Vivian is geboren

Vivian is geboren!

Hier hebben we het dan allemaal voor gedaan, Vivian.

Sander en ik hebben een derde kind gekregen, een meisje en we noemen haar Vivian. Nadat we eerst Francis en Elvira gekregen hebben, hebben we nog heel erg lang getwijfeld of we nog een derde kind wilden. We hadden tenslotte al twee gezonde kinderen, die steeds groter werden. Wilden we echt weer opnieuw beginnen met luiers, flesjes, luiers, slapeloze nachten, luiers, gehuil en luiers? Na veel twijfel, discussie en afwegen kozen we toch maar voor ja, vooral omdat de eerste twee kinderen zulke lieverdjes zijn.

Poging 1

De geboorte van Vivian ging nog niet zonder slag of stoot. Omdat de eerste twee bevallingen een keizersnee waren, moest Vivian ook geboren worden met een keizersnee. Dat wist ik vantevoren. Dus ik had in april al eens contact gezocht met de afdeling Gynaecologie van het UMC St Radboud om daarvoor een afspraak te maken. Toen was voor de datum van vrijdag 20 juni gekozen en die was met potlood in ieders agenda gezet. Een handige dag, want ik heb nog twee andere kinderen die inmiddels gewoon naar school gaan. Zij zouden dan het weekeinde dat ik in het ziekenhuis moest verblijven lekker bij opa en oma kunnen logeren. En Sander zou dan zijn handen vrij hebben om veel tijd bij mij in het ziekenhuis door te brengen. 

In mei kreeg ik een brief van de afdeling Gynaecologie die de datum van 20 juni bevestigde en instructies gaf over nuchter blijven. Dus alle seinen stonden op groen. 

In de vroege morgen van 20 juni dropten wij Francis en Elvira bij de voorschoolse opvang en gingen wij met koffertje door naar het ziekenhuis. Daar werden we ontvangen en geïnstalleerd in een verpleegkamer. Ik kreeg alvast een infuus en een armbandje, operatiejasje en morfineinfuus lagen ook al klaar. Even later kwam er nog een verpleegkundige langs die ons wist te vertellen dat de Operatie Kamer voor 11:15 voor mij gereserveerd was.

Op vrijdag zijn wij nog vol goede moed.

En om 09:45 kwam de gynaecoloog met een somber gezicht mijn kamer op. Hij had slecht nieuws. Er was wel een OK, maar er was geen hartmonitor voor de baby bij de afdeling neonatologie. En die was toch wel nodig, omdat ik al maandenlang een vrij hoge dosis labetalol slikte om mijn bloeddruk onder controle te houden. En dat middel beïnvloed ook mijn hartslag en de hartslag van de baby. Abrupt stoppen (door geboren te worden) zou het hartje op hol kunnen doen slaan.

In overleg met de gynaecoloog besloten we die dag af te wachten in het ziekenhuis. Misschien zou er iemand ontslagen worden bij neonatologie en dan zou er weer ruimte zijn voor mijn baby. Maar helaas, het werd alleen maar drukker met zeer zieke babies. 

Om 19:00 kreeg ik te horen dat een operatie er voor mij die dag niet meer in zou zitten en dat ik beter naar huis kon gaan. Mijn infuus werd afgekoppeld met een dopje, maar bleef wel in mijn arm en Sander en ik gingen op huis aan. Na ongeveer 24 uur nuchter blijven had ik reuzehonger en we hadden geen kinderen om eten te geven, dus we besloten om naar Restaurant de 10 te gaan en daar lekker wat Italiaans eten te eten. Onder het genot van de voetbalwedstrijd Italië - Costa Rica heb ik toen genoten van een enorm bord Risotto di Mare.

Poging 2

Thuis, met het infuus in mijn arm.

Zaterdag 21 juni meldden we ons weer bij het ziekenhuis, ik het het infuus nog in mijn arm. Misschien dat we vandaag geholpen zouden kunnen worden. Maar ook na lang wachten (en nuchter blijven) zat het er weer niet in. Dit keer werden we rond een uur of 15:00 weer naar huis gestuurd. Dit keer moest ik mijn infuus maar wel achterlaten, dus dat werd weer verwijderd.

En het infuus gaat erweer uit.

Ik was inmiddels al zo lang nuchter dat ik er erg kriegel van werd, vooral omdat andere mensen om me heen wel mochten eten en dat ook met graagte deden. Die middag gingen we naar snackbar de heikant, waar ik me te buiten ging aan patat, mayonaise en een colaatje. het was heerlijk.

Slecht, maar heel erg lekker na een lange dag zonder eten.

Zondag 22 juni hadden we telefonisch contact met het ziekenhuis. We kregen toen het advies om thuis te blijven. Het was alleen maar drukker geworden bij neonatologie. Later die middag werden Francis en Elvira ook weer thuisgebracht, die moesten tenslotte de volgende dag weer naar school. Ondanks dat die enorm hadden genoten van hun logeerpartij, waren ze toch erg teleurgesteld dat er nog steeds geen nieuwe baby was. 

Zondag bleven we maar thuis.

Poging 3

Maandag 23 juni was een dag vol onzekerheden. In de morgen brachten we de kinderen weer naar de voorschoolse opvang. Zouden we vandaag dan terecht kunnen in het ziekenhuis? En aan het einde van de dag ook daadwerkelijk een baby hebben? Het koffertje stond nog steeds klaar en ik was alweer nuchter gebleven. Dat nuchter blijven begon me na een dag of vier toch aardig op te breken.

Nog eens proberen.

Om 09:15 werden we gebeld door het ziekenhuis, vandaag zouden we dan toch echt terecht kunnen! Er was een operatiezaal! Er was een gynaecoloog! En er was een hartmonitor! Dus wij weer heel snel naar het ziekenhuis, alwaar ik weer werd ingecheckt. En toen begon het lang wachten weer. Tegen 15:00 begon ik de moed te verliezen. Ik zou vast weer naar huis gestuurd worden en weer af moeten wachten.
Maar om 15:15 kwam het verlossende woord, er was ruimte! En wel nu meteen. Dus ik werd vlotjes bestookt met een infuus en een operatiejasje, waarna ik door Sander en een verpleegkundige naar de splinternieuwe operatiekamer gereden werd.

Het gaat nu toch echt gebeuren.

Daar stond een heel team klaar om een keizersnee uit te voeren en om 16:02 is Vivian dan ook daadwerkelijk geboren. De operatie ging volgens het boekje, maar ik vond het toch nog heel spannend en was blij dat Sander continu in de buurt was om mijn handje vast te houden. Vooral het zetten van de ruggenprik is altijd erg naar. En ondanks dat je niets meer voelt na een ruggenprik, kon ik toch merken dat er twee mensen met grote kracht een baby uit mijn buik haalden.
Vivian ging samen met Sander snel naar de kinderarts voor de eerste controles en alles was gelukkig in orde met haar. Daarna mocht ze nog even bij mij op de borst liggen en daarna vertrok zij met Sander naar de afdeling neonatologie en de hartmonitor, terwijl de artsen druk bezig waren om mij weer op te lappen na de operatie.
Om een uurtje of 17:00 ging ik naar de verkoeverkamer en rond 18:00 lag ik weer op de verpleegkamer. Zonder Vivian, maar wel met Sander. En even later werd ik weer met bedje en al naar neonatologie gereden, waar ik Vivian voor het eerst aan kon leggen.

Vivian, 3 dagen oud, in haar bedje. 

Het was weer volbracht.