Onze kleine meid moet een brilletje.
Een tijdje geleden was zij voor haar ogentest bij het consultatiebureau en toen leek ze de op-één-na kleinste plaatjes niet goed te kunnen zien. Een nieuwe afspraak gemaakt voor een nieuwe test, en toen ging het weer niet goed. En toen een controle afspraak bij de huisarts, waar het weer niet goed genoeg was. De huisarts verwees ons toen door naar de oogheelkundige afdeling van het UMC St Radboud in Nijmegen. Daar zouden dan nog meer tests plaatsvinden, en een definitieve uitslag uit komen.
Op dinsdag 9 oktober was het zover. Ik ging met Elvira en de bus naar het ziekenhuis en Sander zou met de auto vanuit het werk komen. Eerst werden er weer een hele serie tests gedaan, waarbij Elvira antwoord moest geven of dingen aan moest wijzen. Alles ging goed, behalve weer die kleine plaatjes. Op zich geruststellend, dat wees op een oogafwijking die met een bril te corrigeren is.
Daarna wilden dokters nog in haar ogen kijken, waarvoor haar pupil zo groot mogelijk moest zijn. Die krijg je zo groot mogelijk door er flink wat prikkende oogdruppels in te doen. Dat deed pijn. De eerste keer werd Elvira daar al flink boos om. En toen het even later nog een tweede keer moest, liet zij met luide stem de hele wachtkamer weten dat zij geen druppels meer wilde van de stoute dokter. Gelukkig is Sander sterk en de dokter handig, dus we konden vrij vlot de druppels in de oogjes druppelen. Daarna ons verraad afgekocht met chocomel en een taartje.
Toen de druppels waren ingewerkt en Elvira's pupillen enorm waren, konden we weer terug naar de dokter. Daar werd geconstateerd dat ze toch echt een flinke afwijking aan beide ogen had en ook een flinke cylinderafwijking, net als haar vader. Dus we kregen een recept mee voor een bril en moeten binnenkort naar een opticien.
En ik word ook een dagje ouder en moet ook aan een brilletje.
zondag 14 oktober 2012
vrijdag 21 september 2012
De Efteling!
De Efteling
Er is alweer een mijlpaal bereikt, belangrijker nog dan de meeste verjaardagen, belangrijker dan de eerste schooldag. We zijn naar de Efteling geweest! Met de kinderen! De cirkel van het leven is rond, niet alleen ben ik vroeger als kind in de Efteling geweest, ik ben er nu ook met mijn eigen kinderen geweest. En ik kan alleen maar hopen dat over een jaar of dertig mijn kinderen met hun kinderen naar de Efteling gaan.
Via de personeelsvereniging van Sander's werk konden we goedkoop aan kaartjes komen. Dus uiteraard hebben we van die mogelijkheid gebruik gemaakt, aangezien de prijzen van de Efteling tegenwoordig redelijk onbetaalbaar zijn. We hebben goede herinneringen aan de Efteling. Als kinderen zijn we natuurlijk zelf eens geweest met onze eigen ouders en later zijn we een paar keer geweest met vrienden, toen we woeste attracties als de Python iets meer wisten te waarderen.
Sander in 2005 bij zijn favoriete attractie.
De dag begon al vroeg, het is voor ons ongeveer een uur rijden naar de Efteling. Dus we stonden vroeg op, ontbeten stevig en vulden een tas met broodjes, drinken en een foto-toestel. We waren keurig op tijd bij de kassa en konden meteen door naar een restaurant, waar alle collega's van Sander zich verzamelden voor heerlijke taart met koffie. De kids keken onderweg hun ogen uit naar de verschillende attracties.
Van te voren, iedereen is nog fris
Omdat we een beetje vroeg waren, besloten we om meteen een eerste attractie mee te pakken, Monsieur Cannibale, waarin je ronddraait in grote kookpotten, van een zeer politiek incorrecte Afrikaanse man. Het ging nog best snel en we waren een beetje bang dat het te hard zou gaan voor Elvira, maar ze vond het fantastisch. En daarna naar naar Carnaval Festival, ook een heel geschikte attractie voor de allerkleinsten. Daarna door naar een kinderdoolhof waar de kids zich nog uitstekend vermaakt hebben.
In Monsieur Cannibale
En toen het eerste dat echt spannend was, de Pagode. We hadden hem al boven het park zien hangen en toen vonden de kids het eigenlijk iets te hoog. Maar de Pagode stijgt zo langzaam op, dat je er weinig van merkt, totdat je je realiseert dat de bomen ineens wel erg laag en klein zijn.
