maandag 12 augustus 2013

Elvira is alweer 4

een draakje van de Drakesteijn
De tijd vliegt voorbij en gisteren is Elvira 4 jaar geworden. Daarmee is wel een einde van een tijdperk aangebroken. Morgen gaat ze voor het eerst naar school en heb ik geen kleine kindjes meer. Maar eerst was er nog de verjaardag natuurlijk.

Met feestmuts op het kinderdagverblijf
Het begon ermee dat Elvira op de laatste vrijdag van de vakantie op het Kinderdagverblijf Drakesteyn trakteerde. De avond ervoor had +Sander Hartogensis mooie cupcakejes gebakken voor haar om uit te delen. En omdat Elvira 4 werd, was dit meteen haar verjaardag en afscheid van Drakesteyn. Ze heeft hier gezeten sinds we naar Malden verhuisden, toen was ze nog geen anderhalf jaar. Het voelde vrijdagmiddag heel gek om haar voor de laatste keer daar op te halen.









Sander helpt met het open maken van Dier op Dier











De volgende dag was Elvira echt jarig. Sander had de avond ervoor al slinger opgehangen en wij begonnen de morgen met wat cadeautjes. Elvira kreeg het spel Dier op Dier, een behendigheidsstapelspel. Later in de morgen kwamen mijn ouders en Sanders ouders ook nog langs. En Oom +Jeroen Hartogensis en Tante +Anke Tollenaar kwamen ook nog langs met neefje I. en nichtje R. Francis en Elvira vonden het fantastisch om met elkaar te kunnen spelen in de morgen.












Wel vier kaarsjes uitblazen










Maar in de middag werd het nog beter, want toen mocht Elvira haar eerste kinderfeestje geven! Buurmeisje J. was van de partij, net als twee kindjes van het Kinderdagverblijf, T. en H. En ook een vriendje die iets ouder is en die ze straks weer op school zal zien, K. We hadden een grote taart gekocht bij Lunchroom Petit Malden, die er iets heel moois van hadden gemaakt. Dus eerst werden er kaarsjes uitgeblazen. 











Een voor een worden de cadeautjes ontdaan van papier











En toen waren er natuurlijk ook nog cadeautjes. Ieder kindje had iets kleins meegenomen en Elvira pakte het allemaal netjes uit en met een beetje aanmoediging bedankte ze ook nog iedereen. 














Later in de middag hebben de kindjes nog zitten knutselen en versierde iedereen een klein kroontje voor zichzelf. En later zijn alle kindjes nog naar de speeltuin gegaan waar er werd geschommeld en geglijd. Het was een heel kalme en rustige dag, waar nauwelijks een onvertogen woord viel. Heel anders dan de feestjes met een hele horde kleine jongetjes. Maar wie weet wat de toekomst brengt. In elk geval zijn we er weer voor een jaartje vanaf.  

donderdag 20 juni 2013

Het einde van een tijdperk

Vandaag is Elvira voor het eerst naar school gegaan. In de zomervakantie wordt ze 4 en na de vakantie gaat ze echt naar school en vandaag had ze een dagje om te oefenen. Ze gaat naar dezelfde school als haar grote broer en zal zelfs in hetzelfde klaslokaal terecht komen met dezelfde juffen. Dus ze hoefde eigenlijk al nauwelijks meer te wennen, aangezien ze al vaak meegaat naar die klas om Francis weg te brengen.

In de morgen brachten we eerst Francis naar zijn klas, ook hij zou vandaag een kijkje gaan nemen in de klas waar hij na de zomervakantie heen zal gaan, hij gaat alweer naar groep 3. Daarna zijn we even teruggegaan naar huis. Elvira was haar knuffeltje vergeten en wilde die toch graag mee, ook vanwege het onweer.
Om 9 uur ging Elvira de klas in en ze ging meteen zitten naast haar vriendje K. die ze nog kende van het Kinderdagverblijf. Ik werd gekust en toen redelijk ferm uitgezwaaid.

