donderdag 24 april 2014

Paasweekeinde

Het is weer pasen en een bijzonder warme ook nog. +Sander en ik hebben er een welverdiend en rustig weekeinde van gemaakt. Dat betekent lekker ontbijten met ons gezin. Het is leuk om te zien hoe Francis en Elvira steeds groter worden en steeds meer deelnemen aan dit soort ontbijtjes. Zelf de eitjes kapotmaken en pellen, zelf het brood smeren en ook zelf tafel dekken en afruimen (hoewel dat laatste nog niet echt van harte gaat).

Sander en de kids eten graag een Matze met boter en bruine suiker. En dan kom je natuurlijk al vrij snel op het verhaal van de joden en hun vlucht uit Egypte. Francis stelt daar inmiddels ook steeds meer vragen over. Hij weet al van de dood en herrijzenis van Jezus, maar we hebben het ook gehad over de exodus van de Joden uit de Egyptische slavernij en hun tocht door de Rode Zee en de woestijn naar het beloofde land.

Later die dag zijn we nog langs geweest bij mijn ouders in Baarn. Daar hebben we kunnen genieten van het lekkere weer en een heerlijk paasmaaltje. We hadden heerlijke kipstukjes, op Cubaanse wijze en een heerlijke monchou taart met fruit toe. En de kids konden zich te buiten gaan aan chocolade eitjes en rondrennen in de ruin.

De Tweede paasdag hebben we heel kalm thuis doorgebracht. Lekker uitslapen en rustig ontbijten. Wel heb ik die dag mijn best gedaan op een lekker maaltje. Jaren geleden heb ik eens een Indiaas kookboek gekregen en ik ben dol op de Indiaase keuken met de eindeloze pikante stoofschotels. Dit keer maakte ik een typisch Joods-Indiaas (het is tenslotte pasen) gerecht. In lekkere kruiden en tomaten gestoofd lamsvlees. Helaas was het een beetje lastig om goed lamsvlees te krijgen, dus ik heb genoegen moeten nemen met rundvlees. Maar de smaak was heerlijk.

Aan tafel in India

En toen was het allemaal weer voorbij, moesten we gewoon weer aan het werk en genoegen nemen met oude paaseitjes.

zondag 16 maart 2014

Carnaval

Al sinds februari niets meer gepost! Terwijl het alweer half maart is, een grote schande natuurlijk. En gauw rechtzetten.

Het is weer Carnaval geweest. Ondanks dat ik nu alweer vier jaar in Malden woon, vind ik er nog steeds niets aan. Maar de kids vinden het enig en doen ieder jaar mee. In elk geval op school. Het begon al in de week voor Carnaval. Eerst was het gekke haren dag op school. Dan mogen alle kinderen met gek haar naar school komen. Voor Elvira had ik een haarband met roze vlechten gekocht. En voor Francis haarlak met blauwe spikkels. De haarband was een groot succes, maar de spikkels en de haarlak waren niet de beste.

De spikkels zijn bijna niet te zien. 

Later die week mochten de kids verkleed naar school gaan. Sander en ik hadden die dag allebei vrij en leverden de kinderen af op school. Elvira verkleed als piraat en Francis als politie agent. Op school was het een pandemonium van rondrennende, verkleedde kinderen (veel opgemaakt als skelet of de seriemoordenaar uit de scream-serie. Wat ik gek vond, wat de dragers zijn te jong om de films te kennen.
De chaos werd ondersteund door de meest vreselijke carnavalsmuziek, die behoorlijk hard stond. Na enig gehannes lieten we de kinderen gelukkig achter. En had ik mijn jaarlijkse portie Carnaval wel weer gehad.

De rebel en de handhaver. 

Carnaval 2013
Carnaval 2012


dinsdag 11 februari 2014

Een heel klein teentje

Even een kort berichtje met wat gezondheidsnieuws...

Onlangs heb ik een moedervlek laten verwijderen en die bleek bij nader inzien gewoon een moedervlek!

Zo, dat was spannend he?

Er zit wel iets meer achter. Afgelopen zomer bekeek ik mijn voet eens goed en ik bedacht me dat ik me niet kon herinneren dat ik een moedervlak had op mijn linker kleine teen. Ik besloot het nog even aan te kijken, misschien word ik gewoon oud en herinner ik me dat soort dingen niet meer zo goed als vroeger. Maar afgelopen herfst vond ik toch dat de moedervlek er vreemd uitzag en dat hij groter leek te worden. Dat is natuurlijk een voorspeller voor een melanoom. Dus in november ging ik naar de huisarts.
De huisarts concludeerde dat de moedervlek er op zich niet verontrustend uitzag (geen vreemde, onregelmatige vorm, geen bloed, geen jeuk), maar toch groeide. Dus door naar de dermatoloog.

Dat was nog een heel avontuur. Ik werd geholpen in het Radboud UMC. Daar werden mij eerst wat vragen gesteld over de moedervlek en mijn voorgeschiedenis en die van mijn familie. Maar daar bleek niets bijzonders uit (nooit andere gekke moedervlekken, geen huidkanker in de familie). Toen mocht ik mij helemaal uitkleden (maar het gaat om mijn teen...) en werd mijn hele lijf onderzocht op alle moedervlekken en dat zijn er nogal wat.
De conclusie was dat alle moedervlekken zich keurig gedroegen, behalve die ene op mijn kleine teen. Daar keken ook nog twee andere (meer seniore) dermatologen naar, met een enorm vergrootglas en toen was toch wel duidelijk te zien dat deze moedervlek bestond uit vele kleine vlekjes, toch ook weer een veeg teken. En omdat de vlek groeide en een kleine teen een lastige plek is om te opereren, met weinig extra vel, werd besloten om de vlek maar te verwijderen terwijl hij nog klein was. Dus door naar plastische chirurgie.

In december had ik een eerste intake bij de afdeling plastische chirurgie, waar mijn teen opnieuw werd bekeken en een afspraak werd gemaakt voor een operatie in januari. Ik zag vreselijk op tegen de operatie. Ik ben natuurlijk wel vaker en heftiger onder het mes geweest, maar het idee van gehannes aan zo een klein teentje stond me vreselijk tegen. Uiteindelijk viel het reuze mee. De operatie was heel lokaal, ik hoefde alleen mijn schoen en sok uit te doen. Het zetten van de lokale verdoving deed nog het meeste pijn (geen lekker laagje vet in een klein teentje, alleen vel en botjes). Waar ik alleen wel naar van werd, was het geluid van een te dikke draad die door te strakke stof werd getrokken toen ik met twee hechtinkjes gehecht werd.

Minder dan tien minuten later stond ik weer in de wachtkamer bij Sander. Die dag en de dag erna heb ik verder nauwelijks rondgelopen. Het deed toch te veel pijn. Maar later die week was ik alweer aan het werk. En twee weken later werden de hechtingen er weer uitgehaald en was het verwijderde vlekje ook onderzocht en bleek gewoon een vlekje te zijn.

Dat was heel wat spannender he?