel vier kaarsjes uitblazen










Maar in de middag werd het nog beter, want toen mocht Elvira haar eerste kinderfeestje geven! Buurmeisje J. was van de partij, net als twee kindjes van het Kinderdagverblijf, T. en H. En ook een vriendje die iets ouder is en die ze straks weer op school zal zien, K. We hadden een grote taart gekocht bij Lunchroom Petit Malden, die er iets heel moois van hadden gemaakt. Dus eerst werden er kaarsjes uitgeblazen. 











Een voor een worden de cadeautjes ontdaan van papier











En toen waren er natuurlijk ook nog cadeautjes. Ieder kindje had iets kleins meegenomen en Elvira pakte het allemaal netjes uit en met een beetje aanmoediging bedankte ze ook nog iedereen. 














Later in de middag hebben de kindjes nog zitten knutselen en versierde iedereen een klein kroontje voor zichzelf. En later zijn alle kindjes nog naar de speeltuin gegaan waar er werd geschommeld en geglijd. Het was een heel kalme en rustige dag, waar nauwelijks een onvertogen woord viel. Heel anders dan de feestjes met een hele horde kleine jongetjes. Maar wie weet wat de toekomst brengt. In elk geval zijn we er weer voor een jaartje vanaf.  

donderdag 20 juni 2013

Het einde van een tijdperk

Vandaag is Elvira voor het eerst naar school gegaan. In de zomervakantie wordt ze 4 en na de vakantie gaat ze echt naar school en vandaag had ze een dagje om te oefenen. Ze gaat naar dezelfde school als haar grote broer en zal zelfs in hetzelfde klaslokaal terecht komen met dezelfde juffen. Dus ze hoefde eigenlijk al nauwelijks meer te wennen, aangezien ze al vaak meegaat naar die klas om Francis weg te brengen.

In de morgen brachten we eerst Francis naar zijn klas, ook hij zou vandaag een kijkje gaan nemen in de klas waar hij na de zomervakantie heen zal gaan, hij gaat alweer naar groep 3. Daarna zijn we even teruggegaan naar huis. Elvira was haar knuffeltje vergeten en wilde die toch graag mee, ook vanwege het onweer.
Om 9 uur ging Elvira de klas in en ze ging meteen zitten naast haar vriendje K. die ze nog kende van het Kinderdagverblijf. Ik werd gekust en toen redelijk ferm uitgezwaaid.

En toen had ik ineens niets te doen. Ik ben eerst naar de Intratuin gegaan, ik wilde nog wat potten voor in de tuin. En daarna boodschappen gedaan. En toen, duimen draaien. Want er was niets te doen. Een bevreemdend gevoel. De afgelopen zes jaar is mijn dag overdag toch iedere keer ingedeeld volgens de behoeften van de kids. Boodschappen doen op momenten dat zij daaraan toe zijn, eten, badjes, slaapjes, allemaal op momenten dat zij dat nodig hebben. En nu kon ik ineens zomaar niets doen.

zondag 26 mei 2013

Doodsangsten

De afgelopen twee weken waren behoorlijk spannend en ik heb behoorlijk wat angsten uitgestaan. Sander werd namelijk geopereerd, omdat mensen die het weten kunnen, dachten dat hij misschien een kwaadaardig gezwel in zijn longen had. Dat bleek gelukkig niet het geval te zijn, maar dat wisten we pas na afloop natuurlijk.

Het begon allemaal in december vorig jaar. Sander worstelde al een tijdje met een zware verkoudheid die maar niet over ging. De huisarts constateerde dat het een bronchitis moest zijn en schreef anti-biotica voor. Die sloegen aan en Sander werd langzaam beter, maar bleef toch pijn op de borst houden. Dus in januari ging Sander daarvoor terug naar de huisarts. Deze verwees door naar een longarts. En begin februari besloot de longarts, dat er een foto gemaakt moest worden in maart. Uit deze foto bleek dat Sander last had van een klein restantje van de bronchitis, maar dat genas al vanzelf. Wat er ook zichtbaar was, was een gezwel van onduidelijke aard. Deze foto leidde tot het maken van een CT scan eind maart. Naar aanleiding van de CT scan moest er een PET scan gemaakt worden in april. Nog best spannend, dat wordt onder andere met wat radio-actief materiaal gedaan, dus Sander moest daarna even wegblijven bij de kids. Tot nu toe vonden we het allemaal niet zo spannend, aangezien Sanders klachten steeds minder werden.

