dinsdag 11 februari 2014

Een heel klein teentje

Even een kort berichtje met wat gezondheidsnieuws...

Onlangs heb ik een moedervlek laten verwijderen en die bleek bij nader inzien gewoon een moedervlek!

Zo, dat was spannend he?

Er zit wel iets meer achter. Afgelopen zomer bekeek ik mijn voet eens goed en ik bedacht me dat ik me niet kon herinneren dat ik een moedervlak had op mijn linker kleine teen. Ik besloot het nog even aan te kijken, misschien word ik gewoon oud en herinner ik me dat soort dingen niet meer zo goed als vroeger. Maar afgelopen herfst vond ik toch dat de moedervlek er vreemd uitzag en dat hij groter leek te worden. Dat is natuurlijk een voorspeller voor een melanoom. Dus in november ging ik naar de huisarts.
De huisarts concludeerde dat de moedervlek er op zich niet verontrustend uitzag (geen vreemde, onregelmatige vorm, geen bloed, geen jeuk), maar toch groeide. Dus door naar de dermatoloog.

Dat was nog een heel avontuur. Ik werd geholpen in het Radboud UMC. Daar werden mij eerst wat vragen gesteld over de moedervlek en mijn voorgeschiedenis en die van mijn familie. Maar daar bleek niets bijzonders uit (nooit andere gekke moedervlekken, geen huidkanker in de familie). Toen mocht ik mij helemaal uitkleden (maar het gaat om mijn teen...) en werd mijn hele lijf onderzocht op alle moedervlekken en dat zijn er nogal wat.
De conclusie was dat alle moedervlekken zich keurig gedroegen, behalve die ene op mijn kleine teen. Daar keken ook nog twee andere (meer seniore) dermatologen naar, met een enorm vergrootglas en toen was toch wel duidelijk te zien dat deze moedervlek bestond uit vele kleine vlekjes, toch ook weer een veeg teken. En omdat de vlek groeide en een kleine teen een lastige plek is om te opereren, met weinig extra vel, werd besloten om de vlek maar te verwijderen terwijl hij nog klein was. Dus door naar plastische chirurgie.

In december had ik een eerste intake bij de afdeling plastische chirurgie, waar mijn teen opnieuw werd bekeken en een afspraak werd gemaakt voor een operatie in januari. Ik zag vreselijk op tegen de operatie. Ik ben natuurlijk wel vaker en heftiger onder het mes geweest, maar het idee van gehannes aan zo een klein teentje stond me vreselijk tegen. Uiteindelijk viel het reuze mee. De operatie was heel lokaal, ik hoefde alleen mijn schoen en sok uit te doen. Het zetten van de lokale verdoving deed nog het meeste pijn (geen lekker laagje vet in een klein teentje, alleen vel en botjes). Waar ik alleen wel naar van werd, was het geluid van een te dikke draad die door te strakke stof werd getrokken toen ik met twee hechtinkjes gehecht werd.

Minder dan tien minuten later stond ik weer in de wachtkamer bij Sander. Die dag en de dag erna heb ik verder nauwelijks rondgelopen. Het deed toch te veel pijn. Maar later die week was ik alweer aan het werk. En twee weken later werden de hechtingen er weer uitgehaald en was het verwijderde vlekje ook onderzocht en bleek gewoon een vlekje te zijn.

Dat was heel wat spannender he?

maandag 3 februari 2014

Onze zwemkampioen

Het is nog maar zo kort geleden dat Francis zijn A-Diploma haalde en nu heeft hij alweer zijn B-Diploma! Hij kan vanaf nu officieel beter zwemmen dan zijn moeder (die is nooit verder gekomen dan A) en hij wil ook meteen door voor zijn C-diploma, dus dan wordt hij ook beter dan zijn vader.
Afgelopen november moest Francis afzwemmen voor zijn A-Diploma en hij is toen meteen gestart met de vervolg cursus. In december geoefend, in januari nam hij deel aan een stoomcursus met twee keer per week zwemmen en afgelopen vrijdag zwom hij, samen met de andere kinderen uit zijn klas af.
En nu wil hij meteen door voor zijn C-Diploma, waarvoor hij dan waarschijnlijk eind februari af zal zwemmen. Hij wil daarna niet meer op de zwemclub, maar nu net als alle kindjes in zijn klas op voetbal.

We zullen nog wel zien wat hij tegen die tijd wil, maar tot dan zijn wij in elk geval heel erg trots op hem.

dinsdag 21 januari 2014

Francis is alweer 7 jaar

Ik heb het natuurlijk al vaker meegemaakt, maar Francis is alweer jarig geweest. Dit keer werd hij 7. Ik dacht nog dat 1 jaar, of 5 jaar een mijlpaal was, maar de mijlpalen blijven maar komen.

Francis was jarig op een zaterdag. In de morgen heeft hij cadeautjes van mij en Sander gekregen en daar was hij heel blij mee. Een mooi horloge, zodat hij de tijd in de gaten kan houden en we met hem af kunnen spreken wanneer hij weer naar huis moet komen. Francis was daar de laatste tijd al erg mee bezig en hij was heel blij met dit cadeau. En verder nog een grote, stevige voetbal. Nu hij groter wordt, begint hij eigenlijk ook wel schade te doen aan de kinderballen die we tot nu toe in huis hadden.

En meteen omdoen natuurlijk. 
In de middag was meteen ook het kinderfeestje. Er kwamen vier vriendjes van Francis langs, L. C. M. en T.die allemaal bij hem in de klas zitten of hebben gezeten. Met vijf drukke jongetjes in huis was het een drukte van jewelste en ik ben op die momenten blij dat ik er niet alleen voorsta, maar dat Sander een hoop van het zware werk van me over kan nemen.
Er werden eerst cadeautjes uitgepakt en Francis mocht wat mooi lego-speelgoed in ontvangst nemen, waar hij ook weer erg blij mee was. Daarna werden er cupcakejes versierd met glazuur, spikkeltjes, slagroom en chocoladesaus. De jongetjes waren daar een tijdlang nog erg druk mee. En dan opeten natuurlijk, dat is het leukste.
Toen naar buiten om een aantal jongetjes even flink wat stoom te laten afblazen. Vorig jaar nog werd er gespeeld in de sneeuw, totdat de kinderen met blauwe lipjes smeekten om weer naar binnen te mogen. Maar dit jaar was het zo warm, dat iedereen een dik uur buiten heeft gevoetbald, zonder jas! En toen werd er afgesloten met het maken van een eigen T-shirt. Francis had dit al eens eerder gedaan op een feest en vond het enig. Met watervaste stiften een eigen tekening maken op een shirt. Mooier wordt het haast niet.

Op zondag kwamen mijn ouders en Sanders ouders en Jeroen met de kinderen I. en R. langs om ook nog even de verjaardag van Francis te vieren. Francis heeft weer lekker wild met zijn neef gespeeld en Elvira liefjes met haar nichtje.

En toen was het allemaal weer voor een jaar voorbij. En blij toe. Het is fijn om te zien hoe je kind steeds groter en zelfstandiger wordt, maar de decibellen die daarbij geproduceerd worden, worden me af en toe wat veel.