Het was echt wel hoog in de Pagode.
De toegang tot het sprookjesbos.
We zijn ook nog uitgebreid wezen wandelen in het Sprookjesbos, waar Sander en ik natuurlijk ook de beste herinneringen aan hebben. Langs Doornroosje en de snurkende koks, de kaboutertjes in hun paddestoelen, de zeemeermin en natuurlijk de draak met de schat, die brullend en rook blazend naar beneden duikt wanneer je het waagt de kroon te pakken. Francis was dapper genoeg om een greep naar de kroon te doen, maar Elvira durfde het nog niet aan.
De slapende wachter bij Doornroosje.
De enge draak
De kinderen kennen al flink wat van de sprookjes, van verschillende DVDs en verhalen CDs die we op vakantie hebben geluisterd. Ze vinden het allemaal enig, ik zal ze vaker voorlezen van de bekendere sprookjes. De gruwelijke details censureer ik er dan wel uit.
De zingende zwammen.
De kabouterhuisjes in hun paddestoelen
De zeemeermin was ook in 2012 nog populair.
Een klasgenoot van Francis was onlangs ook naar de Efteling geweest en hij had verteld over een nieuwe attractie, Joris en de Draak. Dus Francis moest en zou ook in Joris en de Draak. Dit is een houten achtbaan met twee trajecten, waarbij twee series karretjes tegen elkaar racen. Francis was er maat net groot genoeg voor en samen met zijn vader is hij geweest. Het was eigenlijk iets te spannend voor hem, maar hij heeft het dapper volgehouden, hoewel hij behoorlijk bleek zag toen hij er weer uit kwam.
De elfjes
We hebben nog een hoop van de andere klassiekers gedaan, zoals Droomvlucht en Fata Morgana. Droomvlucht met het mooie muziekje en de lieve elfjes was fantastisch voor de kids. Maar Fata Morgana, in het donker, met onweer en enge tijgers, was toch een beetje te spannend voor de kinderen.
Fata Morgana
De personeelsvereniging van Sander had flink uitgepakt. We hadden niet zomaar kaartjes gekregen, maar ook nog kaartjes die toegang gaven tot een nieuw onderdeel van de Efteling, Ravelijn. Een toneelstuk met mensen, dieren, mechanische monsters en heel veel vuur. Aan het einde van de dag hebben we de laatste voorstelling meegepakt en het was hardstikke mooi. Een spannend verhaal over een stad die zucht onder wrede tirannie, en een stel dappere ruiters die de wrede tiran omver werpen. Maar eerst nog een strijd met de mechanische monsters van de tiran. Het verhaal was een tikje verwarrend, maar wel mooi.
Een mechanische, vijfkoppige draak, die Francis meteen identificeerde als een Hydra.
En nog een kleinere mechanische vogel
Toen we alles hadden gehad, bleek dat het park langer openbleef, om nog een laatste show met fontijnen weg te kunnen geven, Aquanura. Ik was een beetje te moe om het allemaal op waarde te kunnen schatten, maar Francis en Sander vonden het fantastisch.
Eenmaal thuis hebben we twee slapende kindertjes zo uit de auto op bed kunnen leggen en de laatste dagen worden alle Efteling ervaringen druk in een spel verwerkt.
zondag 2 september 2012
Maisdoolhof, alweer
Francis probeert te verdwalen
Het was weer enig. Eerst hebben we door het doolhof gedwaald. Dit jaar traden we iets sturender op en vonden we dan ook daadwerkelijk de uitgang in een respectabele tijd. Door de belabberde lente was het mais nog niet zo hoog als in voorgaande jaren, dus hier en daar hadden we toch niet de claustrofobische 'help in ben ingesloten' ervaring van voorgaande jaren.
Een maisdoolhof moet toch hoger zijn, vind ik.
Daarna hebben we uiteraard veel gespeeld op het springkussen. Francis is in de afgelopen jaren flink gegroeid en hij wordt echt zwaarder, dus hij kan flink hoog springen en allerlei gekke truukjes uithalen terwijl hij in de lucht hangt. Ook de ballenbak, gevuld met mais was weer een groot succes.
De paardenfase is definitief begonnen.
We hebben afgesloten met een ijsje en later weer en Mojito met munt, toen we weer thuis waren.
Na afloop was iedereen heel erg moe.
Oh, en het maisdoolhof heeft gelukkig helemaal niets te maken met het korte verhaal van Stephen King, Children of the Corn.
Abonneren op:
Posts (Atom)