zondag 15 september 2013

Beter brilletje

Ongeveer een jaar geleden kregen wij te horen dat Elvira een bril moest hebben. Omdat Elvira heel jong is en haar ogen nog groeien, moet zij regelmatig gecontroleerd worden of haar bril nog goed is voor haar ogen. Ze heeft vooral een fikse cilinderafwijking (net als haar vader), maar die kan nog veranderen. Wanneer haar oog groeit, kan het ronder (boller) worden en dan wordt de afwijking minder. Zij was al een keer terug geweest bij het ziekenhuis om gecontroleerd te worden. Toen hoefde ze alleen maar naar plaatjes te kijken.

Maar dit keer zouden de ogen ook echt weer gemeten worden. En daarbij zouden er weer druppels in de ogen gedaan moeten worden... De vorige keer vond Elvira dat echt vreselijk, want het is naar om iets in je oog te krijgen, het prikt ook nog. En daarna wordt haar pupil heel groot en doet al het licht pijn.

Maar Elvira is nu natuurlijk ook weer een jaar ouder. Sander en ik hadden haar goed voorbereid, en we verwachtten dat ze een stoere meid zou zijn. Afgelopen dinsdag was ze ook een stoere meid. Ze ging lief mee in de bus, netjes wachten in de wachtkamer en braaf alle testjes doen. En toen door naar de andere dokter met de oogdruppels (voor de heel jonge patiënten hebben ze een strikt good cop, bad cop beleid, zodat de dokter die de testen doet, niet ook de gemenerik is die hun ogen pijn doet).
Elvira deed heel stoer, maar toen het eenmaal zover was, was ze toch een beetje bang voor de druppels. Maar ondanks wat gepiep werd er niet gehuild en de tweede dokter (een verpleegkundige eerder, denk ik) kon makkelijk de druppels in haar oogjes doen. En toen het tien minuten later weer moest, werkte Elvira zelfs heel goed mee.

En drie kwartier later zag Elvira er beeldschoon uit met haar enorme pupillen. De dokter deed nog een laatste test en daar kwam uit dat Elvira's ogen ronder (boller) worden en dat de cilinderafwijking dus afneemt.

Opgewekt namen wij afscheid en met een zonnebril op en de capuchon over haar hoofd gingen Elvira en ik weer naar huis. thuis viel Elvira bijna meteen in slaap en heeft een groot deel van de middag weggeslapen. Het was ook een lange dag geweest, waarin een hoop spannends gebeurde. Ik was erg trots op haar.

zaterdag 7 september 2013

Tradities

Elvira als boerinnetje
We zijn laatst voor de vierde keer naar het Maisdoolhof in Malden gegaan. We gaan hier sinds 2010 elk jaar een keertje heen. Het is leuk om te zien hoe de kids iedere keer weer groter en zelfstandiger zijn. De eerste keer dat Elvira ging was ze net één jaar en ging ze mee in de rugdrager bij Sander op de rug en viel ze halverwege in slaap. Maar nu is Francis 6 en rent vooruit door het doolhof en is nauwelijks meer bang om ons kwijt te raken. Elvira loopt nog met ons mee, maar wil eigenlijk ook alleen op pad.

Hier was Francis nog even bij ons.
Samen op de uitkijktoren.
De kinderen kunnen nu ook zelfstandig op het springkussen en Francis probeert salto's te springen en komt nog een heel eind ook (een nette voetlanding zal nog even op zich laten wachten). En Elvira springt zonder ons lekker heen en weer. Ook alle andere dingen doen ze nu steeds liever zonder ons. Ze racen er vandoor in de skelters, begraven zichzelf in de maiskorrelbak (nog twee dagen lang vond ik overal mais in huis).

Bijna hadden we hem niet meer teruggevonden.
Ook Elvira staat op het punt ervandoor te gaan. 
Volgend jaar hebben ze ons misschien helemaal niet meer nodig. Het gaat allemaal zo snel.

In gekke skeltertjes een paardenrace nadoen.
Maar het Maisdoolhof was weer een gezellig middag uit voor niet al te veel geld, lekker dicht bij huis. En over een jaar of twee zijn de kids er waarschijnlijk wel op uitgekeken (snif).


maandag 26 augustus 2013

Hemelrijk

Elvira met een mini-waterfiets.
De vakantie is als weer een tijdje voorbij, maar toch doen we af en toe nog leuke dingen met de kinderen. Dit weekeinde zijn we naar Billy Birdpark Hemelrijk geweest, een pretpark bij Volkel. We hadden eerder al eens plannen om langs te gaan, maar toen regende het zo vreselijk dat het KNMI allemaal weerwaarschuwingen uit had doen gaan. Dit weekeinde was het weer wat beter.

Het park is opgebouwd rondom een meer en een strandje daarbij. Maar daarbij zijn ook nog verschillende binnen- en buitenattracties voor groot en klein. We begonnen meteen maar met groot, in de achtbaan. Francis maakte daarin een ritje met zijn vader en daarna met mij. Het was een kleine achtbaan, maar wel flink spannend met een paar flinke duiken naar beneden en scherpe bochten. Ik heb flink gegild.

Het gegil moet je er even bij verzinnen.
Daarna zijn we nog naar het normale speeltuin gedeelte gegaan, waar de kinderen zich konden uitleven op schommels, wipkipjes, draaimolens en springkussens.
De speeltuin had een verkeersthema.
Elvira beklimt een springkussen.
Toen was het tijd voor lunch en daarna rondrennen in het indoor-speelgedeelte. Daar was ook weer een hele hoge glijbaan te vinden, waar je alleen in een zak gevouwen vanaf mocht, om brandblaren aan je voeten te voorkomen. Elvira vond het enig en preste haar vader keer op keer om nog een keer naar beneden te gaan. En Francis vermaakte zich met allerlei klimparcoursen en springkussens.

Francis, de jonge piraat.
Weer buiten heeft Sander zich van zijn stoerste kant laten zien door ons rond te laten varen in een fietsbootje. Best zwaar werk nog voor de kuiten, maar Sander liet zich niet kennen. Hij trapte ons stoer van de ene kant van het meer naar de andere kant. En weer terug natuurlijk.

Het was echt zwaar werk. 
En toen iets waar ik al een tijdje tegenop zag. De Splash, en waterglijbaan waar je met een bootje vanaf roetsjt. Francis wilde onmiddellijk met zijn vader daarvan af. En toen Elvira zag hoe stoer dat was, wilde zij ook met haar vader. Waardoor ik met Francis moest. Wederom een vreselijke adrenaline rush en ik gilde als een klein meisje, vooral wanneer het bootje loskwam van de glijbaan.


Op de toppen van de Hemelaya
Maar toen kwam er aan de dag toch een einde en gingen we allemaal vermoeid maar voldaan naar huis. Het was een leuk pretpark, groter dan ik van te voren had gedacht en er was genoeg te doen voor groot en klein. We hebben er niet gebruik van gemaakt, maar we hadden ook nog lang aan het strand kunnen liggen, zwemmen in het meer en BBQen aan een van de vele BBQsetjes.

Aan te raden.