dinsdag 11 augustus 2015

Gezellig bij de huisartsenpost

Wat ook zo fijn is aan het hebben van kinderen, en wat mensen niet vaak zeggen, is dat je nog eens op plekken komt, waar je anders bijna nooit komt. De huisartsenpost bijvoobeeld! Francis en Elvira zijn meestal hele voorzichtige kindjes, maar soms gaat het ook goed mis. En dan is er hulp van een arts nodig. Vind er daar maar eens een van op een zomerse zondagmiddag (het is altijd een zomerse zondagmiddag).

Zo wilde Elvira eens gaan fietsen, maar zij kon nog niet zo goed remmen. Dus zij remde af door haar handje tegen de schutting van de buren te houden. De buren hebben een schutting met horizontale planken, dus haar handje zat vol met splinters. Dus dat was een tripje naar de huisartsenpost voor +Sander om alle splinters eruit te krijgen. Dat lukte niet helemaal, vooral niet omdat Elvira probeerde de dokter te schoppen, terwijl hij haar probeerde te helpen. Dit was twee jaar terug.

Toen wilde Francis eens gaan steppen. De eeuwige waarschuwingen over de goede kant van de weg en de verkeerde kant van de weg kwamen van zijn moeder en konden daarom genegeerd worden. Totdat Francis natuurlijk om de bocht iemand tegenkwam die wel aan de goede kant van de weg fietste. Een botsing en Francis had een gat in het vel van zijn ooglid. Enorm bloeden en veel brullen. Het ene moment zit je te genieten van een warme pinksterdag, het volgende moment staat er een brullende en bebloede Francis in je tuin, samen met de mevrouw die hij aanreed (en die ook bloedde, maar gelukkig niet brulde), een bezorgde moeder uit de buurt (die wist waar Francis woonde) en een buurman met enige medische kennis (die op het gebrul af was gekomen). Ook hier was het advies om toch maar naar de huisartsenpost te gaan, voor een drupje hechtingslijm. Daar ging Sander weer/

En afgelopen zaterdag (geen zondag, wel weekeinde!) struikelde Elvira over de drempel van de tuindeur en smakte vol op haar kin, met een fiks gat in haar kin. Dat bloedde enorm. Het bloed droop meteen over haar kin, in mijn hand toen ik het op wilde vangen, en over haar shirt (ze heeft de hele dag gedacht dat het water was) en in het washandje dat we er tegenaanhielden. Ook daar hebben we even advies ingewonnen van de dokter-buurman (die hebben ook nooit vrij) en kon Sander (alweer!) met een kind naar de huisartsenpost.

Inmiddels weten wij wat we moeten (bloeden stelpen met rode washand, supertip!), de kids weten wat ze te wachten staat bij de huisartsenpost, wat ze moeten doen (stilzitten) en wat ze niet mogen doen (de dokter schoppen). En na afloop krijgen ze een ijsje, bij de Heikant. Daar gaan Sander en ik ook graag heen, wanneer we een medische tegenvaller hebben gehad.

Misschien moet ik met het volgende gevallen kind naar de huisartsenpost, want ik zie nu dat Sander wel erg vaak gaat.

donderdag 30 juli 2015

De Pret-Inn

Afgelopen dinsdag zijn we weer naar de Pret-Inn geweest. We zijn er al vaker in deze Maldense indoor-speeltuin geweest en het is inmiddels wel een vaste prik voor ons geworden om daar in de vakanties tenminste een keer heen te gaan. De kinderen kunnen zich lekker laten gaan, en er zijn genoeg faciliteiten voor de ouders om de tijd door te komen.

Maar dit keer was Vivian ook groot genoeg om de Pret-Inn te waarderen. Ze is er wel eerder geweest, maar was toen nog zo klein dat ze alleen maar in de kinderwagen lag. Maar nu kruipt ze rond, onderzoekt de ballen in de ballenbak en gaat samen met mama van de glijbaan. Dolle pret.
De grote kinderen vonden het ook leuk om alles aan Vivian te laten zien en konden ook lekker hun eigen ding doen. Het enige jammere was dat Vivian erg snel moe wordt en dan te groot is om nog in slaap te vallen. Dus we moesten zeer tegen de zin van de grote kinderen in, vroeg naar huis.

Vivian sliep toen de hele middag weg, en stiekem heb ik Francis en Elvira ook niet meer zoveel gehoord.

donderdag 23 juli 2015

Dynamo en Brakkefort

In de schommel
Afgelopen zaterdag was het feest, want +Sander kon naar Dynamo, het Metalfestival waar sommige mensen hele warme gevoelens bij krijgen. Ik niet, ik paste op onze 3 (drie!) kinderen. 
En het is pittig om de kids tegenwoordig een hele dag bezig te houden, zeker omdat er zoveel verschil in leeftijd is tussen de nummers 1 en 2 en nakomertje 3. Dus ik had besloten om met de kinderen naar speeltuin Brakkefort te gaan. we gaan er wel vaker heen en het is voor de grote kids lekker groot en uitdagend, zonder dat ik ze de hele tijd in de gaten hoef te houden.

Francis en Elvira in een autootje.
Maar Vivian is nu ook wat ouder en kan steeds meer. Zij bleek gek te zijn op het springkussen. Ze kon er alleen maar in kruipen, maar wanneer Francis en Elvira lekker hard op en neer springen, stuitert zij in de lucht, wanneer haar broer en zus landen. Ook dat was lachen, gieren, brullen. En vooral veel huilen toen ik het te wild vond worden en even ingreep. 

Het kan steeds hoger!
Aan het einde van de middag was iedereen moe en gingen we weer naar huis. Met de bus, dus dat was nog een hele onderneming. Eerst naar de bushalte, dan in de bus, dan vanaf de bushalte weer naar huis. Thuis was iedereen moe. Vivian ging lekker naar bed en Francis en Elvira zaten met een ijsje op de bank. En ik kon eten maken.
En toen wachten tot Sander terugkwam van Orange Goblin zien.