woensdag 24 maart 2010

Weekeindje Kempervennen

Vorige weekeinde waren de ouders van Sander al weer 40 jaar getrouwd. Ik hoop dat Sander en ik die mijpaal ook nog eens kunnen bereiken. Dan zijn wij 68, Francis is dan 38, Elvira is dan 36. Misschien zijn wij dan ook al wel grootouders. De eerste stap hebben wij in elk geval al gezet, dit jaar zijn we 5 jaar getrouwd, nog 35 te gaan.

In elk geval hadden mijn schoonouders zin om dit te vieren. In het Centre Parcs Kempervennen huurden zij een huisje waar al hun kinderen (3), aanhang (nog eens 3), kleinkinderen (5) en zijzelf (2) met hond (1) in pasten. Het ging maar net. Maar gezellig was het wel. Het was een beetje passen en meten met de kinderbedjes, maar het ging. Eenmaal in de Kempervennen realiseerden Sander en ik ons dat we 10 jaar eerder, toen Sanders ouders 30 jaar getrouwd waren, ook al eens een weekeinde in de Kempervennen hadden doorgebracht. Zo lang zijn Sander en ik ook al weer bij elkaar.

Voor Francis was het enig. Zijn favoriete (en momenteel enige) neef Isaac was er ook. Isaac is een jaartje ouder en Francis kijkt enorm tegen hem op. Samen ondernemen ze graag van alles en nog wat en heel schattig spelen ze samen. Ook was er een tropisch zwemparadijs aanwezig in het park. Francis vond het prachtig. Hij kon lekker met zijn vader en moeder zwemmen in het grote bad, in de bubbeltjes, van de glijbanen roetsjen met zijn oom en oma, naar buiten zwemmen en weer naar binnen, spetteren. Ik ben blij dat ik jaren geleden al begonnen ben met babyzwemmen. Francis vindt het leuk om in het water te spelen en hij weet goed wat de mogelijkheden zijn. Hij is niet meer zo onbevangen als vroeger, maar na verloop van tijd komt hij wel los en durft hij steeds meer.

Te ere van het 40 jarig huwelijk, hebben we een grote familiefoto laten maken, waar iedereen op stond. We zijn naar een fotograaf gegaan die ons 45 minuten lang in allerlei combinaties op een foto liet staan en fotografeerde. Ik hoop dat er een mooie foto uit voortkomt.

We zijn er twee dagen geweest en zaterdagavond gingen we terug naar Nijmegen. Francis was uitgeput, maar wilde niet slapen zolang al zijn familie nog in de buurt was. Eenmaal in de auto sliep hij toen de contactsleutel werd omgedraaid. De volgende dag was hij nog steeds enorm moe van alles wat hij had meegemaakt. Na het ontbijt viel hij weer in slaap voor een middagslaapje, iets wat hij tegenwoordig bijna niet meer doet.

Later die middag heeft hij mij en een vriendin nog ingemaakt met een spelletje lotto, waarna er lekker sushi werd gegeten. Toen ik in het restaurantje zat met mijn man en twee kindjes (eentje lief slapend, de ander lief sushi etend) voelde ik me wel een hele trotse moeder.

Centre Parcs Kempervennen

maandag 8 februari 2010

Alles op herhaling

Nu ik een tweede kind heb, merk ik hoezeer alles op herhaling gaat. Alles wat Elvira doet, heb ik al eens eerder gezien bij Francis. En dat is al weer 2,5 jaar geleden! Het lijkt zoveel korter, maar de tijd glipt me door de vingers. Elvira is inmiddels al weer bijna een half jaar oud en begint steeds meer interesse te tonen in de wereld om haar heen. Ze begint nu ook een relatie op te bouwen met Francis en is erg blij wanneer ze hem kan aanraken. Dat doet me enorm denken aan de tijd dat Francis een half jaar oud was en met zijn grote neef Isaac wilde spelen.

Gisteren zijn we gaan zwemmen met de kinderen in het Sportfondsenbad West bij ons in de buurt. Francis houdt al wel van poedelen in het water, maar voor Elvira was het de eerste keer. Volstrekt onbevangen spartelde ze in mijn armen met haar handjes in het water en maakte ze opgewonden geluidjes. Na een half uurtje in het warme water spelen was ze doodmoe. Francis speelde toen zelf nog even verder in het kinderbadje. Na een ijsje gingen we toen met ons allen weer naar huis, waar de kids de middag lekker lang hebben weggeslapen.

dinsdag 26 januari 2010

Er is er één jarig

Vorige week maandag was een belangrijke dag, ons klein menneke werd 3! Vorig jaar stonden we er natuuurlijk ook uitgebreid bij stil. De veranderingen in een jaar voor ons menneke zijn groot, maar ook niet meer zo wereldschokkend als vroeger. Hij is beter gaan praten en lopen, hij heeft zijn fantasie enorm ontwikkeld en hij begint een heel eigen sociaal leven te krijgen, maar veel van deze dingen waren ook al aanwezig toen hij 2 was.

Francis was jarig op een maandag, voor mij een gewone werkdag. Sander en ik zijn vroeg opgestaan om liedjes te kunnen zingen voor Francis, cadeautjes te kunnen geven en te kunnen feliciteren. Hij was erg in zijn nopjes met de kleurboeken die hij kreeg. In de middag kwamen de ouders van Sander nog langs om te feliciteren. Dus dat was voor hem een mooie dag.
Verder is Francis nu natuurlijk een grote jongen, en grote jongens hebben geen speen, dus daar werd vandaag ook afscheid van genomen. Dat ging nog heel makkelijk en hij heeft weinig geklaagd over het verlies van deze steun en toeverlaat.
Later die week heeft Francis ook bij het kinderdagverblijf getracteerd, maar alle aandacht daar was hem een beetje teveel en hij wilde niet dat er liedjes werden gezongen.
Dat weekeinde is meneer uit logeren geweest bij mijn ouders, wat voor hem altijd het grootste feest is, vooral wanneer pappa en mamma vertrekken natuurlijk. Daar heeft hij ook een paar cadeautjes gekregen en heerlijk mee kunnen spelen.

Alweer een mijlpaal gepasseerd, wat gaat alles toch snel.