Eind april werd de uitslag van de PET scan besproken. Daaruit kwam naar voren dat het gezwel dat gezien was zich verdacht gedroeg, dat kon wijzen op een ontsteking of op een groeiend gezwel! Het artsenteam zou de zaak verder bespreken. 

Op 3 mei, terwijl we op weg waren naar Brugge, werden we gebeld. Sander zou op 14 mei geopereerd worden en op 8 mei zou er nog een voorbereidend gesprek plaatsvinden. het zou kunnen dat het gezwel kwaadaardig was en dan moest het zo snel mogelijk verwijderd worden. Als het kwaadaardig zou zijn, zou er ook een groot deel van de long preventief verwijderd worden, evenals wat lymfeklieren om te bezien of de kanker uitgezaaid zou zijn.

De dagen naar 14 mei werden steeds spannender. Ik haalde me al allerlei doemscenario's in mijn hoofd. Sander met kanker, Sander met een lange herstel periode, Sander zonder haar, Sander die nooit meer tikkertje speelt met de kids, Sander die helemaal nooit meer terugkomt uit de operatie. Ik had ook allerlei vreselijke dromen, heel symbolisch, over een huis in verval.
Maar goed, 14 mei kwam, samen met de kids dropten we Sander bij het Canisius Wilhemina Ziekenhuis. Opgewekt dropte ik daarna Francis op school en daarna begon het handenwringen. Gelukkig kwam mijn moeder in de middag langs en konden we samen handenwringen. Om 14:30 werd ik gebeld, Sander was succesvol geopereerd, het gezwel was verwijderd en zag er op het eerste gezicht niet uit als kanker en daarom was een relatief kleine operatie verricht. Er zou nog nader onderzoek verricht worden naar het verwijderde materiaal.
Aan het einde van de middag werd Sander wakker en ging ik bij hem op bezoek. Hij was nog wat daas van de medicijnen en narcose, maar blij me te zien. En ik was ook blij hem weer te zien.

En donderdag 16 mei kreeg ik Sander al weer mee naar huis, twee dagen eerder dan gepland. En inmiddels hebben we ook te horen gekregen dat het gezwel geen kanker was en dat het herstel van Sander ook geheel volgens plan verloopt. Het was waarschijnlijk een restant van de ontsteking van de bronchitis, waaromheen zich wat littekenweefsle had gevormd. Het had nog jaren kunnen blijven zitten of misschien was het op temijn ook verdwenen.

Dus...alle spanningen en zenuwen voor niets. Voorlopig hoop ik dat Sander even gezond blijft, want al die ziekenhuisopnames zijn best stressvol. 

zaterdag 2 maart 2013

For science!

Jaren geleden, toen ons Francis nog een klein menneke was, zijn we eens uitgenodigd door het Baby Research Centrum om Francis deel te laten nemen aan allerlei onderzoeken naar taalverwerving van kleine kinderen. Inmiddels is Francis daar een beetje oud voor, maar toen Elvira werd geboren, meldden we haar ook aan bij dit centrum voor onderzoeken.

Alles voor de wetenschap
Afgelopen maand kregen we weer een verzoek of Elvira mee wilde doen en vorige week togen we weer naar het BRC. Dit keer werd er een onderzoekje gedaan naar hulpvaardigheid van kinderen. Kinderen willen vanaf een jaar of 2 graag mensen helpen. Volwassenen willen dat ook, maar die maken heel snel een inschatting of iemand ook echt hulp nodig heeft (Met één koffiekopje in de hand mag je zelf de deur open maken, wanneer je een kopje in beide handen draagt, sta ik op om de deur open te doen). Wanneer en hoe leren kleine kinderen nu dat helpen leuk is, maar niet altijd nodig?
Dus Elvira werd eerst geconfronteerd met allerlei situaties waarin de tester hulp nodig leek te hebben. En daarna met allerlei situatie waarin de tester ook echt hulp nodig had. Elvira hielp alle keren braaf mee, maar vroeg in de eerdere situaties of de armen van de tester soms te kort waren (en dan mag ik niet in lachen uitbarsten, want dat verpest de testresultaten). Op de leeftijd van 3 jaar en 6 maanden maken kids dus al een inschatting of hulp echt nodig is, maar ze zijn dan nog niet zover om echt hulp te weigeren.

Het was leuk om weer eens langs te zijn op het universiteitsterrein van de KUN (RUN, moet ik tegenwoordig zeggen) en een kleine bijdrage te leveren aan de ontwikkeling van de wetenschap. En Elvira vond het ook heel leuk en wilde niet meer weg. Ik heb haar voorgehouden, dat als ze nou later goed haar best doet op school en dan de juiste studie kiest, ze over 15, 20 jaar nog wel eens terug mag komen.

