De Efteling!

De Efteling

Er is alweer een mijlpaal bereikt, belangrijker nog dan de meeste verjaardagen, belangrijker dan de eerste schooldag. We zijn naar de Efteling geweest! Met de kinderen! De cirkel van het leven is rond, niet alleen ben ik vroeger als kind in de Efteling geweest, ik ben er nu ook met mijn eigen kinderen geweest. En ik kan alleen maar hopen dat over een jaar of dertig mijn kinderen met hun kinderen naar de Efteling gaan. 

Via de personeelsvereniging van Sander's werk konden we goedkoop aan kaartjes komen. Dus uiteraard hebben we van die mogelijkheid gebruik gemaakt, aangezien de prijzen van de Efteling tegenwoordig redelijk onbetaalbaar zijn. We hebben goede herinneringen aan de Efteling. Als kinderen zijn we natuurlijk zelf eens geweest met onze eigen ouders en later zijn we een paar keer geweest met vrienden, toen we woeste attracties als de Python iets meer wisten te waarderen.

Sander in 2005 bij zijn favoriete attractie.

De dag begon al vroeg, het is voor ons ongeveer een uur rijden naar de Efteling. Dus we stonden vroeg op, ontbeten stevig en vulden een tas met broodjes, drinken en een foto-toestel. We waren keurig op tijd bij de kassa en konden meteen door naar een restaurant, waar alle collega's van Sander zich verzamelden voor heerlijke taart met koffie. De kids keken onderweg hun ogen uit naar de verschillende attracties. 

Van te voren, iedereen is nog fris

Omdat we een beetje vroeg waren, besloten we om meteen een eerste attractie mee te pakken, Monsieur Cannibale, waarin je ronddraait in grote kookpotten, van een zeer politiek incorrecte Afrikaanse man. Het ging nog best snel en we waren een beetje bang dat het te hard zou gaan voor Elvira, maar ze vond het fantastisch. En daarna naar naar Carnaval Festival, ook een heel geschikte attractie voor de allerkleinsten. Daarna door naar een kinderdoolhof waar de kids zich nog uitstekend vermaakt hebben.   

In Monsieur Cannibale

En toen het eerste dat echt spannend was, de Pagode. We hadden hem al boven het park zien hangen en toen vonden de kids het eigenlijk iets te hoog. Maar de Pagode stijgt zo langzaam op, dat je er weinig van merkt, totdat je je realiseert dat de bomen ineens wel erg laag en klein zijn. 

Het was echt wel hoog in de Pagode. 

De toegang tot het sprookjesbos. 

We zijn ook nog uitgebreid wezen wandelen in het Sprookjesbos, waar Sander en ik natuurlijk ook de beste herinneringen aan hebben. Langs Doornroosje en de snurkende koks, de kaboutertjes in hun paddestoelen, de zeemeermin en natuurlijk de draak met de schat, die brullend en rook blazend naar beneden duikt wanneer je het waagt de kroon te pakken. Francis was dapper genoeg om een greep naar de kroon te doen, maar Elvira durfde het nog niet aan.  

De slapende wachter bij Doornroosje.

De enge draak

De kinderen kennen al flink wat van de sprookjes, van verschillende DVDs en verhalen CDs die we op vakantie hebben geluisterd. Ze vinden het allemaal enig, ik zal ze vaker voorlezen van de bekendere sprookjes. De gruwelijke details censureer ik er dan wel uit. 

De zingende zwammen. 

De kabouterhuisjes in hun paddestoelen

De zeemeermin was ook in 2012 nog populair.

Een klasgenoot van Francis was onlangs ook naar de Efteling geweest en hij had verteld over een nieuwe attractie, Joris en de Draak. Dus Francis moest en zou ook in Joris en de Draak. Dit is een houten achtbaan met twee trajecten, waarbij twee series karretjes tegen elkaar racen. Francis was er maat net groot genoeg voor en samen met zijn vader is hij geweest. Het was eigenlijk iets te spannend voor hem, maar hij heeft het dapper volgehouden, hoewel hij behoorlijk bleek zag toen hij er weer uit kwam. 

De elfjes

We hebben nog een hoop van de andere klassiekers gedaan, zoals Droomvlucht en Fata Morgana. Droomvlucht met het mooie muziekje en de lieve elfjes was fantastisch voor de kids. Maar Fata Morgana, in het donker, met onweer en enge tijgers, was toch een beetje te spannend voor de kinderen. 

 

Fata Morgana

 De personeelsvereniging van Sander had flink uitgepakt. We hadden niet zomaar kaartjes gekregen, maar ook nog kaartjes die toegang gaven tot een nieuw onderdeel van de Efteling, Ravelijn. Een toneelstuk met mensen, dieren, mechanische monsters en heel veel vuur. Aan het einde van de dag hebben we de laatste voorstelling meegepakt en het was hardstikke mooi. Een spannend verhaal over een stad die zucht onder wrede tirannie, en een stel dappere ruiters die de wrede tiran omver werpen. Maar eerst nog een strijd met de mechanische monsters van de tiran. Het verhaal was een tikje verwarrend, maar wel mooi. 

Een mechanische, vijfkoppige draak, die Francis meteen identificeerde als een Hydra.

En nog een kleinere mechanische vogel

Toen we alles hadden gehad, bleek dat het park langer openbleef, om nog een laatste show met fontijnen weg te kunnen geven, Aquanura. Ik was een beetje te moe om het allemaal op waarde te kunnen schatten, maar Francis en Sander vonden het fantastisch. 

Eenmaal thuis hebben we twee slapende kindertjes zo uit de auto op bed kunnen leggen en de laatste dagen worden alle Efteling ervaringen druk in een spel verwerkt.