zaterdag 16 juni 2012

Ik ga le-zen

Er is nog meer gebeurd deze maand. Van sommige daarvan ben ik erg onder de indruk. Francis is gaan lezen, en dat is best vroeg zo aan het einde van groep 1, hij is nu 5 jaar en 5 maanden.

Een tijdje geleden ruimde mijn moeder haar huis op en vond een heleboel boekjes waar ik als klein meisje uit heb leren lezen. Waaronder 'ik ga le-zen' van Wilhelmina Blokker uit de serie 'Mijn eigen leesboekjes'. Ik las de versie uit 1983 (ik ging naar de eerste klas in dat jaar, dus toen was hij heet van de naald. Maar er bestaat ook een eerdere uitgave uit 1930, dat verklaard het wat rare taalgebruik, wat mij 30 jaar geleden ook al opviel). Deze (en andere) kreeg ik mee en ik ruimde ze op in Francis' kamer met het idee dat hij daar over een jaar of zo eens in kon kijken.
Maar meneer gaat naar school en let daar goed op. Dus inmiddels heeft hij al een goed idee van de letters van het alfabet (de 'a' en de 'e' haalt hij nog wel door elkaar) en herkent hij al woorden die hij vaak ziet (zoals 'Francis'). En hij heeft natuurlijk ook heel veel boekjes, waar hij graag uit voorgelezen wordt, Jip & Janneke, Richard Scarry, andere Annie M. G. Schmidt. Laatst vertelde hij mij dat hij zelf wilde leren lezen. Op een dinsdagmiddag zijn we toen gaan zitten met 'Ik ga le-zen' en het eerste verhaaltje over een aap en een noot in zijn poot worstelden we toen heel erg langzaam door. Mijn menneke vond het moeilijk maar leuk en worstelde dapper verder. Die avond wilde hij de volgende bladzij met zijn papa lezen. En sindsdien elke avond een bladzij.

En vorige week was de juf van Francis bij ons over de vloer om mee te lunchen met een kind uit de klas. En al snel troonde Francis haar mee naar zijn kamer om aan haar te laten zien hoe goed hij kon lezen. Ze was erg verbaasd dat hij dat al kon en ook de 'moeilijker' dingen als dubbele klinkers (AA) en samengestelde klanken (OE). En dat had ons menneke niet verteld op school, dus zijn juf was erg verbaasd dat hij al zover was in zijn ontwikkeling. En besloot dat hij diezelfde middag nog wat in de klas mocht voorlezen en dat hij meteen ook wat moeilijker werkjes in de les zou krijgen.

Dus...ik was ook enigszins verbaasd, maar supertrots.

woensdag 13 juni 2012

35 and counting

Ik zie dat het ineens alweer half juni is en ik sinds eind mei helemaal niets meer gepost heb. Schande! Wat is er gebeurd sindsdien?

Sander is jarig geweest!

De dag zelf was een zondag en zo kort na de spellendag hadden we niet heel veel zin in gedoe, dus we deden rustig aan met een liedje zingen en een uitgebreid ontbijt. Ik had een boekje voor Sander besteld via Bol, maar dat was nog niet gearriveerd.
Later op de dag besloot zijn broer J. spontaan langs te komen met vrouw en kinderen. Het was gelukkig heerlijk weer, dus we hebben veel tijd buiten doorgebracht. Vooral Elvira en haar nicht R. hebben heel erg veel met elkaar gespeeld. Heel schattig. Toen ze na afloop afscheid van elkaar moesten nemen, moest Elvira erg huilen. Ook R. moest eenmaal thuis aangekomen huilen dat Elvira niet meegekomen was.
Ook Francis en zijn neef I. hebben veel met elkaar gespeeld en hebben kennis gemaakt met brandnetels, wat best een verrassing was.
Al met al een heerlijk, gezellig, rustig familiedagje, na alle drukte van de spellendag.

Een paar dagen later kreeg Sander de bundel The Collected John Carter of Mars, de verhalen van Edgar Rice Burroughs over de held John Carter, die een prins wordt op Mars. Fantasy van het eerste uur. Erg vermakelijk, weinig diepgaand, een beetje als de verhalen van Conan.

zaterdag 12 mei 2012

Sleutelbeen II

Vorige keer schreef ik al iets over het sleutelbeen van Elvira. Inmiddels zijn we al weer anderhalve week verder. Elvira ging steeds beter bewegen met haar arm, hoewel een struikelpartij wel heel veel pijn deed. Ook legde ze aan iedereen die ze tegenkwam uit wat er met haar sleutelbeen aan de hand was. In de Intratuin mocht zij tot haar grote verdriet niet in de ballenbak, vanwege haar sleutelbeen. Ze probeerde me nog te overtuigen door aan te geven dat haar andere sleutelbeen niet kapot was, maar accepteerde de realiteit uiteindelijk toch.

Afgelopen donderdag ging Sander met haar naar het UMC St Radboud om een controlefoto te laten maken. Daar werd wel duidelijk dat de breuk echt finaal door het bot was. Maar dat hij ook goed aan het genezen was. Over nog eens drie weken is het bot weer net zo sterk als voor de val. Dus tot die tijd een beetje voorzichtig doen, maar Elvira kan gelukkig zelf goed aangeven hoe zij zich voelt.