For science

woensdag 27 februari 2013

Alweer een mijlpaal

Het lijkt wel alsof de mijlpalen elkaar sneller en sneller opvolgen. Francis gaat naar school, leert lezen, leert zwemmen en is nu ook zijn eerste tandje verloren. Vorige maand werd hij zes en vanaf die leeftijd kan het melkgebit gaan wisselen. En inderdaad, twee-en-een-halve week geleden kwam ons menneke melden dat een van zijn tandjes loszat. de afgelopen twee weken heb ik aan moeten zien hoe meneer de hele tijd met zijn tong en vingers zat te spelen met het tandje.

En vanmorgen is het dan eindelijk uitgevallen. Alweer een mijlpaal bereikt. Ons kereltje wordt nu echt groot. 

dinsdag 26 februari 2013

De kronieken van Narnia

Sinds Francis heeft leren lezen, lezen we hem ook wat spannender boeken voor. Hij heeft, samen met zijn vader (in de avond) en mij (op de zaterdagmorgen) al boeken als Daantje de Wereldkampioen en de Grote Vriendelijke Reus gelezen. Die verhalen zijn toch best spannend, Roald Dahl deed niet moeilijk over kinderen angst aanjagen, maar Francis vindt het enig.


Toen bedacht ik laatst dat ik ook alle boeken uit de Narnia-serie van C. S. Lewis nog heb. Die heb ik als kind veel gelezen, nadat wij rondom kerst eens een keer de oude BBC serie van Narnia hadden gezien. Inmiddels hoogst gedateerd, maar indertijd erg indrukwekkend voor mij. Ik heb de boeken in de Nederlandse vertaling van Annemarie van Haeringen. En onlangs zijn we begonnen in het Betoverde Land Achter de Kleerkast. Ik heb deze en de andere 6 boeken in deze serie heel vaak gelezen, want ik vond ze prachtig.
Dat de hele serie een soort Christelijke allegorie was met Aslan als een Jezus-figuur heb ik in mijn kinderlijke onschuld echt nooit opgepikt. Wat gek is, want ik heb mijn jonge jaren toch op een Rooms-Katholieke school doorgebracht en was op die leeftijd echt wel bekend met het verhaal van Jezus en de kruisiging. Het werd mij hardhandig duidelijk gemaakt door vriend D. toen we een keer samen de nieuwe (ahem) verfilming gingen kijken in de bios. Shockerend, Aslan offert zich op in de plaats van een zondig mens en komt daarna weer tot leven, om de mensen naar de overwinning te leiden. En ik had NIETS door. Misschien was dat RK onderwijs gewoon van zeer slechte kwaliteit.

Maar goed, Francis maakt zich ook nog niet druk om al dan niet Christelijke allegorieën. Die hangt alleen aan de lippen van Sander en mij en wil graag horen wat er in het volgende hoofdstuk zal gebeuren.

TV-Tropes over de boeken

maandag 25 februari 2013

Klein prinsje

Vorig jaar waren Sander en ik met de kinderen voor het eerst naar de Efteling gegaan. Als klein memento hebben Sander en ik toen een Drakenspaarpot voor Francis gekocht. Daar was hij erg blij mee.
Sinds hij 6 is krijgt hij ook € 1 per week aan zakgeld (volgens het Nibud een heel gemiddeld bedrag). Hij wilde het graag uitgeven, maar hij komt niet zo vaak in winkels.

Afgelopen zaterdag was het weer dumpdag in het Maldens Winkelcentrum. Winkels gaan dan door hun voorraden heen en alles wat er al te lang staat stof te verzamelen, wordt tegen dumpprijzen verkocht. Voor Francis had ik een kleine portomonaie gehaakt en daar had hij zijn geld in gedaan. In het winkelcentrum kocht hij eerst een speeltje voor zichzelf en daarna rende hij weg bij Sander om 'ronde dingen' te kopen. Later bleek dat dat twee donuts waren, met een glazuurlaagje met hagelslag. Ons prinsje stond erop dat we die later bij de koffie met ons allen zouden delen.