En toen had ik ineens niets te doen. Ik ben eerst naar de Intratuin gegaan, ik wilde nog wat potten voor in de tuin. En daarna boodschappen gedaan. En toen, duimen draaien. Want er was niets te doen. Een bevreemdend gevoel. De afgelopen zes jaar is mijn dag overdag toch iedere keer ingedeeld volgens de behoeften van de kids. Boodschappen doen op momenten dat zij daaraan toe zijn, eten, badjes, slaapjes, allemaal op momenten dat zij dat nodig hebben. En nu kon ik ineens zomaar niets doen.

zondag 26 mei 2013

Doodsangsten

De afgelopen twee weken waren behoorlijk spannend en ik heb behoorlijk wat angsten uitgestaan. Sander werd namelijk geopereerd, omdat mensen die het weten kunnen, dachten dat hij misschien een kwaadaardig gezwel in zijn longen had. Dat bleek gelukkig niet het geval te zijn, maar dat wisten we pas na afloop natuurlijk.

Het begon allemaal in december vorig jaar. Sander worstelde al een tijdje met een zware verkoudheid die maar niet over ging. De huisarts constateerde dat het een bronchitis moest zijn en schreef anti-biotica voor. Die sloegen aan en Sander werd langzaam beter, maar bleef toch pijn op de borst houden. Dus in januari ging Sander daarvoor terug naar de huisarts. Deze verwees door naar een longarts. En begin februari besloot de longarts, dat er een foto gemaakt moest worden in maart. Uit deze foto bleek dat Sander last had van een klein restantje van de bronchitis, maar dat genas al vanzelf. Wat er ook zichtbaar was, was een gezwel van onduidelijke aard. Deze foto leidde tot het maken van een CT scan eind maart. Naar aanleiding van de CT scan moest er een PET scan gemaakt worden in april. Nog best spannend, dat wordt onder andere met wat radio-actief materiaal gedaan, dus Sander moest daarna even wegblijven bij de kids. Tot nu toe vonden we het allemaal niet zo spannend, aangezien Sanders klachten steeds minder werden.

Eind april werd de uitslag van de PET scan besproken. Daaruit kwam naar voren dat het gezwel dat gezien was zich verdacht gedroeg, dat kon wijzen op een ontsteking of op een groeiend gezwel! Het artsenteam zou de zaak verder bespreken. 

Op 3 mei, terwijl we op weg waren naar Brugge, werden we gebeld. Sander zou op 14 mei geopereerd worden en op 8 mei zou er nog een voorbereidend gesprek plaatsvinden. het zou kunnen dat het gezwel kwaadaardig was en dan moest het zo snel mogelijk verwijderd worden. Als het kwaadaardig zou zijn, zou er ook een groot deel van de long preventief verwijderd worden, evenals wat lymfeklieren om te bezien of de kanker uitgezaaid zou zijn.

De dagen naar 14 mei werden steeds spannender. Ik haalde me al allerlei doemscenario's in mijn hoofd. Sander met kanker, Sander met een lange herstel periode, Sander zonder haar, Sander die nooit meer tikkertje speelt met de kids, Sander die helemaal nooit meer terugkomt uit de operatie. Ik had ook allerlei vreselijke dromen, heel symbolisch, over een huis in verval.
Maar goed, 14 mei kwam, samen met de kids dropten we Sander bij het Canisius Wilhemina Ziekenhuis. Opgewekt dropte ik daarna Francis op school en daarna begon het handenwringen. Gelukkig kwam mijn moeder in de middag langs en konden we samen handenwringen. Om 14:30 werd ik gebeld, Sander was succesvol geopereerd, het gezwel was verwijderd en zag er op het eerste gezicht niet uit als kanker en daarom was een relatief kleine operatie verricht. Er zou nog nader onderzoek verricht worden naar het verwijderde materiaal.
Aan het einde van de middag werd Sander wakker en ging ik bij hem op bezoek. Hij was nog wat daas van de medicijnen en narcose, maar blij me te zien. En ik was ook blij hem weer te zien.

En donderdag 16 mei kreeg ik Sander al weer mee naar huis, twee dagen eerder dan gepland. En inmiddels hebben we ook te horen gekregen dat het gezwel geen kanker was en dat het herstel van Sander ook geheel volgens plan verloopt. Het was waarschijnlijk een restant van de ontsteking van de bronchitis, waaromheen zich wat littekenweefsle had gevormd. Het had nog jaren kunnen blijven zitten of misschien was het op temijn ook verdwenen.

Dus...alle spanningen en zenuwen voor niets. Voorlopig hoop ik dat Sander even gezond blijft, want al die ziekenhuisopnames zijn best stressvol.