dinsdag 26 januari 2010

Er is er één jarig

Vorige week maandag was een belangrijke dag, ons klein menneke werd 3! Vorig jaar stonden we er natuuurlijk ook uitgebreid bij stil. De veranderingen in een jaar voor ons menneke zijn groot, maar ook niet meer zo wereldschokkend als vroeger. Hij is beter gaan praten en lopen, hij heeft zijn fantasie enorm ontwikkeld en hij begint een heel eigen sociaal leven te krijgen, maar veel van deze dingen waren ook al aanwezig toen hij 2 was.

Francis was jarig op een maandag, voor mij een gewone werkdag. Sander en ik zijn vroeg opgestaan om liedjes te kunnen zingen voor Francis, cadeautjes te kunnen geven en te kunnen feliciteren. Hij was erg in zijn nopjes met de kleurboeken die hij kreeg. In de middag kwamen de ouders van Sander nog langs om te feliciteren. Dus dat was voor hem een mooie dag.
Verder is Francis nu natuurlijk een grote jongen, en grote jongens hebben geen speen, dus daar werd vandaag ook afscheid van genomen. Dat ging nog heel makkelijk en hij heeft weinig geklaagd over het verlies van deze steun en toeverlaat.
Later die week heeft Francis ook bij het kinderdagverblijf getracteerd, maar alle aandacht daar was hem een beetje teveel en hij wilde niet dat er liedjes werden gezongen.
Dat weekeinde is meneer uit logeren geweest bij mijn ouders, wat voor hem altijd het grootste feest is, vooral wanneer pappa en mamma vertrekken natuurlijk. Daar heeft hij ook een paar cadeautjes gekregen en heerlijk mee kunnen spelen.

Alweer een mijlpaal gepasseerd, wat gaat alles toch snel.

zondag 27 december 2009

De eerste keer

Francis is nu al bijna drie en ik kan aan alles merken dat ons menneke ineens een stuk meer van de wereld begrijpt. Het feest van Sinterklaas ging in eerdere jaren nog volledig aan hem voorbij, maar dit jaar stond hij er uitvoerig bij stil. Sinterklaas en Zwarte Piet zijn op het kinderdagverblijf langsgeweest, er zijn Sinterklaasliedjes om (eindeloos) te zingen, er is Sinterklaas om over te praten, er zijn cadeautjes om te krijgen. Het is enig om te zien hoe hij ineens veel meer bezig is met de wereld om hem heen.

Maar het roept ook meteen weer wat vragen op. Wat vertellen we hem over Sinterklaas en het gedoe er om heen. Komen de cadeautjes van Sinterklaas, of van ouders en familie die op deze manier het Sinterklaasfeest vieren? Rijdt Sinterklaas werkelijk over de daken? Gaan stoute kindertjes echt mee in de zak naar Spanje? Francis zit nu in een fase dat hij zichzelf flink angst aan kan jagen met fantasietjes.
Ikzelf heb lange tijd in het bestaan van Sinterklaas geloofd en de onthulling van de waarheid kwam als een behoorlijke schok. Mijn zusje heeft de harde waarheid zelf ontdekt en Sander heeft met zijn oudere broers in huis nooit echt in de goede man geloofd. Ik denk dat ik deze vragen maar naar volgend jaar doorschuif, op dit moment is Francis nog niet echt bezig met dat soort bestaansvragen en accepteert hij alles wat er op hem afkomt.

Verder zal het ook niemand ontgaan zijn dat het de afgelopen tijd enorm heeft gesneeuwd, heel vroeg in de winter. We hebben zelfs een Witte Kerst kunnen vieren. Ook hiervan heeft Francis dit jaar meer kunnen genieten dan andere keren. Het is natuurlijk niet de eerste keer dat hij sneeuw ziet, maar wel de eerste keer dat hij probeert een sneeuwpop te maken met zijn vader, lol heeft met vallen in de sneeuw, sneeuwballen gooit en uitglijdt op bevroren sneeuw. En daarna met blozende wangetjes een beker warme chocolademelk kan drinken.
  

Het normale leven

Na 4 maanden verlof is het normale leven weer begonnen en dat heeft natuurlijk als onmiddellijk gevolg dat ik geen enkele tijd meer over heb om dit blog bij te werken. Vandaar nu maar even een korte update met wat er allemaal gebeurd is de laatste tijd.



Mijn allerlaatste verstandskies is verwijderd (laat de grappen maar zitten), en ik zat er vreselijk voor in de rats, maar het bleek gelukkig allemaal enorm mee te vallen.

Ik ben in november weer begonnen met werken. Leuk om weer terug te zijn en alle collega's te zien die zo ongelofelijk hun best hebben gedaan om mij in juli uit te zwaaien met zorgzaam uitgezochte cadeautjes. Minder leuk is, dat ik te horen heb gekregen dat mijn aanstelling geen vaste aanstelling gaat worden. Dus ik ben ook weer druk op zoek naar nieuw werk, hoewel mijn huidige aanstelling nog loopt tot oktober 2010. Dit betekent ook een kink in de kabel voor onze huizenplannen.

Werken betekende ook dat Elvira nu naar de kinderopvang gaat. Zij zit op dezelfde lokatie als Francis en doet het daar gelukkig erg goed. Met haar lieve lachje is ze de ster van de show aldaar, gelukkig krijg ik haar elke dag weer mee terug.

De mexicaanse griep is ook aan ons huisje niet voorbij gegaan. Eind november ben ik ondanks twee prikken toch nog flink ziek geweest met griepachtige verschijnselen, dus dat zal wel de mexicaanse geweest zijn. Verder hebben Sander en Francis ook de prikken moeten halen, om Elvira te beschermen tegen het virus. Francis was een held en is erg trots op het feit dat hij de tweede keer niet hoefde te huilen.