Af en toe heb ik dan toch het idee dat we iets goed doen in de opvoeding.

zaterdag 16 februari 2013

Nog eens proberen

In Malden wordt Carnaval gevierd. Tijdelijk zijn we het Rijk der Dwarsliggers. Ondanks dat we hier nu voor de derde keer Carnaval vieren, kan het mij nog steeds niet boeien. De muziek is vreselijk en de volwassenen zijn raar verkleed en kijken heel verveeld, terwijl ze bier aan het drinken zijn, midden op de dag.
Maar de kinderen vinden het enig.
Op school mocht Francis verkleed komen. Dit jaar zijn superhelden heel erg 'in', dus ik kocht een superheldenpak voor hem bij de HEMA. Elvira had niet zo heel veel zin in verkleden, maar deed graag een piratenmuts op. Zij was een lieve piraat.


In de gemeente Gennep wordt ook Carnaval gevierd (Bombakkes) en krijgen de ambtenaren op maandag vrij. Dus op maandag zijn we naar het Kindercarnaval gegaan. Dat werd tot voor kort door de Stichting Kindercarnaval Malden georganiseerd. Ze huurden dan de grote sportzaal in de Veldschuur en daar stonden dan een hoop kinderspeeltoestellen en was hosmuziek. Maar in 2012 zijn ze in de problemen gekomen en hebben ze zichzelf opgeheven. Het kindercarnaval werd nu op kleinere schaal door de Dwarsliggers georganiseerd. Ik vond het tegenvallen. De ruimte was veel kleiner, terwijl er wel hetzelfde aantal bezoekers was. Maar er waren leuke spelletjes georganiseerd.

Ook werd er dit jaar een boerenbruiloft georganiseerd. Ik had er wel eens van gehoord, maar me er nog nooit in verdiept. Er wordt een soort nephuwelijk gesloten. En weer ontbonden. En iedereen houdt een groot feest. En ongetwijfeld wordt er veel gedronken.

Het is weer voorbij en ik heb in verwondering gekeken naar mijn verder zo rationale buurtgenoten en collega's. Ik heb het nou drie keer geprobeerd en ik blijf het niks vinden.

Carnaval 2012

woensdag 23 januari 2013

Zomaar badminton

Afgelopen vrijdag is Sander voor het eerst in meer dan een jaar gaan badmintonnen. En hij heeft niets gescheurd of gebroken! Ik ben zo opgelucht. Voor Sander was het ook wel een drempel om weer te gaan spelen. Ondanks dat het nu praktisch onmogelijk is om de gescheurde achillespees opnieuw te scheuren, kan hij nog wel de andere achillespees scheuren.

zondag 20 januari 2013

Grote jongen

Francis is gisteren zes jaar geworden. Hij is nu echt een grote jongen en niet langer een kleuter. Ik kan het al aan van alles merken. Hij is ineens een stuk zelfstandiger. Hij kleedt zichzelf aan, hij wil zijn eigen boterhammen smeren, hij droogt zichzelf af na de zwemles en hij heeft koken ontdekt als leuke hobby (dat laatste stimuleren we enorm natuurlijk).

Een mijlpaal als de zesde verjaardag kan natuurlijk niet ongemerkt voorbij gaan. Donderdag de 17e trakteerde hij op school. Sander had worstenbroodjes gemaakt van deegblaadjes en knakworstjes. Vrijdag de 18e was hij echt jarig. Die morgen hadden we zijn stoel versierd met slingers en een klein cadeautje gegeven. Hij had die dag geen les. In de morgen ging hij naar de BSO en in de middag haalden we hem op en kwamen Opa's en Oma's langs voor taart, felicitaties, zingen en cadeaus. Francis vond het heerlijk.


Van mijn ouders mocht hij een mooie trui van de Angry Birds in ontvangst nemen en wat Star Wars lego. Sander had nog geïnvesteerd in het spel Stef Stuntpiloot, een hilarisch spel voor kleine kinderen en dronken mensen. Sanders ouders maakten de blits met een uitbreiding voor het spel pitchcar. Dus voor Francis was dit een hele fijne middag.

En zaterdag de 19e was zijn kinderfeestje. Net als vorig jaar waren er flink wat kindertjes uit zijn klas uitgenodigd, vriendjes M., L., T., T., en C. waren van de partij en namen mooie cadeatjes meer. Wij hadden het plan opgevat om bij goed weer in elk geval naar buiten te gaan om de kleine druktemakers een beetje kalm te krijgen. Dat werkte heel goed. Toen ze moe en koud weer binnen waren, hebben ze nog een aantal cupcakejes versierd en opgegeten. Toen nog met vermoeide koppies wat oude Tom & Jerry gekeken en toen was het gelukkig alweer 17:00.


Toen hadden Sander en ik wel weer een groot glas wijn verdiend. En voorlopig zijn we er weer voor een jaar vanaf.