zaterdag 6 september 2014

We feesten maar door

Een tijdje geleden schreef ik hier al over de verjaardag van Elvira. We hebben dat al in kleine kring met wat familie gevierd. Maar haar verjaardag moest ook nog op school gevierd worden. Elvira heeft de pech dat ze middenin de zomervakantie jarig is. Dan is de school dicht en zijn de meeste vriendinnen op vakantie. Dus in overleg met de juf mocht Elvira vlak na de vakantie haar verjaardag in de klas vieren en vierden we het kinderfeestje in het eerste weekeinde na de vakantie.

Elvira met feestmuts en koekblik
Voor het uitdelen in de klas had +Sander voor Elvira een koekblik versierd met kaarsjes en inpakpapier, waardoor het net een verjaardagstaart leek. Daarin zaten weer koekjes om uit te delen. De juf had voor Elvira een mooie feestmuts gemaakt. En wij mochten erbij zijn in de klas. Zo hoorden we hoe er liedjes werden gezongen voor Elvira en hoe zij uit mocht delen aan kinderen en de andere leraren.

Iedereen wacht netjes op zijn beurt, terwijl Elvira uitdeelt.
Die zaterdag hadden we het kinderfeestje. Elvira had een paar klasgenootjes uitgenodigd en ze vroeg ook op nicht R. weer langs wilde komen. Die wilde ook wel en kwam samen met haar vader +J en haar broer, I. Dat was wel heel praktisch. Want ik ben nog steeds niet helemaal de oude en moest natuurlijk ook gewoon voor Vivian zorgen. Maar Sander had gelukkig flink wat steun van zijn broer en neefje I. hield Francis lekker bezig. 

En het viel mij nu wel op hoe anders meisjes toch zijn. Wanneer Francis een feest geeft is het huis vol krijsende jongetjes die rondrennen en je de hele tijd in de gaten moet houden. Met meisjes is het anders, rustiger, kalmer, serener. Iedereen zit netjes aan tafel, wacht op elkaar, speelt lief. Er valt geen onvertogen woord. Dus toen het feest aan het einde van de middag weer voorbij was, en iedereen weer thuis was, was ik niet zo uitgeput als anders. 

Er werd nog even gegeten met de neef en nicht en toen was het voor hen ook weer tijd om te vertrekken. En toen konden wij gaan opruimen. 

maandag 11 augustus 2014

Elvira is 5 geworden

Gisteren is Elvira 5 geworden! Een belangrijk moment natuurlijk, waar Elvira al tijden naar toe leefde (over 7 nachtjes word ik 5, over 6, over 5 over 4, over...). En wij ook wel. Nu Vivian is geboren, is het contrast met wat tot voor kort mijn kleine meisje was, weer groter. Elvira is echt geen kleine meid meer, maar al een hele grote meid.

Cadeaus, daar gaat het om!
We begonnen de dag met felicitaties, een versierde stoel en een ontbijtje. Na het ontbijt kwamen de cadeaus. En het waren er nog best veel ook. +Sander maakte zijn dochter blij met een vakantie-doe-boekjes en een voorlees/ leesboek. Elvira is net zo handig als Francis met dat gedoe met die letters en leest op het meest basale niveau al heel aardig (de aap heeft een noot). Verder kreeg Elvira ook nog het spel Halli Galli. Van mijn ouders kwam via de post ook nog een playmobil en lego cadeau binnen.

Maar het zijn natuurlijk wel nuttige cadeaus.
Maar toen was het grootste cadeau nog niet gegeven natuurlijk. Elvira fietst sinds de kerstvakantie al heel aardig rond op een heel klein fietsje, maar dat fietsje is voor haar net wat aan de kleine kant en het gaat met die kleine wieltjes dus ook heel langzaam. Vandaar dat Sander de afgelopen weken marktplaats afstruinde, op zoek naar een kinderfiets van 16 inch, voor een meisje (het moet wel roze zijn).
Het was een hele mooie fiets en Elvira wilde hem wel meteen proberen, maar werd toch weer wat bangig, toen ze niet goed met haar voetjes bij de grond kon. Maar dat komt vanzelf wel goed, de beentjes worden de komende tijd alleen maar langer en niet korter.

En sportieve cadeaus!
In de middag kwamen ook nog Sanders ouders en broer +J met vrouw +A en hun kinderen langs. Ook zij hadden allemaal mooie cadeautjes bij zich voor de jarige Job en er werd de hele middag nog druk gespeeld tussen de neven en nichten. En Vivian werd weer getoond aan een bewonderend publiek. En ik kon even gezellig bijkletsen met familie.

Rond 7 uur vertrok iedereen weer en toen merkte ik wel dat ik al wel aardig hersteld ben, maar nog lang niet de oude. Een dag zonder middagslaapje en met bezoek sloopt me wel. Maar gelukkig kon ik op tijd naar bed en slaapt Vivian tegenwoordig aardig door.

maandag 4 augustus 2014

Magische grens

De tijd vliegt en vandaag is Vivian alweer 6 weken oud. Die 6 weken is voor mij en Vivian een beetje een magische grens. De keizersnee is ook 6 weken geleden en dat betekent dat ik weer nagenoeg hersteld ben en weer alles mag!
Ik mag weer de boodschappen tillen, de oudere kinderen tillen, de was tillen, de stofzuiger tillen. Ik mag ook weer autorijden. Dus het leven wordt voor mij weer een heel stuk normaler en daar kijk ik wel naar uit. Ik was de laatste tijd al druk aan mijn herstel aan het werk, elke dag een wandeling naar het winkelcentrum voor een heel klein boodschapje en een beetje werken in de tuin. Maar nu kan ik daar wat actiever in worden. Ook start ik vanavond met een cursus bewegen na de bevalling, om mijn lichaam weer goed te gebruiken (en hopelijk weer een plat buikje te krijgen).

Maar voor kleine babies is 6 weken ook een belangrijk moment. De bevalling ligt alweer een tijdje achter hen. Ze zijn gewend geraakt aan zelf moeten ademhalen, eten en bewegen. Ze worden zich wat bewuster van het verschil tussen dag (wakker zijn!) en nacht (slapen!) en hun eigen lichaam. De handjes worden langzaamaan ontdekt. Nog even en ze gaat lachen en grijpen naar speelgoed en andere interessante dingen.

Eens kijken of ik straks op de fiets ergens heen kan.